Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια επενδύει δισεκατομμύρια ευρώ στην ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων. Νέες φρεγάτες, Rafale, αναβαθμισμένα F-16 και εξοπλιστικά προγράμματα παρουσιάζονται ως η απάντηση στις αυξανόμενες γεωπολιτικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα.
Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που σπάνια απασχολεί τη δημόσια συζήτηση:
Ποιος θα χειριστεί όλα αυτά τα οπλικά συστήματα;
Την ώρα που η χώρα προχωρά σε σημαντικές εξοπλιστικές επενδύσεις, δημοσιεύματα και παρεμβάσεις εκπροσώπων των στρατιωτικών αναδεικνύουν ένα ζήτημα που προκαλεί εύλογο προβληματισμό. Οι παραιτήσεις στελεχών παρουσιάζουν αυξητική τάση, ιδιαίτερα στο Πολεμικό Ναυτικό, ενώ παράλληλα εκφράζονται ανησυχίες για το ενδιαφέρον των νέων προς τις στρατιωτικές σχολές και τη στρατιωτική σταδιοδρομία γενικότερα.
Την ίδια στιγμή, νέα ερωτήματα προκαλούν και τα στοιχεία των προβλεπόμενων εισακτέων στις στρατιωτικές σχολές για το ακαδημαϊκό έτος 2026-2027. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, προβλέπονται 800 θέσεις αξιωματικών έναντι 717 θέσεων υπαξιωματικών.
Το γεγονός αυτό προκαλεί προβληματισμό σε στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, τα οποία επισημαίνουν ότι το ζητούμενο δεν είναι μόνο η προμήθεια σύγχρονων οπλικών συστημάτων αλλά και η ύπαρξη επαρκούς και έμπειρου ανθρώπινου δυναμικού για τη στελέχωση και υποστήριξή τους.
Παράλληλα, εκφράζονται ανησυχίες τόσο για τις αυξημένες αποχωρήσεις στελεχών όσο και για το κατά πόσο θα καλυφθούν τελικά όλες οι προβλεπόμενες θέσεις μετά την ανακοίνωση των βάσεων των Πανελλαδικών Εξετάσεων.
Το πρόβλημα δεν είναι απλώς αριθμητικό.
Πίσω από κάθε παραίτηση βρίσκεται ένα στέλεχος με γνώσεις, εμπειρία, εκπαίδευση και επιχειρησιακή ετοιμότητα. Άνθρωποι που αφιέρωσαν χρόνια στην υπηρεσία της πατρίδας και οι οποίοι σήμερα φαίνεται να αναζητούν διέξοδο εκτός των Ενόπλων Δυνάμεων.
Στελέχη του χώρου επισημαίνουν ως βασικές αιτίες την έλλειψη επαγγελματικής προοπτικής, τη στασιμότητα σε βαθμολογικά ζητήματα και τις οικονομικές απολαβές που δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις και στις ευθύνες του λειτουργήματος.
Ιδιαίτερα έντονος εμφανίζεται ο προβληματισμός σε υπαξιωματικούς και ενώσεις στελεχών σχετικά με τις δυνατότητες επαγγελματικής και βαθμολογικής εξέλιξης, καθώς θεωρούν ότι οι πρόσφατες αλλαγές δεν αντιμετωπίζουν επαρκώς τις ανησυχίες που έχουν διατυπωθεί τα τελευταία χρόνια.
Η συζήτηση αυτή δεν προσφέρεται για κομματική αντιπαράθεση.
Η εθνική άμυνα αποτελεί εθνική υπόθεση.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το θέμα και για την Αχαΐα, καθώς στην περιοχή λειτουργεί η 116 Πτέρυγα Μάχης στον Άραξο, μία από τις πλέον κρίσιμες μονάδες της Πολεμικής Αεροπορίας. Η διατήρηση έμπειρου και εξειδικευμένου προσωπικού αποτελεί βασική προϋπόθεση για την επιχειρησιακή ετοιμότητα και την αποτελεσματική αξιοποίηση των σύγχρονων μέσων που διαθέτουν οι Ένοπλες Δυνάμεις.
Η πραγματική ισχύς μιας χώρας δεν μετριέται μόνο από τον αριθμό των αεροσκαφών, των φρεγατών ή των πυραυλικών συστημάτων που διαθέτει. Μετριέται πρωτίστως από τους ανθρώπους που τα χειρίζονται, τα συντηρούν και είναι έτοιμοι να υπηρετήσουν την πατρίδα όταν χρειαστεί.
Η πολιτεία οφείλει να εξετάσει με σοβαρότητα τα αίτια που οδηγούν ολοένα και περισσότερα στελέχη στην έξοδο και να διασφαλίσει ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις θα παραμείνουν ελκυστικός επαγγελματικός προορισμός για τις νέες γενιές.
Διότι τα οπλικά συστήματα είναι απαραίτητα.
Χωρίς όμως το κατάλληλο ανθρώπινο δυναμικό, κανένα εξοπλιστικό πρόγραμμα δεν μπορεί από μόνο του να εγγυηθεί την αποτρεπτική ισχύ της χώρας.
Και αυτό είναι ένα ερώτημα που δεν μπορεί να μείνει αναπάντητο.
Δημήτρης Παλούμπης
Πολιτικός Επιστήμονας | Διεθνείς Σχέσεις & Πολιτική Οικονομία
Πολιτευτής Αχαΐας – Ελληνική Λύση
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
