Ελάχιστοι πολιτικοί έτυχαν την εύνοιας να τους αποκαλούν με οικειότητα και με τα μικρά τους ονόματα. Αυτή την εύνοια την είχαν όποιοι που μπόρεσαν να πετύχουν την βιωματική συγκίνηση ενός Λαού.
Η περίπτωση του Ανδρέα Παπανδρέου (ο Ανδρέας) του Κωνσταντίνου Στεφανόπουλου (Κωστής) αλλά και του Χαρίλαου Φλωράκη (Χαρίλαος), είναι ενδεικτικές. Αυτή την ίδια εύνοια και μάλιστα σε ανώτερο επίπεδο, επιφύλαξε ο λαός μας στην Μαρία Καρυστιανού. Την αποκαλεί «Μαρία» και «Μητέρα».
Αυτή η αυθεντική λαϊκότητα όμως, είναι ασύμβατη με την μικροαστική οίηση των θεσμικών και κομματικών θέσεων.
Τ’ αστέρια γεννιούνται και λάμπουν όσο το ενεργειακό τους φορτίο είναι ισχυρό. Όταν όμως δρασκελίσουν τον ορίζοντα των κοινωνικών γεγονότων και εισέλθουν στην «μαύρη κομματική τρύπα» τότε χάνεται η λάμψη τους και παραμένει η άβυσσος του χάσκοντος κενού.
Το νέο στην πολιτική είναι ακριβώς σαν την γέννηση ενός νέου αστεριού. Όταν αντλεί ενέργεια από το φώς της κοινωνίας, τότε μπορεί να μεγαλουργήσει. Όταν όμως προσπαθεί να αφομοιώσει το παλιό και το σκοτάδι, γίνεται μικρός νάνος
Αποκλειστικά και μόνον από το γεγονός πώς η κα Καρυστιανού παρουσίασε το «νέο», μέσα από κομματικό νάρθηκα του ανελλήνιστου διαφωτισμού και την ίδια την φόρμα της νεωτερικής πολιτικής, αποδεικνύει πώς το νέο που κομίζει, είναι ήδη πεπαλαιωμένο.
Σημαίνει την αδυναμία κατανόησης των ρευμάτων που αναδείχθηκαν μέσα από την φανέρωση των θανατηφόρων υλικών επιτευγμάτων του κομματικού συστήματος οργάνωσης της κοινωνίας.
Ευαγγελίζεται φραστικά την υπέρβαση της αντίστιξης, «Δεξιάς/Αριστεράς», ενώ ταυτόχρονα, υποτάσσεται στην ιστορική μήτρα αυτού του ψευδούς διαχωρισμού, αυτού του «προπολιτικού διαφωτισμού».
Ο πόνος, το φιλότιμο, η έγνοια και ο αλτρουϊσμός, δεν είναι αποτέλεσμα της κοινωνικής συγκρότησης αλλά προϋπόθεσή της.
Προφανώς και ο πόνος μιάς μάνας, ο καημός ενός πατέρα και η περηφάνια ενός παιδιού, μπορούν να είναι οι πυροκροτητές μιάς κοινωνικής έκρηξης που μπορεί να δημιουργήσει ένα νέο πολιτικό στερέωμα. Όμως η άκρατη ατομική φιλοδοξία και ο νέος μεσσιανισμός του παθόντος, καταβαραθρώνει κάθε ελπίδα αλλαγής κοινωνικού και πολιτικού παραδείγματος. Αντί να πρυτανεύει το «κοινωνείν» φανερώνεται και πάλι η αναπηρία του ατομισμού. Άνθρωποι ανυπάρκτου κοινωνικού και προσωπικού αναστήματος, διαγκωνίζονται στην πλαισίωση στανικών «ηγετών» και την στιγμιαία φωτογράφιση.
Ο προφήτης του τρόπου μας, ο ποιητής του απέραντου γαλάζιου, αναστενάζει και προειδοποιεί « «Χίλιοι δυο παραφυλάνε, σε κοιτάν και δεν μιλάνε. Είσαι σήμερα μονάρχης κι ώσαμ’ αύριο δεν υπάρχεις».
Φώτης Λεπίδας
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΠΑΤΡΩΝ
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
