Δεν ξέρω αν διολισθαίνω στην παθητικότητα αλλά ξέρω ότι έχω μπει εδώ και χρόνια (τώρα που το σκέφτομαι) σε ένα μονόδρομο χωρίς επιστροφή και αυτό επαληθεύεται στην πράξη στο facebook.
Παλιά ήμουν πολύ εύπλαστος, υπό την έννοια της υποχωρητικότητας, λόγω κάποιας ασυνείδητης προδιάθεσης μη τυχόν και αποκοπώ από ανθρώπους, κοντινούς ή του περιγύρου.
Τώρα πλέον που έχω αποδεχθεί πλήρως (one more time, πλήρως) την αλήθεια μου, αισθάνομαι ότι είμαι τιμιότερος και με τους άλλους και ενδεχομένως χρησιμότερος για όσους προσέξουν την ταπεινότητά μου.
Αναγνωρίζω πλέον σε μένα ιδιότητες σαν τις παρακάτω:
🟠Συγχωρώ αυτούς που με πλήγωσαν αλλά ξεκόβω πλήρως. Ξεκόβω χωρίς να το δείχνω ακόμα και από ύποπτους να μου χαλάσουν τη διάθεση.
🟠Δεν υπεραντιδρώ πλέον ακόμα και σε κακόβουλες επιθέσεις. Δεν παθιάζομαι να επιχειρηματολογήσω όπου οσφραίνομαι διαφορετικό αξιακό κώδικα.
🟠Λέω όχι χωρίς καμία τύψη.
🟠Απολαμβάνω μοναχικούς περιπάτους, καφέ, τη σιωπή, το ρεμβασμό και φυσικά το κολύμπι. Δεν θέλω να γίνω αποσυνάγωγος, απλά όποιος με πλησιάσει (και είναι ευπρόσδεκτος) να μη με βραχυκυκλώσει.
🟠Εχω μάθει να προσαρμόζομαι χωρίς να συρρικνώνομαι και γιατρεύω τις πληγές μου ιδιωτικά.
Επιβεβαιωτικά και εν μέρει αποδεικτικά για τα παραπάνω, είναι ότι ποτέ σε σχόλια στο facebook δεν έχω γράψει υβριστικά ή κακόβουλα ειρωνικά και για τους εξωφρενικότερους ακόμα κρετίνους που έχω συναντήσει.
Γιώργος Χώτος
Ομ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
