Οι εικόνες των τελευταίων ημερών αφήνουν πίσω τους στάχτες, καμένα δάση, χαμένες περιουσίες και ανθρώπους που βλέπουν τον κόπο μιας ζωής να χάνεται μέσα σε λίγες ώρες. Η Ελλάδα πονά, όμως μέσα από αυτή τη δοκιμασία αναδεικνύονται οι άνθρωποι που κρατούν την κοινωνία όρθια.
Οι πυροσβέστες, οι πιλότοι των εναέριων μέσων, οι εθελοντές και οι διασώστες δίνουν μάχες πέρα από τα ανθρώπινα όρια. Δεν αναζητούν χειροκρότημα ή αναγνώριση. Μπαίνουν στη φωτιά για να προστατεύσουν ζωές, σπίτια και τον φυσικό μας πλούτο.
Κάποιοι από αυτούς δεν επέστρεψαν ποτέ.
Οι πεσόντες στο καθήκον δεν είναι απλώς ονόματα σε έναν κατάλογο απωλειών. Είναι σύμβολα θυσίας, αυταπάρνησης και προσφοράς. Η Πολιτεία και η κοινωνία έχουν χρέος να κρατήσουν ζωντανή τη μνήμη τους.
Η οργή απέναντι σε όσους καταστρέφουν συνειδητά ανθρώπινες ζωές, περιουσίες και δάση είναι δικαιολογημένη. Η πρόκληση πυρκαγιάς από εγκληματική πρόθεση απαιτεί αυστηρή και παραδειγματική δικαιοσύνη.
Όμως η ευθύνη δεν τελειώνει στην τιμωρία. Χρειάζεται αλληλεγγύη και έμπρακτη στήριξη προς όσους δοκιμάζονται.
Ένα Ειδικό Ταμείο Στήριξης Πυρόπληκτων, με εθελοντική συνεισφορά όσων υπηρετούν ή έχουν υπηρετήσει την Πολιτεία (βουλευτές, ευρωβουλευτές και άλλους εκπροσώπους της δημόσιας ζωής, ιδιαίτερα εκείνους που συχνά προβάλλουν την αντίληψη του “καζάν καζάν” – win-win), θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ουσιαστικό μήνυμα κοινωνικής ευθύνης, αλληλεγγύης και έμπρακτης συμπαράστασης προς τους πυρόπληκτους πολίτες.
Παράλληλα, η δημιουργία μιας Μόνιμης Στήλης Μνήμης στην πλατεία Συντάγματος, αφιερωμένης σε όλους όσοι έχασαν τη ζωή τους υπηρετώντας το κοινωνικό σύνολο, θα αποτελούσε έναν διαρκή φόρο τιμής.
Η Ελλάδα δεν σώζεται μόνο όταν σβήνουν οι φλόγες. Σώζεται όταν θυμάται, τιμά και αναλαμβάνει την ευθύνη που της αναλογεί.
Ως πατέρας μέλους πληρώματος εναέριων μέσων του Πυροσβεστικού Σώματος, γνωρίζω από κοντά το βάρος της αναμονής, την αγωνία κάθε απογείωσης και τη σιωπηλή δύναμη των ανθρώπων που φορούν τη στολή και επιχειρούν εκεί όπου οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να σταθούν.
Πίσω από κάθε πυροσβέστη, κάθε χειριστή και κάθε διασώστη υπάρχει μια οικογένεια που περιμένει την επιστροφή του. Μια οικογένεια που αγωνιά, προσεύχεται και στηρίζει σιωπηλά αυτούς που έχουν επιλέξει να υπηρετούν τον συνάνθρωπο.
Σε όλους αυτούς τους ανθρώπους αξίζει ο σεβασμός, η στήριξη και η αιώνια ευγνωμοσύνη μας.
Η αξία ενός ανθρώπου μετριέται από αυτό που δίνει και όχι από αυτό που μπορεί να λάβει ( η συγκεκριμένη φράση αποδίδεται στον Άλμπερτ Αϊνστάιν κατά άλλους στον Albert Einstein)
Και εκείνοι που μπαίνουν στη φωτιά για να σώσουν άλλους δίνουν το πολυτιμότερο αγαθό: τον ίδιο τους τον εαυτό.
Γιατί οι ήρωες δεν είναι μόνο όσοι χάνονται μέσα στις φλόγες, είναι και όσοι κάθε μέρα επιλέγουν να μπουν σε αυτές.
Ανδρέας Σταματακόπουλος
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
