Η φράση της Μαλβίνας Κάραλη, όσο αιχμηρή κι αν ακούγεται, μοιάζει σήμερα να
περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια τη βαθιά κρίση που βιώνει ο χώρος της ελληνικής
Αριστεράς. Μια κρίση που δεν είναι ούτε προσωρινή ούτε οργανωτική. Είναι κρίση
ταυτότητας, αξιοπιστίας και πολιτικού ήθους.
Η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία. Ήταν η αναπόφευκτη κατάληξη
ενός πολιτικού μορφώματος που στηρίχθηκε περισσότερο στην εξουσία παρά σε κοινές
αρχές και σταθερές ιδεολογικές αναφορές. Όταν το βασικό συνεκτικό στοιχείο ενός
κόμματος είναι η νομή της εξουσίας, τότε η απώλειά της οδηγεί μοιραία σε εσωτερικό
κατακερματισμό, προσωπικές στρατηγικές και πολιτική αποσύνθεση.
Και μέσα σε αυτή την εικόνα κατάρρευσης, εμφανίζεται ξανά ο Αλέξης Τσίπρας,
επιχειρώντας να παρουσιάσει τον εαυτό του ως φορέα μιας δήθεν νέας πολιτικής
επανεκκίνησης. Μόνο που οι πολίτες γνωρίζουν πλέον πολύ καλά ότι δεν πρόκειται για
κάτι νέο. Πρόκειται για μια προσεκτικά οργανωμένη προσπάθεια πολιτικής επαναφοράς,
με βασικό στόχο όχι την αναγέννηση της χώρας ή της Κεντροαριστεράς, αλλά τη
διατήρηση προσωπικού πολιτικού ρόλου και επιρροής.
Η κοινωνία δεν έχει μνήμη χρυσόψαρου.
Δεν ξεχνά ποιος δίχασε τους Έλληνες σε «μνημονιακούς» και «αντιμνημονιακούς».
Δεν ξεχνά το δημοψήφισμα που μετατράπηκε σε μια πρωτοφανή πολιτική κυβίστηση.
Δεν ξεχνά τις ψεύτικες υποσχέσεις, τη δημαγωγία και την τοξικότητα που κόστισαν ακριβά
στη χώρα.
Και κυρίως δεν ξεχνά ότι ο ίδιος πολιτικός χώρος που σήμερα εμφανίζεται ως δήθεν
φορέας ανανέωσης είναι εκείνος που διαλύεται καθημερινά κάτω από το βάρος των
προσωπικών φιλοδοξιών και των εσωτερικών συγκρούσεων.
Η απόπειρα δημιουργίας νέου πολιτικού φορέα από τον Αλέξη Τσίπρα δεν αποτελεί
πολιτική υπέρβαση. Αποτελεί πολιτική ανακύκλωση. Είναι η προσπάθεια ενός φθαρμένου
πολιτικού συστήματος να αλλάξει όνομα, πρόσωπα και συσκευασία χωρίς να αλλάξει
ουσία.
Οι πολίτες όμως ζητούν αλήθεια, σταθερότητα και σοβαρότητα. Δεν αναζητούν νέες
εκδοχές παλιών αποτυχημένων πειραμάτων. Δεν έχουν ανάγκη από ακόμη έναν
προσωποπαγή σχηματισμό που θα στηθεί γύρω από επικοινωνιακές ισορροπίες και
μηχανισμούς εξουσίας.
Και ακριβώς εδώ βρίσκεται η μεγάλη διαφορά πολιτικής κουλτούρας.
Οι μεγάλες δημοκρατικές παρατάξεις δεν οικοδομούνται γύρω από πρόσωπα, αλλά γύρω
από ιστορία, θεσμούς και συλλογική ευθύνη. Γι’ αυτό και οφείλουμε όλοι να είμαστε
προσεκτικοί απέναντι σε φαινόμενα απαξίωσης ιστορικών στελεχών και εσωτερικής
απομάκρυνσης ανθρώπων που σφράγισαν τη διαδρομή της παράταξης.
Η Νέα Δημοκρατία υπήρξε διαχρονικά η μεγάλη πατριωτική και ευρωπαϊκή δύναμη της
χώρας γιατί κατάφερνε να συνθέτει διαφορετικές φωνές και να διατηρεί ιστορική συνέχεια.
Και αυτή η συνέχεια δεν μπορεί να αγνοεί πρόσωπα όπως ο Αντώνης Σαμαράς ή ο Κώστας
Καραμανλής. Ανεξάρτητα από επιμέρους διαφωνίες, πρόκειται για πολιτικές
προσωπικότητες που στήριξαν την παράταξη και την πατρίδα σε κρίσιμες στιγμές.
Οι μεγάλες παρατάξεις δεν φοβούνται τις διαφορετικές απόψεις. Αντίθετα, μικραίνουν
όταν ξεχνούν την ιστορία τους ή όταν θεωρούν ότι η ενότητα επιβάλλεται μέσα από σιωπές
και αποκλεισμούς.
Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια περίοδο μεγάλων διεθνών και εθνικών προκλήσεων. Αυτό που
χρειάζεται σήμερα δεν είναι νέοι πολιτικοί σωτήρες, ούτε ανακυκλωμένα
προσωποκεντρικά εγχειρήματα. Χρειάζεται πολιτική σοβαρότητα, εθνική συνεννόηση και
δυνάμεις που να μπορούν να εγγυηθούν σταθερότητα και προοπτική.
Ο Ελληνικός λαός έχει πλέον την εμπειρία να ξεχωρίζει ποιος υπηρετεί πραγματικά το
δημόσιο συμφέρον και ποιος επιστρέφει απλώς για να διασώσει τον προσωπικό του
πολιτικό μύθο.
Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στην πολιτική ευθύνη και στην
πολιτική φιλοδοξία.
Γρηγόρης Κοντοδήμος
τ. ΠΟΛΙΤΕΥΤΗΣ ΑΣΑΙΑΣ ΝΔ
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
