Υπάρχει μια βασική διαφορά ανάμεσα στην ΕΛΑΣ και σε ό,τι είχε συνηθίσει να βλέπει κανείς επί δεκαετίες στον χώρο της ελληνικής Κεντροαριστεράς. Δεν πρόκειται μόνο για ένα νέο κομματικό εγχείρημα, αλλά για μια διαφορετική αντίληψη πολιτικής οργάνωσης, η οποία φέρει έντονα τα σημάδια των(τραυματικών) εμπειριών του Αλέξη Τσίπρα από τη μακρά του πορεία στον ΣΥΡΙΖΑ.
Οι συνεχείς εσωκομματικές διαπραγματεύσεις, η συνύπαρξη με τις πολυάριθμες τάσεις, οι ισορροπίες μεταξύ συνιστωσών και οι ατέρμονες ιδεολογικές αντιπαραθέσεις φαίνεται πως άφησαν βαθιές πολιτικές πληγές στον πρώην πρωθυπουργό. Ίσως γι’ αυτό η πρώτη του επιλογή ήταν σχεδόν αντισυμβατική: να χτίσει την ΕΛΑΣ με πρόσωπα τα οποία δεν κουβαλούν βαριά κομματικά βιογραφικά ούτε έχουν έντονο πολιτικό αποτύπωμα. Πρόσωπα που δεν προκαλούν εσωτερικούς ανταγωνισμούς και δεν μεταφέρουν τις παθογένειες του παρελθόντος. Κάτι που αφοπλίζει σε πρώτη φάση τους αντιπάλους του.
Το ίδιο προσεκτικά σχεδιάστηκε και η περίοδος της πολιτικής επώασης. Για πολλούς μήνες το εγχείρημα εξελίχθηκε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, χωρίς διαρροές, δημόσιες διαφωνίες ή παρασκηνιακές συγκρούσεις. Μια εικόνα σχεδόν ασυνήθιστη για τα ελληνικά κομματικά δεδομένα. Την ίδια στιγμή, ο εναπομείνας ΣΥΡΙΖΑ συνέχιζε και συνεχίζει να αποδυναμώνεται, με στελέχη να εγκαταλείπουν σταδιακά το κόμμα και να προσεγγίζουν την ΕΛΑΣ, επιβεβαιώνοντας ότι η ανασύνθεση του χώρου βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη.
Η επιλογή αυτή δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί τυχαία. Ο Τσίπρας έδειξε να έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η πανσπερμία τάσεων, απόψεων και εσωκομματικών μηχανισμών όχι μόνο είχε εξαντλήσει τα πολιτικά της όρια, αλλά αποτελούσε πλέον τροχοπέδη για κάθε προσπάθεια ανανέωσης. Η διαδρομή από το 32% των εθνικών εκλογών του 2019 μέχρι το 17% του 2023 δεν ήταν απλώς μια εκλογική υποχώρηση. Ήταν, κατά πολλούς, η απόδειξη ότι ένα μοντέλο κομματικής λειτουργίας είχε κλείσει τον ιστορικό του κύκλο. Η ετεροχρονισμένη κατανόηση της κατάστασης ωστόσο, είναι αποκλειστικά δική του ευθύνη.
Έτσι, ο πρώην πρωθυπουργός επέλεξε να επενδύσει στο προσωπικό του πολιτικό πρότζεκτ έξω από μια κομματική στέγη που έπαψε να τον εκφράζει. Η παρουσίαση της ΕΛΑΣ στις 26 Μαΐου δεν στηρίχθηκε σε επαγγελματίες του κομματικού σωλήνα, αλλά σε μια ομάδα τεχνοκρατών και σε ένα Εθνικό Συμβούλιο όπου το πασοκογενές στοιχείο είναι εμφανές. Άνθρωποι της αγοράς, με ένσημα στον ιδιωτικό τομέα και περιορισμένες κομματικές περγαμηνές-και όχι κατ’ ανάγκην αριστεροί- καλούνται να αποτελέσουν το νέο πρόσωπο του εγχειρήματος, με έμφαση στην τεχνοκρατική επάρκεια, τη μετριοπάθεια και τη θεσμική παρουσία.
Ωστόσο, κάθε πολιτική καινοτομία συνοδεύεται από κινδύνους. Η πρώτη μεγάλη δοκιμασία θα είναι αν αυτά τα νέα πρόσωπα μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στις υψηλές απαιτήσεις της δημόσιας αντιπαράθεσης, απέναντι σε ένα ισχυρό επικοινωνιακό σύστημα και στην πολιτική κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας. Η δεύτερη αφορά το εσωτερικό μέτωπο. Η ανάδειξη μιας νέας γενιάς στελεχών σε καίριες θέσεις ενδέχεται να τροφοδοτήσει δυσαρέσκεια στους παλαιούς συνοδοιπόρους του Τσίπρα, αρκετοί από τους οποίους ήδη αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό τον παραγκωνισμό τους. Η στρατηγική της απλότητας προσέφερε στον πρώην πρωθυπουργό την ευκαιρία να απαλλαγεί από τα βαρίδια του χθες. Το αν θα εξελιχθεί και στο συγκριτικό πλεονέκτημα της επόμενης ημέρας, θα το κρίνουν τόσο οι πολιτικοί συσχετισμοί όσο και η αντοχή της νέας ομάδας στις δοκιμασίες της καθημερινής πολιτικής.
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
