«Θόδωρος Αγγελόπουλος»
Δευτέρα 22 Ιουνίου 2026 | 18:00
Πολύκεντρο Συνεδριακό Κέντρο Αιγίου
Το 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Αιγίου «Θόδωρος Αγγελόπουλος», σε συνεργασία με το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Ειδικές προσεγγίσεις στις παραστατικές τέχνες και τον κινηματογράφο (ιστορία, θεωρία, πολιτικές της ταυτότητας)» του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών, διοργανώνει τη Δευτέρα 22 Ιουνίου 2026 επιστημονική ημερίδα με θέμα:
«Γειτνιάσεις και αποκλίσεις: το έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου σε συνομιλία με τον ευρωπαϊκό και ελληνικό κινηματογράφο».
Η ημερίδα εντάσσεται στον ευρύτερο θεματικό άξονα του φετινού φεστιβάλ, «Φωτίζοντας τον διάλογο», και επιχειρεί να αναδείξει τον τρόπο με τον οποίο το έργο του κορυφαίου Έλληνα δημιουργού συνεχίζει να συνομιλεί με άλλους μεγάλους σκηνοθέτες, καλλιτεχνικά ρεύματα, θεωρητικές προσεγγίσεις και ιστορικά συμφραζόμενα.
Μέσα από εισηγήσεις πανεπιστημιακών, ερευνητών και νέων μελετητών, η ημερίδα προσεγγίζει τον κινηματογράφο του Αγγελόπουλου ως ένα ζωντανό πεδίο διασταυρώσεων: με τον Michelangelo Antonioni και τον Ingmar Bergman, με το επικό θέατρο και τη μπρεχτική παράδοση, με το έργο δημιουργών όπως ο Νίκος Κούνδουρος και ο Μιχάλης Κακογιάννης, αλλά και με ζητήματα αρχιτεκτονικής, ιστορικής μνήμης, πολιτικής ταυτότητας και υποκριτικής τέχνης.
Πριν από την έναρξη των εργασιών θα παρουσιαστούν τα Πρακτικά της Επιστημονικής Ημερίδας 2025 με τίτλο «Οι άλλες τέχνες στο έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου», που κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Αιγόκερως, επιβεβαιώνοντας τη σταθερή προσπάθεια του φεστιβάλ να αναπτύξει έναν ουσιαστικό επιστημονικό διάλογο γύρω από το έργο του δημιουργού.
Η ημερίδα απευθύνεται σε ερευνητές, φοιτητές, εκπαιδευτικούς, επαγγελματίες του κινηματογράφου και σε κάθε φίλο της έβδομης τέχνης που επιθυμεί να προσεγγίσει το έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου μέσα από σύγχρονες θεωρητικές και διεπιστημονικές αναγνώσεις.
Είσοδος ελεύθερη.
Αναλυτικό πρόγραμμα ημερίδας:
18.00 – 18.15
Παρουσίαση των Πρακτικών της Επιστημονικής Ημερίδας ΙΙ (2025):
«Οι άλλες τέχνες στο έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου» (επιμέλεια Κωνσταντίνος Κυριακός, Αιγόκερως, 2025).
Παρουσίαση: Έφη Ράπτη
18.15 – 18.30
Μαρία Ανδρονίκου
«Η έκλειψη της κλασικής αφήγησης: Θόδωρος Αγγελόπουλος και Michelangelo Antonioni»
H αρχιτεκτονική πλευρά του έργου του Θόδωρου Αγγελόπουλου δεν έχει ερευνηθεί εκτενώς και η ανακοίνωση επικεντρώνεται σε αυτήν. Συνιστά μια απόπειρα ανάλυσης της ταινίας Μέρες του ’36 (1972), πρώτης έγχρωμης στο έργο του, η οποία (υπερβαίνοντας σεναριακά ζητήματα) θα συγκριθεί -ή καλύτερα θα συνομιλήσει- με το L’Eclisse (Η Έκλειψη, Michelangelo Antonioni, 1962). Η σχέση των δύο σκηνοθετών έχει επισημανθεί, χωρίς να έχει υπάρξει εκτενής ανάλυση. Και στις δύο ταινίες χρησιμοποιούνται αποκλειστικά φυσικοί χώροι. Στην περίπτωση του Αntonioni, η Ρώμη είναι αναγνωρίσιμη, πλην όμως παράγεται μια ασυνήθιστη εικόνα της. Στην ταινία του Αγγελόπουλου, το πού είναι ιδιόμορφο και ενδιαφέρον. Μέσω λοιπόν μιας εστίασης σε ζητήματα φόρμας, θα αναζητηθεί ο φιλμικός ρόλος των αρχιτεκτονικών στοιχείων: η επιλεκτική χρήση της περιοχής EUR από τον Antonioni και ο συνδυασμός μιας διατηρητέας έπαυλης στην Κηφισιά με το Οθωμανικό κτήριο φυλακών Ιτζεδίν στο Καλάμι των Χανίων. Στο πλαίσιο της εξέτασης κατασκευών χώρου, στοιχείο που ενδιαφέρει ιδιαίτερα, καθώς έχει σημαντική παρουσία στις Μέρες του ’36, αλλά και στην Έκλειψη, είναι η λειτουργία της πόρτας.
18.30 – 18.45
Λίνα Ρόζη και Έλενα Καμηλάρη
«Κινηματογράφος, Θέατρο, Πολιτική: Η μπρεχτική κληρονομιά στο έργο του Αγγελόπουλου και η συνεργασία του με τους Στρατή Καρρά και Πέτρο Μάρκαρη»
Θα εστιάσουμε στον εντοπισμό θεματικών και μοτίβων που προέρχονται ή συνδέονται με τον Μπρεχτ και το επικό μοντέλο στα έργα που παράγονται κατά τη δικτατορία και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Ειδικότερα θα διερευνηθούν οι συσχετισμοί στα θεατρικά έργα του Στρατή Καρρά και του Πέτρου Μάρκαρη και τρεις ταινίες του Αγγελόπουλου: Μέρες του ’36, Ο θίασος, Οι κυνηγοί.
18.45 – 19.00
Κωνσταντίνος Κυριακός
«Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και Θόδωρος Αγγελόπουλος: cisgender, ετεροκανονικότητες, queerness»
Μια απόπειρα ανίχνευσης των διασταυρώσεων ανάμεσα στο έργο του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Θα εστιάσω στα σχόλια του Μπέργκμαν για τη λειτουργία του πλάνου στον Αγγελόπουλο και την εννοιολόγηση των τριλογιών. Θα επιχειρήσω να αναγνωρίσω τις διαστάσεις του δίπολου cisgender / queerness στο έργο δύο μοντερνιστών δημιουργών.
19.00 – 19.15
Αστέρης Γραμματόσης
«Χαρτογραφώντας το συλλογικό τραύμα του ελληνισμού: Ιστορία, θεατρικότητα, πολιτικές ταυτοτήτων στους Κυνηγούς (1977) του Θόδωρου Αγγελόπουλου και το 1922 (1978) του Νίκου Κούνδουρου»
Εξετάζεται η καθοριστική επίδραση των ιστορικών γεγονότων στις αφηγήσεις των ταινιών Οι κυνηγοί (1977) του Θόδωρου Αγγελόπουλου και 1922 (1978) του Νίκου Κούνδουρου. Το πτώμα του αντάρτη με τις νωπές πληγές που ανασύρεται από το χιόνι στους Κυνηγούς λειτουργεί ως μια διαρκής υπενθύμιση της βαναυσότητας του εμφυλίου και της διεφθαρμένης δράσης των χαρακτήρων – εκπροσώπων της άρχουσας τάξης. Τα πρόσωπα στο 1922 βιώνουν το δράμα των Μικρασιατών, από την έντονη εχθρότητα έως τον διωγμό από τη Σμύρνη, την αποπομπή τους στα βάθη της Ασίας και, τελικά, τον θάνατο. Όσον αφορά τις έμφυλες ταυτότητες, η στρατευμένη θέση των δημιουργών παρέχει πρόσφορο έδαφος για την εμφάνιση στοιχείων στερεοτυπίας στην όψη και τη συμπεριφορά των ηρώων, τόσο στους Κυνηγούς (ο αντάρτης σε αντιδιαστολή προς τα όργανα της εξουσίας) όσο και στο 1922 (οι άγριοι Τούρκοι εναντίον των όμορφων και εξευγενισμένων Ελλήνων). Στη συνέχεια, μελετάται η επιρροή των θεωριών του Μπρεχτ στο όραμα των σκηνοθετών. Ο Αγγελόπουλος διαμορφώνει μια αποδραματοποιημένη αφήγηση όπου ο ηθοποιός, ως κοινωνός των εξελίξεων της Ιστορίας, αποτυπώνεται σε γενικά πλάνα και αξιοποιεί τις τεχνικές της ανοικείωσης για την προσέγγιση του ρόλου του, τη στιγμή που ο Κούνδουρος επιλέγει την απεύθυνση των ηρώων στην κάμερα ώστε να καταστήσει τον θεατή συμμέτοχο στο δράμα τους. Τέλος, σημειώνεται η χρήση θεατρικών δρωμένων από τους δημιουργούς ως μέθοδος ένταξης του θεατή στο ιστορικό συγκείμενο (τα επιθεωρησιακά νούμερα στην έναρξη του 1922) αλλά και ως λύση της ιστορίας (ο πρωτοχρονιάτικος χορός των αστών στους Κυνηγούς). Ζωτικής σημασίας για τη διαμόρφωση του ύφους των ταινιών θεωρείται η συμβολή του θεατρικού συγγραφέα Στρατή Καρρά στη σύνθεση των σεναρίων.
19.15– 19.30
Παρασκευή Μουχταροπούλου
«Ο υποκριτικός κώδικας στους Κυνηγούς (1977) του Θόδωρου Αγγελόπουλου και στην Ιφιγένεια (1977) του Μιχάλη Κακογιάννη»
Η παρούσα ανακοίνωση αφορά τη σκηνοθεσία του ηθοποιού στις ταινίες Οι κυνηγοί (1977) του Θόδωρου Αγγελόπουλου και Ιφιγένεια (1977) του Μιχάλη Κακογιάννη. Επιχειρείται μέσω της συγκριτικής εξέτασης των δύο ταινιών ο εντοπισμός των ερμηνευτικών σχολών και παραδόσεων που αξιοποιούνται και οι τρόποι με τους οποίους οι σκηνοθέτες διαχειρίζονται τη φυσική παρουσία του ηθοποιού. Ο υποκριτικός κώδικας ερευνάται παράλληλα: α) με την ταινία ως προϊόν της εποχής της κατά την περίοδο του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου και της απομάκρυνσης από το στούντιο, β) των καλλιτεχνικών ρευμάτων και θεατρικών παραδόσεων στις οποίες υπάγεται (Μπρεχτική θεωρία, Hollywood) όπως και τις συμβάσεις του είδους (επικό θέατρο, αρχαιοελληνική τραγωδία, μελόδραμα), γ) την ιδεολογική σκοπιμότητα του δημιουργού σε σχέση με την ιστορική μνήμη. Ο ηθοποιός θα εξεταστεί στο πλαίσιο της αφήγησης όχι ως δραματικός χαρακτήρας αλλά ως μάρτυρας των συγκρούσεων εξουσιαστικών δυνάμεων από το παρελθόν και παρόν της ελληνικής και κυπριακής πραγματικότητας, ως ταξικό και πολιτικό σύμβολο, ως φυσιογνωμία στο πρόσωπο της οποίας εξερευνάται το συναίσθημα, ο φόβος, η ενοχή, η ντροπή. Αποτελώντας θεμελιώδες κομμάτι της γραφής του σκηνοθέτη, είτε αυτή στηρίζεται στην ιστορικότητα και αμεσότητα που πλησιάζει στη δομή της δικαστικής κατάθεσης στην περίπτωση των Κυνηγών είτε σε μια γενεαλογία διασκευών της τραγωδίας με πολιτικές αναγνώσεις στην Ιφιγένεια, ο ηθοποιός μετουσιώνεται σε παράγοντα κριτικού στοχασμού αντί δράσης. Οι ηθοποιοί θα διερευνηθούν, τέλος, με άξονα το κοινό στις δύο ταινίες θεματολογικό και αισθητικό στοιχείο του θανάτου, του θύματος-νεκρού σώματος γύρω από το οποίο τοποθετούνται και της τελετουργικής σημασίας με την οποία επενδύεται ο κινησιολογικός χάρτης.
19.30 – 19.45
Γιάννης Σολδάτος
«Θόδωρος Αγγελόπουλος, Βασίλης Ραφαηλίδης, βίοι παράλληλοι»
Οι βίοι των δύο προσώπων που αναφέρονται στον τίτλο μπορούν να χαρακτηριστούν σαν «παράλληλοι», καθώς τα πρόσωπα γενήθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του ’30, γνωρίστηκαν τρεις δεκαετίες αργότερα, καθώς έγραφαν και οι δύο κριτική κινηματογράφου στην εφημερίδα Δημοκρατική αλλαγή και παρέμειναν στενοί φίλοι ως τον θάνατο του Ραφαηλίδη το 2000, ενώ ο Αγγελόπουλος συνέχισε να μνημονεύει αδιάκοπα τον φίλο του που του είχε αφήσει μερικές από τις καλύτερες κριτικές-δοκίμια που γράφτηκαν για τις ταινίες του, ως και τον δικό του θάνατο το 2012.
Συζήτηση με το κοινό
Βιογραφικά Συνέδρων
Η Μαρία Ανδρονίκου γεννήθηκε στα Χανιά. Σπούδασε στο Λονδίνο BA History of Art, MA Visual Culture και MResearch Humanities & Cultural Studies. Είναι διδάκτωρ της Αρχιτεκτονικής Σχολής του ΕΜΠ, όπου συνεχίζει ως μεταδιδακτορική ερευνήτρια σε ζητήματα χώρου και αρχιτεκτονικής στον κινηματογράφο. Το βιβλίο της Λευκός Κίνδυνος: Μοντέρνα Αρχιτεκτονική και Χολλυγουντιανός Κινηματογράφος κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αιγόκερως. Η αγγλική εκδοχή, με τίτλο Modernist Architecture and Hollywood Cinema, κυκλοφορεί σύντομα από τους Macmillan-Palgrave. Eίναι συνεπιμελήτρια της υπό-έκδοση ανθολογίας κειμένων Teaching Production Design in the 21st Century. Διδάσκει Ιστορία Τέχνης και Αρχιτεκτονικής στην Σχολή Σταυράκου.
Ο Αστέρης Γραμματόσης γεννήθηκε το 1999. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών και πραγματοποίησε Μεταπτυχιακές σπουδές στο Kingston University, London, UK (Kingston School of Art Department of Film & Photography Master of Arts in Film making). Είναι υποψήφιος Διδάκτορας στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστήμιου Πατρών όπου εκπονεί διδακτορική διατριβή με επόπτη τον καθηγητή κ. Κωνσταντίνο Κυριακό και θέμα «Προσεγγίσεις στο καλλιτεχνικό έργο του Νίκου Κούνδουρου (Κινηματογράφος και Θέατρο): Mύθοι, Θεατρικότητα, Πολιτικές ταυτοτήτων».
Η Έλενα Καμηλάρη είναι διδάσκουσα στο στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστήμιου Πατρών, μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του ΕΚΠΑ και επιστημονική υπεύθυνη του ερευνητικού προγράμματος “Drama broadcasts for the Hellenic National Radio Foundation (EIR) during the military dictatorship (1967-1974)” (ΕΙΕ, 4η Προκήρυξη Ερευνητικών Έργων ΕΛ. ΙΔ. ΕΚ. για την ενίσχυση Μεταδιδακτορικών Ερευνητών/τριών). Σπούδασε Γερμανική Φιλολογία με ειδίκευση στη λογοτεχνική μετάφραση (Φιλοσοφική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών) και Υποκριτική («Σχολή Αθηνών»). Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη θεατρολογία (Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών). Υπότροφος του ΜΙΕΤ και του Ιδρύματος Ωνάση έλαβε το διδακτορικό της τίτλο το 2022 από το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ (Βαθμός: Άριστα). Το θέμα της διατριβής της είναι «Το θέατρο στο ελληνικό ραδιόφωνο: Στρατηγικές διασκευής θεατρικών έργων για το ραδιόφωνο στην περίοδο 1953-1967». Η μονογραφία της για το θέατρο στο ραδιόφωνο εκδόθηκε από το Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, ενώ ο κατάλογος των ραδιοφωνικών διασκευών που μεταδόθηκαν από το Ε.Ι.Ρ. από το 1953 έως το 1967 είναι υπό έκδοση από το ΜΙΕΤ. Έχει δημοσιεύσει άρθρα σε ξενόγλωσσα περιοδικά για το θέατρο στο ραδιόφωνο. Το επιστημονικό της ενδιαφέρον επικεντρώνεται στους αφηγηματικούς κώδικες διαφορετικών μέσων, κυρίως του ραδιοφώνου, για τη μεταφορά δραματικών κειμένων, στη θεωρία διασκευής, σε ζητήματα ιστοριογραφίας, όπως η πρόσληψη της ξένης δραματουργίας στην Ελλάδα τη δεκαετία του ’50 και του ’60 και η πρόσληψη νεωτεριστικών τάσεων μέσα από τις ραδιοφωνικές διασκευές.
Ο Κωνσταντίνος Κυριακός είναι Καθηγητής της Ιστορίας του θεάτρου και του ελληνικού κινηματογράφου στο Πανεπιστήμιο Πατρών (Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Σχολή Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών). Οι σπουδές, το ερευνητικό, συγγραφικό και διδακτικό του έργο αφορούν τα πεδία της θεατρολογίας, του κινηματογράφου και της φιλολογίας. Έχει συνεργαστεί με διεθνείς καλλιτεχνικούς οργανισμούς, έχει διδάξει σε Πανεπιστήμια στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Α.Π.Θ., Université de Lille, Université Paris 1 Panthéon-Sorbonne) και είναι τακτικό μέλος της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Είναι συντάκτης περισσότερων από εκατόν εξήντα άρθρων σε επιστημονικά περιοδικά και συλλογικούς τόμους και συγγραφέας των κάτωθι δεκαεννέα μονογραφιών: Στοιχειωμένοι από τον Παζολίνι. Το κινηματογραφικό έργο του Πιερ Πάολο Παζολίνι και οι αντηχήσεις του στην Ελλάδα. Από την υποδοχή στη συνομιλία (Αιγόκερως, 2024)· Αρρενωπότητες και μύθοι. Ο Αλέξης Δαμιανός σκηνοθετεί για την τηλεόραση τον Πατούχα του Ιωάννη Κονδυλάκη (Αιγόκερως, 2023)· Στο ενδιάμεσο. Ηθοποιός, κείμενο, ταυτότητες στο θέατρο και τον κινηματογράφο (Αιγόκερως, 2022)· Ανθοδέσμη/πλάνα. (Απο)χαιρετισμός στη μητέρα (μου). Μητρότητα και ελληνικός κινηματογράφος (Αιγόκερως, 2021)· Ομοερωτισμός και ελληνική σκηνή. Από το «αιρετικόν πάθος» στην «ορατότητα». Η πρόσληψη του παγκόσμιου θεάτρου (εκδόσεις Παπαζήση, 2021)· Στη χώρα Τσέχοφ. Η ελληνική σκηνή και το «μυστήριο Τσέχοφ» (1902-2019) (εκδόσεις Παπαζήση, 2020)· Μια queer νεοελληνική ιστορία. Τα Τεκμήρια (1900-2020). Τέχνες και Γράμματα. Χρονολόγιο και κριτικός βιβλιογραφικός οδηγός (Αιγόκερως, 2020)· Ελληνική τηλεόραση και ομοερωτισμός. Οι σειρές μυθοπλασίας (1975-2019) (Αιγόκερως, 2019)· Μίμης Φωτόπουλος. Ρωμέικη καρδιά. Συμβολή στη μελέτη της υποκριτικής τέχνης στο θέατρο και τον κινηματογράφο (εκδόσεις 24γράμματα, 2019)· Ὡς ναυάγια αἱ λέξεις… Η πρόσληψη του έργου του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση (Αιγόκερως, 2018)· Η ηθοποιός Νέλλη Αγγελίδου (Cube Editions, 2017)· Επιθυμίες και πολιτική. Η queer ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου (1924-2016) (Αιγόκερως, 2017)· Ρωσικό θέατρο και ελληνική σκηνή. Η πρόσληψη της ρωσικής, σοβιετικής και μετασοβιετικής δραματουργίας (Αιγόκερως, 2012)· Κώστας Βουτσάς. Ηθοποιός στην κωμωδία. Ρόλοι, παραστάσεις, ταινίες. Συμβολή στη μελέτη της υποκριτικής τέχνης (Αιγόκερως, 2009)· Η θεατρική όψη του Αλέξη Δαμιανού (Αιγόκερως, 2007 και 2024)· «Αναπαραστάσεις του σώματος. Θέματα υποκριτικής και φύλου. Το παράδειγμα ταινιών του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου», στο Γραφές για τον κινηματογράφο. Διεπιστημονικές προσεγγίσεις (Νεφέλη, 2005)· Από τη σκηνή στην οθόνη. Σφαιρική προσέγγιση των σχέσεων του ελληνικού κινηματογράφου με το θέατρο (Αιγόκερως, 2002)· Διαφορετικότητα και ερωτισμός (Αιγόκερως 2001). Έχει (συν)επιμεληθεί τους συλλογικούς τόμους Οι άλλες τέχνες στο έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Πρακτικά Επιστημονικής Ημερίδας (Αιγόκερως, 2025), Η γυναίκα στο έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Πρακτικά Επιστημονικής Ημερίδας (Αιγόκερως, 2025), Έθνος, φύλο, πολιτικές ταυτότητας στις παραστατικές τέχνες και τον κινηματογράφο. Πρακτικά διημερίδας (εκδόσεις Παπαζήση, 2024)· O θεατρικός κόσμος του Κάρολου Κουν (Αμολγός, 2021)· Λευτέρης Βογιατζής. Ο ηθοποιός-Ο σκηνοθέτης (εκδόσεις 24γράμματα, 2019), Το αρχαίο ελληνικό θέατρο και η πρόσληψή του, Πρακτικά Δ΄ Πανελληνίου Θεατρολογικού Συνεδρίου, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Πάτρα, http://www.theaterst.upatras.gr/, 2015.
Η Παρασκευή Μουχταροπούλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 2000. Είναι απόφοιτη του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών, καθώς και του Μεταπτυχιακού Προγράμματος «Ειδικές προσεγγίσεις στις παραστατικές τέχνες και τον κινηματογράφο (ιστορία, θεωρία, πολιτικές της ταυτότητας)» του Πανεπιστημίου Πατρών (θέμα διπλωματικής: «Το κινηματογραφικό έργο του Κώστα Μανουσάκη: Έρωτας στους αμμόλοφους (1958), Προδοσία (1964), O φόβος (1966)». Είναι υποψήφια Διδακτόρισσα στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών όπου εκπονεί διατριβή με επόπτη τον καθηγητή κ. Κωνσταντίνο Κυριακό και θέμα «Η ηθοποιός Ειρήνη Παπά».
Η Ευσταθία Π. Ράπτη είναι υποψήφια διδάκτωρ του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών. Είναι απόφοιτος του τμήματος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και κάτοχος δύο μεταπτυχιακών διπλωμάτων με τίτλους «Μεταπτυχιακή Εξειδίκευση Καθηγητών Αγγλικής Γλώσσας» του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου και «Το Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο και η Πρόσληψή του» του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών. Έχει συμμετάσχει σε επιστημονικά συνέδρια και άρθρα της έχουν δημοσιευθεί σε επιστημονικά περιοδικά. Είναι εκπαιδευτικός Αγγλικής Γλώσσας και διευθύντρια σχολικής μονάδας στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση Νομού Αχαΐας.
Η Λίνα Ρόζη είναι Καθηγήτρια στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών. Πτυχιούχος του τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (1988), κάτοχος Μεταπτυχιακού Τίτλου του Πανεπιστημίου του Έσσεξ (M.A. in Literature, Drama, 1989), κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου του Βρετανικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου (M.A. in Popular Culture, 2000) και Διδάκτωρ Θεατρολογίας του Πανεπιστημίου του Λονδίνου (1996). Τα διδακτικά και ερευνητικά της ενδιαφέροντα στρέφονται γύρω από τις σύγχρονες τάσεις της ευρωπαϊκής και ελληνικής δραματουργίας, τη θεωρία και την ερμηνεία του θεάτρου και του πολιτισμού του 20ού και 21ου αιώνα και ειδικότερα τα μοντέλα ανάλυσης που προέρχονται από διαφορετικά πεδία της θεωρητικής κριτικής, με έμφαση στις φεμινιστικές και μετααποικιακές θεωρήσεις. Πρόσφατες δημοσιεύσεις: «Η έννοια της χορικότητας και η ανάδειξη του πολιτικού στη σύγχρονη θεατρική γραφή», στο: Εύη Προύσαλη (επιμ.), Παραστατικές Τέχνες στον 21ο αιώνα Σύγχρονες Πρακτικές και Νέες Προοπτικές, Ελληνική Ένωση Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών, Ιούνιος 2023· “Elli Papakonstantinou: Oedipal Landscapes on the Digital and the Physical Stage”, Critical Stages, 25, June 2022· Τοπία μονολόγων στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο, εκδόσεις Σοκόλη, Αθήνα 2021· «Σκιαγραφώντας τη διαδρομή των γυναικών στο θέατρο της μεταπολίτευσης: θεωρητικοί προβληματισμοί και ερευνητικά ερωτήματα», στο Ιστορία και Ιστοριογραφία του Νεοελληνικού Θεάτρου, Πρακτικά Επιστημονικού Συνεδρίου προς τιμήν του Θόδωρου Χατζηπανταζή, Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών, Ρέθυμνο 2020, σσ. 344-364· “Gender and Sexuality in Contemporary Greek Theatre: Red-light Landscapes and City Legends”, The Historical Review/La Revue Historique, Section de Recherches Néohelléniques / Institut de Recherches Historiques, Vol. XVI (2019), σσ. 55-71· «Εκδοχές του πολιτικού θεάτρου στην εποχή της παγκοσμιοποίησης: “καταγράφοντας” τον λόγο των Άλλων», στο Αλεξία Αλτουβά, Καίτη Διαμαντάκου (επιμ.), Πρακτικά Ε΄ Πανελληνίου Θεατρολογικού Συνεδρίου «Θέατρο και Δημοκρατία», αφιερωμένου στον Βάλτερ Πούχνερ, Β΄ τόμος, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αθήνα 2018, σσ. 453-470.
Γιάννης Σολδάτος
Γεννήθηκε στη Λευκάδα. Συγγραφέας της Iστορίας του Ελληνικού Kινηματογράφου και διευθυντής του εκδοτικού οίκου Αιγόκερως. Έχει γράψει λογοτεχνικά βιβλία, θεατρικά έργα και βιβλία για τον κινηματογράφο. Θεατρικά του έργα έχουν ανέβει στο θέατρο, ενώ έχει κάνει σκηνοθεσίες και παραγωγές για τον κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση.
Διοργάνωση: Δήμος Αιγιαλείας
Συνδιοργάνωση: Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, Περιφερειακή Ένωση Δήμων Δυτικής Ελλάδας
Χρυσός Χορηγός: Helesi
Χορηγοί: Φυσικό Μεταλλικό Νερό Αύρα, Κτήμα Μέγα Σπήλαιο
Υπό την Αιγίδα: ΕΚΚΟΜΕΔ
Με την Υποστήριξη: Πανεπιστήμιο Πατρών, Ερευνητικό Δίκτυο για το έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου, Ένωση Ελλήνων Κινηματογραφιστών (GSC), ASIFA Hellas, Ομοσπονδία Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας (Ο.Κ.Λ.Ε.), Κινηματογραφική Λέσχη Αιγίου
Χορηγοί Επικοινωνίας: ΕΡΤ3, ΕΡΤ Πάτρας, Ionian Regional TV
«Θόδωρος Αγγελόπουλος»
Γειτνιάσεις και αποκλίσεις: το έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου σε συνομιλία με τον ευρωπαϊκό και ελληνικό κινηματογράφο
Δευτέρα 22 Ιουνίου 2026 | 18:00
Πολύκεντρο Συνεδριακό Κέντρο Αιγίου
Το 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Αιγίου «Θόδωρος Αγγελόπουλος», σε συνεργασία με το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Ειδικές προσεγγίσεις στις παραστατικές τέχνες και τον κινηματογράφο (ιστορία, θεωρία, πολιτικές της ταυτότητας)» του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών, διοργανώνει τη Δευτέρα 22 Ιουνίου 2026 επιστημονική ημερίδα με θέμα:
«Γειτνιάσεις και αποκλίσεις: το έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου σε συνομιλία με τον ευρωπαϊκό και ελληνικό κινηματογράφο».
Η ημερίδα εντάσσεται στον ευρύτερο θεματικό άξονα του φετινού φεστιβάλ, «Φωτίζοντας τον διάλογο», και επιχειρεί να αναδείξει τον τρόπο με τον οποίο το έργο του κορυφαίου Έλληνα δημιουργού συνεχίζει να συνομιλεί με άλλους μεγάλους σκηνοθέτες, καλλιτεχνικά ρεύματα, θεωρητικές προσεγγίσεις και ιστορικά συμφραζόμενα.
Μέσα από εισηγήσεις πανεπιστημιακών, ερευνητών και νέων μελετητών, η ημερίδα προσεγγίζει τον κινηματογράφο του Αγγελόπουλου ως ένα ζωντανό πεδίο διασταυρώσεων: με τον Michelangelo Antonioni και τον Ingmar Bergman, με το επικό θέατρο και τη μπρεχτική παράδοση, με το έργο δημιουργών όπως ο Νίκος Κούνδουρος και ο Μιχάλης Κακογιάννης, αλλά και με ζητήματα αρχιτεκτονικής, ιστορικής μνήμης, πολιτικής ταυτότητας και υποκριτικής τέχνης.
Πριν από την έναρξη των εργασιών θα παρουσιαστούν τα Πρακτικά της Επιστημονικής Ημερίδας 2025 με τίτλο «Οι άλλες τέχνες στο έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου», που κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Αιγόκερως, επιβεβαιώνοντας τη σταθερή προσπάθεια του φεστιβάλ να αναπτύξει έναν ουσιαστικό επιστημονικό διάλογο γύρω από το έργο του δημιουργού.
Η ημερίδα απευθύνεται σε ερευνητές, φοιτητές, εκπαιδευτικούς, επαγγελματίες του κινηματογράφου και σε κάθε φίλο της έβδομης τέχνης που επιθυμεί να προσεγγίσει το έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου μέσα από σύγχρονες θεωρητικές και διεπιστημονικές αναγνώσεις.
Είσοδος ελεύθερη.
Αναλυτικό πρόγραμμα ημερίδας:
18.00 – 18.15
Παρουσίαση των Πρακτικών της Επιστημονικής Ημερίδας ΙΙ (2025):
«Οι άλλες τέχνες στο έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου» (επιμέλεια Κωνσταντίνος Κυριακός, Αιγόκερως, 2025).
Παρουσίαση: Έφη Ράπτη
18.15 – 18.30
Μαρία Ανδρονίκου
«Η έκλειψη της κλασικής αφήγησης: Θόδωρος Αγγελόπουλος και Michelangelo Antonioni»
H αρχιτεκτονική πλευρά του έργου του Θόδωρου Αγγελόπουλου δεν έχει ερευνηθεί εκτενώς και η ανακοίνωση επικεντρώνεται σε αυτήν. Συνιστά μια απόπειρα ανάλυσης της ταινίας Μέρες του ’36 (1972), πρώτης έγχρωμης στο έργο του, η οποία (υπερβαίνοντας σεναριακά ζητήματα) θα συγκριθεί -ή καλύτερα θα συνομιλήσει- με το L’Eclisse (Η Έκλειψη, Michelangelo Antonioni, 1962). Η σχέση των δύο σκηνοθετών έχει επισημανθεί, χωρίς να έχει υπάρξει εκτενής ανάλυση. Και στις δύο ταινίες χρησιμοποιούνται αποκλειστικά φυσικοί χώροι. Στην περίπτωση του Αntonioni, η Ρώμη είναι αναγνωρίσιμη, πλην όμως παράγεται μια ασυνήθιστη εικόνα της. Στην ταινία του Αγγελόπουλου, το πού είναι ιδιόμορφο και ενδιαφέρον. Μέσω λοιπόν μιας εστίασης σε ζητήματα φόρμας, θα αναζητηθεί ο φιλμικός ρόλος των αρχιτεκτονικών στοιχείων: η επιλεκτική χρήση της περιοχής EUR από τον Antonioni και ο συνδυασμός μιας διατηρητέας έπαυλης στην Κηφισιά με το Οθωμανικό κτήριο φυλακών Ιτζεδίν στο Καλάμι των Χανίων. Στο πλαίσιο της εξέτασης κατασκευών χώρου, στοιχείο που ενδιαφέρει ιδιαίτερα, καθώς έχει σημαντική παρουσία στις Μέρες του ’36, αλλά και στην Έκλειψη, είναι η λειτουργία της πόρτας.
18.30 – 18.45
Λίνα Ρόζη και Έλενα Καμηλάρη
«Κινηματογράφος, Θέατρο, Πολιτική: Η μπρεχτική κληρονομιά στο έργο του Αγγελόπουλου και η συνεργασία του με τους Στρατή Καρρά και Πέτρο Μάρκαρη»
Θα εστιάσουμε στον εντοπισμό θεματικών και μοτίβων που προέρχονται ή συνδέονται με τον Μπρεχτ και το επικό μοντέλο στα έργα που παράγονται κατά τη δικτατορία και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Ειδικότερα θα διερευνηθούν οι συσχετισμοί στα θεατρικά έργα του Στρατή Καρρά και του Πέτρου Μάρκαρη και τρεις ταινίες του Αγγελόπουλου: Μέρες του ’36, Ο θίασος, Οι κυνηγοί.
18.45 – 19.00
Κωνσταντίνος Κυριακός
«Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και Θόδωρος Αγγελόπουλος: cisgender, ετεροκανονικότητες, queerness»
Μια απόπειρα ανίχνευσης των διασταυρώσεων ανάμεσα στο έργο του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Θα εστιάσω στα σχόλια του Μπέργκμαν για τη λειτουργία του πλάνου στον Αγγελόπουλο και την εννοιολόγηση των τριλογιών. Θα επιχειρήσω να αναγνωρίσω τις διαστάσεις του δίπολου cisgender / queerness στο έργο δύο μοντερνιστών δημιουργών.
19.00 – 19.15
Αστέρης Γραμματόσης
«Χαρτογραφώντας το συλλογικό τραύμα του ελληνισμού: Ιστορία, θεατρικότητα, πολιτικές ταυτοτήτων στους Κυνηγούς (1977) του Θόδωρου Αγγελόπουλου και το 1922 (1978) του Νίκου Κούνδουρου»
Εξετάζεται η καθοριστική επίδραση των ιστορικών γεγονότων στις αφηγήσεις των ταινιών Οι κυνηγοί (1977) του Θόδωρου Αγγελόπουλου και 1922 (1978) του Νίκου Κούνδουρου. Το πτώμα του αντάρτη με τις νωπές πληγές που ανασύρεται από το χιόνι στους Κυνηγούς λειτουργεί ως μια διαρκής υπενθύμιση της βαναυσότητας του εμφυλίου και της διεφθαρμένης δράσης των χαρακτήρων – εκπροσώπων της άρχουσας τάξης. Τα πρόσωπα στο 1922 βιώνουν το δράμα των Μικρασιατών, από την έντονη εχθρότητα έως τον διωγμό από τη Σμύρνη, την αποπομπή τους στα βάθη της Ασίας και, τελικά, τον θάνατο. Όσον αφορά τις έμφυλες ταυτότητες, η στρατευμένη θέση των δημιουργών παρέχει πρόσφορο έδαφος για την εμφάνιση στοιχείων στερεοτυπίας στην όψη και τη συμπεριφορά των ηρώων, τόσο στους Κυνηγούς (ο αντάρτης σε αντιδιαστολή προς τα όργανα της εξουσίας) όσο και στο 1922 (οι άγριοι Τούρκοι εναντίον των όμορφων και εξευγενισμένων Ελλήνων). Στη συνέχεια, μελετάται η επιρροή των θεωριών του Μπρεχτ στο όραμα των σκηνοθετών. Ο Αγγελόπουλος διαμορφώνει μια αποδραματοποιημένη αφήγηση όπου ο ηθοποιός, ως κοινωνός των εξελίξεων της Ιστορίας, αποτυπώνεται σε γενικά πλάνα και αξιοποιεί τις τεχνικές της ανοικείωσης για την προσέγγιση του ρόλου του, τη στιγμή που ο Κούνδουρος επιλέγει την απεύθυνση των ηρώων στην κάμερα ώστε να καταστήσει τον θεατή συμμέτοχο στο δράμα τους. Τέλος, σημειώνεται η χρήση θεατρικών δρωμένων από τους δημιουργούς ως μέθοδος ένταξης του θεατή στο ιστορικό συγκείμενο (τα επιθεωρησιακά νούμερα στην έναρξη του 1922) αλλά και ως λύση της ιστορίας (ο πρωτοχρονιάτικος χορός των αστών στους Κυνηγούς). Ζωτικής σημασίας για τη διαμόρφωση του ύφους των ταινιών θεωρείται η συμβολή του θεατρικού συγγραφέα Στρατή Καρρά στη σύνθεση των σεναρίων.
19.15– 19.30
Παρασκευή Μουχταροπούλου
«Ο υποκριτικός κώδικας στους Κυνηγούς (1977) του Θόδωρου Αγγελόπουλου και στην Ιφιγένεια (1977) του Μιχάλη Κακογιάννη»
Η παρούσα ανακοίνωση αφορά τη σκηνοθεσία του ηθοποιού στις ταινίες Οι κυνηγοί (1977) του Θόδωρου Αγγελόπουλου και Ιφιγένεια (1977) του Μιχάλη Κακογιάννη. Επιχειρείται μέσω της συγκριτικής εξέτασης των δύο ταινιών ο εντοπισμός των ερμηνευτικών σχολών και παραδόσεων που αξιοποιούνται και οι τρόποι με τους οποίους οι σκηνοθέτες διαχειρίζονται τη φυσική παρουσία του ηθοποιού. Ο υποκριτικός κώδικας ερευνάται παράλληλα: α) με την ταινία ως προϊόν της εποχής της κατά την περίοδο του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου και της απομάκρυνσης από το στούντιο, β) των καλλιτεχνικών ρευμάτων και θεατρικών παραδόσεων στις οποίες υπάγεται (Μπρεχτική θεωρία, Hollywood) όπως και τις συμβάσεις του είδους (επικό θέατρο, αρχαιοελληνική τραγωδία, μελόδραμα), γ) την ιδεολογική σκοπιμότητα του δημιουργού σε σχέση με την ιστορική μνήμη. Ο ηθοποιός θα εξεταστεί στο πλαίσιο της αφήγησης όχι ως δραματικός χαρακτήρας αλλά ως μάρτυρας των συγκρούσεων εξουσιαστικών δυνάμεων από το παρελθόν και παρόν της ελληνικής και κυπριακής πραγματικότητας, ως ταξικό και πολιτικό σύμβολο, ως φυσιογνωμία στο πρόσωπο της οποίας εξερευνάται το συναίσθημα, ο φόβος, η ενοχή, η ντροπή. Αποτελώντας θεμελιώδες κομμάτι της γραφής του σκηνοθέτη, είτε αυτή στηρίζεται στην ιστορικότητα και αμεσότητα που πλησιάζει στη δομή της δικαστικής κατάθεσης στην περίπτωση των Κυνηγών είτε σε μια γενεαλογία διασκευών της τραγωδίας με πολιτικές αναγνώσεις στην Ιφιγένεια, ο ηθοποιός μετουσιώνεται σε παράγοντα κριτικού στοχασμού αντί δράσης. Οι ηθοποιοί θα διερευνηθούν, τέλος, με άξονα το κοινό στις δύο ταινίες θεματολογικό και αισθητικό στοιχείο του θανάτου, του θύματος-νεκρού σώματος γύρω από το οποίο τοποθετούνται και της τελετουργικής σημασίας με την οποία επενδύεται ο κινησιολογικός χάρτης.
19.30 – 19.45
Γιάννης Σολδάτος
«Θόδωρος Αγγελόπουλος, Βασίλης Ραφαηλίδης, βίοι παράλληλοι»
Οι βίοι των δύο προσώπων που αναφέρονται στον τίτλο μπορούν να χαρακτηριστούν σαν «παράλληλοι», καθώς τα πρόσωπα γενήθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του ’30, γνωρίστηκαν τρεις δεκαετίες αργότερα, καθώς έγραφαν και οι δύο κριτική κινηματογράφου στην εφημερίδα Δημοκρατική αλλαγή και παρέμειναν στενοί φίλοι ως τον θάνατο του Ραφαηλίδη το 2000, ενώ ο Αγγελόπουλος συνέχισε να μνημονεύει αδιάκοπα τον φίλο του που του είχε αφήσει μερικές από τις καλύτερες κριτικές-δοκίμια που γράφτηκαν για τις ταινίες του, ως και τον δικό του θάνατο το 2012.
Συζήτηση με το κοινό
Βιογραφικά Συνέδρων
Η Μαρία Ανδρονίκου γεννήθηκε στα Χανιά. Σπούδασε στο Λονδίνο BA History of Art, MA Visual Culture και MResearch Humanities & Cultural Studies. Είναι διδάκτωρ της Αρχιτεκτονικής Σχολής του ΕΜΠ, όπου συνεχίζει ως μεταδιδακτορική ερευνήτρια σε ζητήματα χώρου και αρχιτεκτονικής στον κινηματογράφο. Το βιβλίο της Λευκός Κίνδυνος: Μοντέρνα Αρχιτεκτονική και Χολλυγουντιανός Κινηματογράφος κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αιγόκερως. Η αγγλική εκδοχή, με τίτλο Modernist Architecture and Hollywood Cinema, κυκλοφορεί σύντομα από τους Macmillan-Palgrave. Eίναι συνεπιμελήτρια της υπό-έκδοση ανθολογίας κειμένων Teaching Production Design in the 21st Century. Διδάσκει Ιστορία Τέχνης και Αρχιτεκτονικής στην Σχολή Σταυράκου.
Ο Αστέρης Γραμματόσης γεννήθηκε το 1999. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών και πραγματοποίησε Μεταπτυχιακές σπουδές στο Kingston University, London, UK (Kingston School of Art Department of Film & Photography Master of Arts in Film making). Είναι υποψήφιος Διδάκτορας στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστήμιου Πατρών όπου εκπονεί διδακτορική διατριβή με επόπτη τον καθηγητή κ. Κωνσταντίνο Κυριακό και θέμα «Προσεγγίσεις στο καλλιτεχνικό έργο του Νίκου Κούνδουρου (Κινηματογράφος και Θέατρο): Mύθοι, Θεατρικότητα, Πολιτικές ταυτοτήτων».
Η Έλενα Καμηλάρη είναι διδάσκουσα στο στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστήμιου Πατρών, μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του ΕΚΠΑ και επιστημονική υπεύθυνη του ερευνητικού προγράμματος “Drama broadcasts for the Hellenic National Radio Foundation (EIR) during the military dictatorship (1967-1974)” (ΕΙΕ, 4η Προκήρυξη Ερευνητικών Έργων ΕΛ. ΙΔ. ΕΚ. για την ενίσχυση Μεταδιδακτορικών Ερευνητών/τριών). Σπούδασε Γερμανική Φιλολογία με ειδίκευση στη λογοτεχνική μετάφραση (Φιλοσοφική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών) και Υποκριτική («Σχολή Αθηνών»). Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη θεατρολογία (Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών). Υπότροφος του ΜΙΕΤ και του Ιδρύματος Ωνάση έλαβε το διδακτορικό της τίτλο το 2022 από το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ (Βαθμός: Άριστα). Το θέμα της διατριβής της είναι «Το θέατρο στο ελληνικό ραδιόφωνο: Στρατηγικές διασκευής θεατρικών έργων για το ραδιόφωνο στην περίοδο 1953-1967». Η μονογραφία της για το θέατρο στο ραδιόφωνο εκδόθηκε από το Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, ενώ ο κατάλογος των ραδιοφωνικών διασκευών που μεταδόθηκαν από το Ε.Ι.Ρ. από το 1953 έως το 1967 είναι υπό έκδοση από το ΜΙΕΤ. Έχει δημοσιεύσει άρθρα σε ξενόγλωσσα περιοδικά για το θέατρο στο ραδιόφωνο. Το επιστημονικό της ενδιαφέρον επικεντρώνεται στους αφηγηματικούς κώδικες διαφορετικών μέσων, κυρίως του ραδιοφώνου, για τη μεταφορά δραματικών κειμένων, στη θεωρία διασκευής, σε ζητήματα ιστοριογραφίας, όπως η πρόσληψη της ξένης δραματουργίας στην Ελλάδα τη δεκαετία του ’50 και του ’60 και η πρόσληψη νεωτεριστικών τάσεων μέσα από τις ραδιοφωνικές διασκευές.
Ο Κωνσταντίνος Κυριακός είναι Καθηγητής της Ιστορίας του θεάτρου και του ελληνικού κινηματογράφου στο Πανεπιστήμιο Πατρών (Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Σχολή Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών). Οι σπουδές, το ερευνητικό, συγγραφικό και διδακτικό του έργο αφορούν τα πεδία της θεατρολογίας, του κινηματογράφου και της φιλολογίας. Έχει συνεργαστεί με διεθνείς καλλιτεχνικούς οργανισμούς, έχει διδάξει σε Πανεπιστήμια στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Α.Π.Θ., Université de Lille, Université Paris 1 Panthéon-Sorbonne) και είναι τακτικό μέλος της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Είναι συντάκτης περισσότερων από εκατόν εξήντα άρθρων σε επιστημονικά περιοδικά και συλλογικούς τόμους και συγγραφέας των κάτωθι δεκαεννέα μονογραφιών: Στοιχειωμένοι από τον Παζολίνι. Το κινηματογραφικό έργο του Πιερ Πάολο Παζολίνι και οι αντηχήσεις του στην Ελλάδα. Από την υποδοχή στη συνομιλία (Αιγόκερως, 2024)· Αρρενωπότητες και μύθοι. Ο Αλέξης Δαμιανός σκηνοθετεί για την τηλεόραση τον Πατούχα του Ιωάννη Κονδυλάκη (Αιγόκερως, 2023)· Στο ενδιάμεσο. Ηθοποιός, κείμενο, ταυτότητες στο θέατρο και τον κινηματογράφο (Αιγόκερως, 2022)· Ανθοδέσμη/πλάνα. (Απο)χαιρετισμός στη μητέρα (μου). Μητρότητα και ελληνικός κινηματογράφος (Αιγόκερως, 2021)· Ομοερωτισμός και ελληνική σκηνή. Από το «αιρετικόν πάθος» στην «ορατότητα». Η πρόσληψη του παγκόσμιου θεάτρου (εκδόσεις Παπαζήση, 2021)· Στη χώρα Τσέχοφ. Η ελληνική σκηνή και το «μυστήριο Τσέχοφ» (1902-2019) (εκδόσεις Παπαζήση, 2020)· Μια queer νεοελληνική ιστορία. Τα Τεκμήρια (1900-2020). Τέχνες και Γράμματα. Χρονολόγιο και κριτικός βιβλιογραφικός οδηγός (Αιγόκερως, 2020)· Ελληνική τηλεόραση και ομοερωτισμός. Οι σειρές μυθοπλασίας (1975-2019) (Αιγόκερως, 2019)· Μίμης Φωτόπουλος. Ρωμέικη καρδιά. Συμβολή στη μελέτη της υποκριτικής τέχνης στο θέατρο και τον κινηματογράφο (εκδόσεις 24γράμματα, 2019)· Ὡς ναυάγια αἱ λέξεις… Η πρόσληψη του έργου του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση (Αιγόκερως, 2018)· Η ηθοποιός Νέλλη Αγγελίδου (Cube Editions, 2017)· Επιθυμίες και πολιτική. Η queer ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου (1924-2016) (Αιγόκερως, 2017)· Ρωσικό θέατρο και ελληνική σκηνή. Η πρόσληψη της ρωσικής, σοβιετικής και μετασοβιετικής δραματουργίας (Αιγόκερως, 2012)· Κώστας Βουτσάς. Ηθοποιός στην κωμωδία. Ρόλοι, παραστάσεις, ταινίες. Συμβολή στη μελέτη της υποκριτικής τέχνης (Αιγόκερως, 2009)· Η θεατρική όψη του Αλέξη Δαμιανού (Αιγόκερως, 2007 και 2024)· «Αναπαραστάσεις του σώματος. Θέματα υποκριτικής και φύλου. Το παράδειγμα ταινιών του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου», στο Γραφές για τον κινηματογράφο. Διεπιστημονικές προσεγγίσεις (Νεφέλη, 2005)· Από τη σκηνή στην οθόνη. Σφαιρική προσέγγιση των σχέσεων του ελληνικού κινηματογράφου με το θέατρο (Αιγόκερως, 2002)· Διαφορετικότητα και ερωτισμός (Αιγόκερως 2001). Έχει (συν)επιμεληθεί τους συλλογικούς τόμους Οι άλλες τέχνες στο έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Πρακτικά Επιστημονικής Ημερίδας (Αιγόκερως, 2025), Η γυναίκα στο έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Πρακτικά Επιστημονικής Ημερίδας (Αιγόκερως, 2025), Έθνος, φύλο, πολιτικές ταυτότητας στις παραστατικές τέχνες και τον κινηματογράφο. Πρακτικά διημερίδας (εκδόσεις Παπαζήση, 2024)· O θεατρικός κόσμος του Κάρολου Κουν (Αμολγός, 2021)· Λευτέρης Βογιατζής. Ο ηθοποιός-Ο σκηνοθέτης (εκδόσεις 24γράμματα, 2019), Το αρχαίο ελληνικό θέατρο και η πρόσληψή του, Πρακτικά Δ΄ Πανελληνίου Θεατρολογικού Συνεδρίου, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Πάτρα, http://www.theaterst.upatras.gr/, 2015.
Η Παρασκευή Μουχταροπούλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 2000. Είναι απόφοιτη του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών, καθώς και του Μεταπτυχιακού Προγράμματος «Ειδικές προσεγγίσεις στις παραστατικές τέχνες και τον κινηματογράφο (ιστορία, θεωρία, πολιτικές της ταυτότητας)» του Πανεπιστημίου Πατρών (θέμα διπλωματικής: «Το κινηματογραφικό έργο του Κώστα Μανουσάκη: Έρωτας στους αμμόλοφους (1958), Προδοσία (1964), O φόβος (1966)». Είναι υποψήφια Διδακτόρισσα στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών όπου εκπονεί διατριβή με επόπτη τον καθηγητή κ. Κωνσταντίνο Κυριακό και θέμα «Η ηθοποιός Ειρήνη Παπά».
Η Ευσταθία Π. Ράπτη είναι υποψήφια διδάκτωρ του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών. Είναι απόφοιτος του τμήματος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και κάτοχος δύο μεταπτυχιακών διπλωμάτων με τίτλους «Μεταπτυχιακή Εξειδίκευση Καθηγητών Αγγλικής Γλώσσας» του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου και «Το Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο και η Πρόσληψή του» του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών. Έχει συμμετάσχει σε επιστημονικά συνέδρια και άρθρα της έχουν δημοσιευθεί σε επιστημονικά περιοδικά. Είναι εκπαιδευτικός Αγγλικής Γλώσσας και διευθύντρια σχολικής μονάδας στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση Νομού Αχαΐας.
Η Λίνα Ρόζη είναι Καθηγήτρια στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών. Πτυχιούχος του τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (1988), κάτοχος Μεταπτυχιακού Τίτλου του Πανεπιστημίου του Έσσεξ (M.A. in Literature, Drama, 1989), κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου του Βρετανικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου (M.A. in Popular Culture, 2000) και Διδάκτωρ Θεατρολογίας του Πανεπιστημίου του Λονδίνου (1996). Τα διδακτικά και ερευνητικά της ενδιαφέροντα στρέφονται γύρω από τις σύγχρονες τάσεις της ευρωπαϊκής και ελληνικής δραματουργίας, τη θεωρία και την ερμηνεία του θεάτρου και του πολιτισμού του 20ού και 21ου αιώνα και ειδικότερα τα μοντέλα ανάλυσης που προέρχονται από διαφορετικά πεδία της θεωρητικής κριτικής, με έμφαση στις φεμινιστικές και μετααποικιακές θεωρήσεις. Πρόσφατες δημοσιεύσεις: «Η έννοια της χορικότητας και η ανάδειξη του πολιτικού στη σύγχρονη θεατρική γραφή», στο: Εύη Προύσαλη (επιμ.), Παραστατικές Τέχνες στον 21ο αιώνα Σύγχρονες Πρακτικές και Νέες Προοπτικές, Ελληνική Ένωση Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών, Ιούνιος 2023· “Elli Papakonstantinou: Oedipal Landscapes on the Digital and the Physical Stage”, Critical Stages, 25, June 2022· Τοπία μονολόγων στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο, εκδόσεις Σοκόλη, Αθήνα 2021· «Σκιαγραφώντας τη διαδρομή των γυναικών στο θέατρο της μεταπολίτευσης: θεωρητικοί προβληματισμοί και ερευνητικά ερωτήματα», στο Ιστορία και Ιστοριογραφία του Νεοελληνικού Θεάτρου, Πρακτικά Επιστημονικού Συνεδρίου προς τιμήν του Θόδωρου Χατζηπανταζή, Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών, Ρέθυμνο 2020, σσ. 344-364· “Gender and Sexuality in Contemporary Greek Theatre: Red-light Landscapes and City Legends”, The Historical Review/La Revue Historique, Section de Recherches Néohelléniques / Institut de Recherches Historiques, Vol. XVI (2019), σσ. 55-71· «Εκδοχές του πολιτικού θεάτρου στην εποχή της παγκοσμιοποίησης: “καταγράφοντας” τον λόγο των Άλλων», στο Αλεξία Αλτουβά, Καίτη Διαμαντάκου (επιμ.), Πρακτικά Ε΄ Πανελληνίου Θεατρολογικού Συνεδρίου «Θέατρο και Δημοκρατία», αφιερωμένου στον Βάλτερ Πούχνερ, Β΄ τόμος, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αθήνα 2018, σσ. 453-470.
Γιάννης Σολδάτος
Γεννήθηκε στη Λευκάδα. Συγγραφέας της Iστορίας του Ελληνικού Kινηματογράφου και διευθυντής του εκδοτικού οίκου Αιγόκερως. Έχει γράψει λογοτεχνικά βιβλία, θεατρικά έργα και βιβλία για τον κινηματογράφο. Θεατρικά του έργα έχουν ανέβει στο θέατρο, ενώ έχει κάνει σκηνοθεσίες και παραγωγές για τον κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση.
Διοργάνωση: Δήμος Αιγιαλείας
Συνδιοργάνωση: Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, Περιφερειακή Ένωση Δήμων Δυτικής Ελλάδας
Χρυσός Χορηγός: Helesi
Χορηγοί: Φυσικό Μεταλλικό Νερό Αύρα, Κτήμα Μέγα Σπήλαιο
Υπό την Αιγίδα: ΕΚΚΟΜΕΔ
Με την Υποστήριξη: Πανεπιστήμιο Πατρών, Ερευνητικό Δίκτυο για το έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου, Ένωση Ελλήνων Κινηματογραφιστών (GSC), ASIFA Hellas, Ομοσπονδία Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας (Ο.Κ.Λ.Ε.), Κινηματογραφική Λέσχη Αιγίου
Χορηγοί Επικοινωνίας: ΕΡΤ3, ΕΡΤ Πάτρας, Ionian Regional TV
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
