Χθες το απόγευμα πέρναγα έξω από ένα Δημοτικό Σχολείο, σε μια λαϊκή γειτονιά της Αθήνας. Από τις πιο λαϊκές μάλιστα.
Είχε γιορτή για το τέλος της σχολικής χρονιάς. Στάθηκα για λίγο και το λίγο έγινε πολύ. Δεν πίστευα στα αυτιά και τα μάτια μου. Τόσο ωραία γιορτή σπάνια έχω παρακολουθήσει.
Σκετσάκια με πληροφορίες για Συρία, Παλαιστίνη, Λίβανο, Αλβανία, κλπ. Τραγούδια από όλες αυτές τις χώρες. Άλλα σκετσάκια για την Ειρήνη, με τα παιδιά να κάνουν έκκληση στον ειρηνοποιό (“ειρηνοποιέ φέρε την Ειρήνη “, κλπ). Επιστολές στον ισχυρό του πλανήτη, τον Τραμπ (όταν πέφτουν βόμβες σκοτώνουν παιδιά, παππούδες, γιαγιάδες, καταστρέφουν σχολεία, νοσοκομεία).
Και όλα αυτά με την ανυπέρβλητη χάρη των μικρών παιδιών, τη ζωντάνια και την ομορφιά τους.
Και σκεφτόμουν: εμείς προχτές στη Βουλή ακούγαμε Πλεύρηδες, Βορίδηδες, Βελόπουλους για τις βάρκες που βουλιάζουν και πνίγουν κόσμο-μην τυχόν και δεν βουλιάζουν αρκετές- ως και για Μακρονήσια ακούγαμε.
Και σε ένα σχολείο λαϊκής γειτονιάς της Αθήνας κάποιοι δάσκαλοι, κάποιες δασκάλες, κάποιοι γονείς, παλεύουν. Παλεύουν για να κρατήσουν την ανθρωπιά και την ομορφιά του κόσμου όρθια.
Αυτοί οι δάσκαλοι, αυτές οι δασκάλες δεν “δικαιούνται αύξηση μισθών”. Αυτοί και αυτές που με το μεράκι για τη δουλειά τους κάνουν τα “μικρά θαύματα ” δυνατά, που δεν βγάζουν πύρινους, τοξικούς πολλές φορές, λόγους σε εκκλησίες, αυτοί και αυτές κρατάνε όρθια την ελπίδα για το μέλλον της κοινωνίας.
Συγκινήθηκα!!!
Υ. Γ. 4ο Δημοτικό Σχολείο Ταυρου. Οι “αόρατοι ” άνθρωποι σηκώνουν τις μεγάλες πέτρες στην κοινωνία που ζούμε. Σεβασμός.
Σία Αναγνωστοπούλου
ΒΟΥΛΕΥΤΡΙΑ ΑΧΑΙΑΣ
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
