Η δημοκρατία δεν υπόσχεται αλάνθαστες επιλογές.
Επιτρέπει τα λάθη για να αποκαλύπτονται οι συνέπειές τους.
Και οι συνέπειες δεν είναι θεωρητικές.
Είναι η καθημερινότητα που πιέζει, οι θεσμοί που δοκιμάζονται, η εμπιστοσύνη που φθείρεται.
Αυτό όμως δεν είναι το τέλος της διαδρομής.
Είναι το σημείο καμπής.
Γιατί η δημοκρατία έχει μια ιδιότητα που καμία άλλη μορφή εξουσίας δεν διαθέτει
διορθώνει όταν ωριμάζει η κρίση της κοινωνίας.
Όχι με αλλαγή προσώπων ως εικόνα,
αλλά με αλλαγή κριτηρίου ως ουσία.
Όμως αυτή τη φορά, η διόρθωση δεν μπορεί να εξαντληθεί μόνο στο κριτήριο.
Απαιτεί και την απομάκρυνση προσώπων που ενσαρκώνουν τη νοοτροπία που οδήγησε στη φθορά.
Όσο τα ίδια πρότυπα παραμένουν, οι ίδιες πληγές αναπαράγονται.
Και όσο πιο άμεσα συντελεστεί αυτή η αλλαγή,
τόσο πιο γρήγορα μπορεί να αρχίσει η αποκατάσταση.
Χωρίς αυταπάτες
οι πληγές δεν θα εξαφανιστούν πλήρως.
Αλλά μπορούν να πάψουν να βαθαίνουν.
Το να περιμένει κανείς αυτόματη διόρθωση,
ανήκει στη σφαίρα της ουτοπίας.
Όταν παύει να επιβραβεύεται η ευκολία,
όταν παύει να συγχωρείται η αλαζονεία,
όταν παύει να γίνεται ανεκτή η απόσταση λόγου και πράξης,
τότε αρχίζει η αποκατάσταση.
Και τότε κλείνουν οι πληγές
όχι επειδή το υποσχέθηκε κάποιος,
αλλά επειδή το επέβαλε η ίδια η κοινωνία.
Γιατί σε έναν τόπο με τέτοια δημοκρατική διαδρομή,
η λύση δεν έρχεται απ’ έξω.
Παράγεται μέσα.
Γιώργος Οικονομόπουλος
