Το ερώτημα είναι διαχρονικό , όμως σήμερα προβάλλει πιο επίκαιρο από ποτέ.
Οι επιδοματικές πολιτικές είναι η οικονομική ενίσχυση που παρέχει το κράτος σε συγκεκριμένες ευάλωτες ομάδες πληθυσμού.
Η συγκεκριμένη μορφή κρατικής αρωγής δημιουργήθηκε την περασμένη 10ετία και ήρθε αρχικά για να στηρίξει τους αδύνατους, αλλά στη συνέχεια καθιερώθηκε ως βασική παράμετρος άσκησης οικονομικής πολιτικής απέναντι σε μεγάλη μερίδα πολιτών .
Με μικρά ποσά και ελεγχόμενα κόστη , η συγκεκριμένη μέθοδος διακυβέρνησης εμφανίστηκε ως μάνα εξ ουρανού στους κρατούντες, οι οποίοι δεν χρειαζόταν πλέον να προχωρήσουν στις απαιτούμενες δομικές αλλαγές προκειμένου να δημιουργήσουν και να στελεχώσουν όλες τις υλικοτεχνικές υποδομές που συνθέτουν ένα ολοκληρωμένο και βιώσιμο σύστημα κοινωνικού κράτους , μέσω του οποίου θα έπαυαν να δημιουργούνται εξαρτήσεις , να διευρύνονται ανισότητες και να εκτρέφονται πελατειακές σχέσεις.
Με αυτή την έννοια όταν στο δημόσιο διάλογο μιλάμε για επιδόματα , λαμβανομένων υπ όψιν και των πενιχρών παρεχόμενων ποσών και των ασφυκτικών εισοδηματικών κριτηρίων, αναφερόμαστε σε πρόσκαιρες λύσεις και αποσπασματικές πολιτικές που όχι μόνο δεν λύνουν τα προβλήματα αλλά αντίθετα τα διογκώνουν.
Άρα δεν μπορούν αυτά αποκλειστικά να αποτελούν τον βασικότερο πυλώνα της κρατικής μέριμνας και αρωγής της πολιτείας , αλλά πρέπει να λειτουργούν συμπληρωματικά μέσα σε ένα οργανωμένο πλαίσιο κοινωνικής στήριξης και ενδυνάμωσης.
Αντίθετα κοινωνικό κράτος είναι το κράτος που αναλαμβάνει την ευθύνη να εξασφαλίζει βασικές ανάγκες και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες του που τους παρέχονται ισότιμα και χωρίς απολύτως καμία διάκριση.
Οι βασικοί πυλώνες του είναι δημόσια υγεία, η δημόσια εκπαίδευση , η κοινωνική ασφάλιση , η Πρόνοια, το δικαίωμα στην εργασία κ.α.
Συνεπώς πρωτεύον ζήτημα σήμερα είναι η επανίδρυση του κοινωνικού κράτους , κατά τρόπο που θα παρέχει ανακούφιση , ευζωία αλλά και αξιοπρέπεια στους πολίτες του.
Αντί επιλόγου και για να γίνει αντιληπτό τι σημαίνει κοινωνικό κράτος στην πράξη, παραθέτω το άρθρο 1 του νόμου 1397/1983 για την ίδρυση του ΕΣΥ , έργο του αείμνηστου Υπουργού Υγείας του Πασοκ Γιώργου Γεννηματά :
«Άρθρο 1
1. Το κράτος έχει την ευθύνη για την παροχή υπηρεσιών υγείας στο ΣΥΝΟΛΟ των πολιτών.
2. Οι υπηρεσίες υγείας παρέχονται ΙΣΟΤΙΜΑ σε κάθε πολίτη ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ από την οικονομική, κοινωνική και επαγγελματική του κατάσταση, μέσα από ενιαίο και αποκεντρωμένο εθνικό σύστημα υγείας, που οργανώνεται σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου αυτού».
Κατόπιν τούτων εμείς οι πολίτες πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας και κυρίως να αναρωτηθούμε για ποιο λόγο το δεδομένο του 1983, έγινε ζητούμενο το 2026.
Και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας.
Χωρίς ωραιοποιήσεις και στρουθοκαμηλισμούς.
Γιώργος Ρούσσος
Πρ. μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής
ΠΑΣΟΚ Αχαΐας
*(με αφορμή τα 52 χρόνια από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ)
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
