Με αφορμή τη δημόσια συζήτηση για την αποκατάσταση του ιστορικού Δημοτικού Θεάτρου «Απόλλων» της Πάτρας, αναδεικνύεται ένα ζήτημα πολύ μεγαλύτερο από την αντιπαράθεση για το ποιος δικαιούται τα πολιτικά εύσημα.
Το πραγματικό ερώτημα είναι ένα: Όταν ανακοινώνονται εκατομμύρια ευρώ για έργα ανάπτυξης, ποιος ελέγχει πού πηγαίνουν και τι επιστρέφει τελικά στην κοινωνία;
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρατίθενται στη δημόσια ανάρτηση, το έργο του Θεάτρου «Απόλλων» χρηματοδοτείται με 17 εκατομμύρια ευρώ από το πρόγραμμα Βιώσιμης Αστικής Ανάπτυξης του Δήμου Πατρέων και με 3,7 εκατομμύρια ευρώ από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Η ακριβής κατανομή και η προέλευση των πόρων πρέπει να τεκμηριώνονται από τις επίσημες αποφάσεις χρηματοδότησης.
Αντί, λοιπόν, να παρακολουθούμε μια ακόμη αντιπαράθεση για το ποιος έκανε περισσότερα, ας απαιτήσουμε απαντήσεις στα ουσιαστικά ερωτήματα:
• Ποια έργα εντάσσονται στα προγράμματα και με ποια κριτήρια επιλέγονται;
• Πόσα χρήματα εγκρίθηκαν, πόσα δεσμεύτηκαν, πόσα καταβλήθηκαν και πόσα απομένουν;
• Ποιοι ανάδοχοι ανέλαβαν τα έργα, με ποιες διαδικασίες και με ποιο κόστος;
• Πόσοι εργαζόμενοι απασχολήθηκαν πραγματικά, με ποιες αμοιβές και ποιες εργασιακές συνθήκες;
• Πόσο κόστισε κάθε επιμέρους εργασία και ποιος ελέγχει την ποιότητα, την πρόοδο και την τελική παραλαβή της;
• Ποιο είναι το μετρήσιμο κοινωνικό όφελος κάθε επένδυσης και πώς αξιολογείται μετά την ολοκλήρωσή της;
• Τι συμβαίνει όταν το κόστος αυξάνεται, οι προθεσμίες παρατείνονται ή τα έργα δεν αποδίδουν όσα υποσχέθηκαν;
Αυτά δεν είναι ερωτήματα εχθρότητας προς τα δημόσια έργα. Είναι απαιτήσεις δημοκρατίας.
Η ανάπτυξη δεν μπορεί να μετριέται μόνο σε εκατομμύρια, τετραγωνικά μέτρα και κορδέλες εγκαινίων. Πρέπει να μετριέται και στην ποιότητα ζωής των ανθρώπων.
Γιατί, την ώρα που ανακοινώνονται μεγάλα χρηματοδοτικά προγράμματα, χιλιάδες νοικοκυριά δυσκολεύονται να πληρώσουν το ενοίκιο, το ηλεκτρικό ρεύμα, το σούπερ μάρκετ και τις βασικές ανάγκες των παιδιών τους.
Ο εργαζόμενος θέλει να γνωρίζει αν ο κόπος του αμείβεται δίκαια. Ο μικρός επαγγελματίας θέλει να μπορεί να κρατήσει ανοιχτή την επιχείρησή του. Ο νέος θέλει να μπορεί να μείνει στον τόπο του. Ο συνταξιούχος θέλει να ζει με αξιοπρέπεια.
Γι’ αυτό χρειαζόμαστε αλλαγή κατεύθυνσης στη διάθεση των δημόσιων πόρων, με κοινωνικά κριτήρια, πραγματική αξιολόγηση των αναγκών και μετρήσιμα αποτελέσματα.
Δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε τον πολιτισμό, τις αναπλάσεις ή τις υποδομές.
Το ιστορικό Θέατρο «Απόλλων» είναι μέρος της ταυτότητας της Πάτρας και αξίζει να προστατευτεί.
Σημαίνει, όμως, ότι κάθε δημόσια επένδυση πρέπει να εντάσσεται σε έναν συνολικό σχεδιασμό που δεν αφήνει πίσω την κοινωνική συνοχή, την καταπολέμηση της φτώχειας και την αντιμετώπιση της ακρίβειας.
Χρειαζόμαστε ένα δημόσιο σύστημα ενημέρωσης, προσβάσιμο σε κάθε πολίτη, όπου για κάθε έργο θα δημοσιεύονται οι πηγές χρηματοδότησης, οι συμβάσεις, οι τροποποιήσεις, οι πληρωμές, τα χρονοδιαγράμματα, οι ανάδοχοι και τα αποτελέσματα των ελέγχων.
Χρειαζόμαστε, επίσης, τακτική δημόσια λογοδοσία και αξιολόγηση: όχι μόνο για το αν απορροφήθηκαν τα κονδύλια, αλλά και για το αν αξιοποιήθηκαν σωστά και αν βελτίωσαν ουσιαστικά τη ζωή των πολιτών.
Η διαφάνεια δεν είναι επικοινωνιακή επιλογή. Είναι υποχρέωση απέναντι στον φορολογούμενο.
Η λογοδοσία δεν είναι πολιτική επίθεση. Είναι δημοκρατικό δικαίωμα.
Και η ανάπτυξη δεν έχει πραγματικό νόημα όταν οι αριθμοί μεγαλώνουν, αλλά η ανασφάλεια των ανθρώπων παραμένει.
Η κοινωνία δεν χρειάζεται άλλον έναν διαγωνισμό πολιτικής αυτοπροβολής. Χρειάζεται έναν διαρκή έλεγχο του δημόσιου χρήματος, δικαιοσύνη στην κατανομή των πόρων και μια νέα αναπτυξιακή αντίληψη με επίκεντρο τον άνθρωπο.
Γιατί το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο πόσα εκατομμύρια δαπανήθηκαν.
Είναι ποιος ωφελήθηκε, ποιος έμεινε πίσω και τι αλλάζει πραγματικά στην καθημερινότητα του πολίτη.
Δημόσιο χρήμα σημαίνει δημόσια ευθύνη. Και η δημοκρατία απαιτεί απαντήσεις.
Γιώργος Οικονομόπουλος
Ελπίδα
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
