Μια γόνιμη συζήτηση με έναν διευθυντή Δημοτικού Σχολείου στην Πάτρα.
Επί 25 χρόνια δάσκαλος Δημοτικού.
Φέτος επέλεξα να ξεκινήσω κι εγώ τη σχολική χρονιά όχι με αγιασμούς αλλά με μια σειρά συζητήσεων στον χώρο του Σχολείου, με εκπαιδευτικούς με μεγάλη εμπειρία στην εκπαίδευση.
Ξεκίνησα από ένα κεντρικό Δημοτικό Σχολείο της Πάτρας, από τα λεγόμενα ιστορικά σχολεία.
1. Το συγκεκριμένο σχολείο παρουσιάζει παραδόξως -είναι στο κέντρο της πόλης- φθίνουσα πορεία στον μαθητικό πληθυσμό.
Η πρώτη αιτία είναι φυσικά το δημογραφικό, όπως παντού. Η “μη ορατή ” ωστόσο αιτία είναι η ακρίβεια των ενοικίων στο κέντρο. Οι γονείς μετακομίζουν σε λιγότερο “προνομιούχες ” γειτονιές, λόγω ακρίβειας στη στέγαση. Συνέπεια; το Σχολείο έχει 12 οργανικές θέσεις. Τώρα είναι 8θέσιο και τα επόμενα χρόνια, βάσει μαθητικού πληθυσμού, θα “κατεβαίνει ” θέσεις από το υπουργείο. Αυτό σημαίνει ότι, ακόμα και ένα τέτοιο, ιστορικό Σχολείο, σταδιακά υποβαθμίζεται.
2. Το αξιακό πρόσωπο του εκπαιδευτικού έχει καταρρακωθεί.
Υλικά καταρχάς! Δεν χρειάζεται να μεταφέρω εδώ όλη τη συζήτηση. Είναι γνωστή!!! Απλώς να σημειώσω την επισήμανση του διευθυντή: τα σχολεία γερνάνε γιατί οι νέοι άνθρωποι, μετά από 4 με 5 χρόνια στην εκπαίδευση, προσπαθούν να βρουν άλλη δουλειά και να φύγουν. Καλοδεχούμενη η αύξηση των 300 ευρώ το μήνα που υποσχέθηκε ο Τσίπρας, αλλά… Ο θεσμός (θεσμός!!!) του 13ου κι 14ου μισθού παραμένει ορόσημο ανάκτησης της υλικότητας της αξιοπρέπειας.
Εργασιακά : οι εκπαιδευτικοί είναι εξουθενωμένοι από τη γραφειοκρατία. Κυρίως όμως είναι εξουθενωμένοι από την απώλεια της “παιδαγωγικής χαράς, της επινοητικότητας και της δημιουργικότητας” του δασκάλου ως παιδαγωγού. Κουτάκια-δράσεις. Δράση για το περιβάλλον; Κουτάκι, συμπλήρωση του κουτιού, έκλεισε το γραφειοκρατία ζήτημα, πάμε παρακάτω.
3. Δύο γενιές εκπαιδευτικών. Εκπαιδευτικοί χωρίς ανάσα, Σχολείο χωρίς ανάσα.
Οι προ κρίσης εκπαιδευτικοί και οι της κρίσης και “μετά-κρίσης “. Πολύ ενδιαφέρουσα αυτή η επισήμανση, πολύ περισσότερο που λίγο ασχολιόμαστε με αυτές τις 2 χαμένες γενιές της κρίσης. Πάνω στην κρίση, μετά-κρίση πάτησε το δεξιό σύστημα της αξιολόγησης. Φόβος, εξάρτηση και εκπαιδευτικοί που τρέχουν να “πληρώνουν ” μεταπτυχιακά. Οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν ελεύθερο χρόνο να ανασάνουν. Το Σχολείο δεν παίρνει πια ανάσα. Μόνο να δει κανείς το νέο σύστημα των σχολικών εκδρομών, αντιλαμβάνεται ότι το υπουργείο πιάνει από το λαιμό τους εκπαιδευτικούς μέχρι πνιγμού.
4. Δεν θα μιλήσω για τις ελλείψεις (ολοήμερο και υποστηρικτή διδασκαλία), για τον αγώνα των εκπαιδευτικών να λύνουν μόνοι τους τα προβλήματα.
Ούτε θα μιλήσω για τα σχολικά κτίρια. Ευτυχώς στην Πάτρα η δημοτική αρχή τρέχει παντού ‘και στο συγκεκριμένο σχολείο που αντιμετώπισε προβλήματα.
Θα κλείσω μόνο, παραλείποντας πολλά και ενδιαφέροντα, με ένα τελευταίο, εξόφθαλμο παράδειγμα απαξίωσης του δημόσιου σχολείου.
Την τελευταία φορά που το συγκεκριμένο (τονίζω: κεντρικό, ιστορικό σχολείο της 3ης πόλης της χώρας) Σχολείο πήρε λάπτοπ και το οποίο έπαιρναν οι δάσκαλοι στις τάξεις για διδασκαλία ήταν το 2008-2009.
Έκτοτε … ζήτω οι δεξιότητες, η ανάπτυξη και ο τουρισμός.
Άμεση ανάγκη: Αύξηση του ποσοστού στο ΑΕΠ για την Παιδεία.
Δεν ξέρω αν ο θόλος του Αχιλλέα θα μας σώσει από το βόλι του Τούρκου. Ξέρω όμως ότι, έτσι όπως πάμε, από το βόλι του μέλλοντος δεν μας σώζει κανείς.
Και αυτό πρέπει να γίνει το ρεαλιστικό πρόγραμμα της Αριστεράς.
Σία Αναγνωστοπούλου
ΒΟΥΛΕΥΤΡΙΑ ΑΧΑΙΑΣ
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
