«Οι βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο»

1. Το ΑΚΕΛ ήρθε δεύτερο, με σημαντική ανοδική πορεία. Είναι η πρώτη φορά μετά το 2011 που παρουσιάζει αύξηση ποσοστού αλλά και ψήφων. Αυτή η αύξηση δείχνει, όχι μόνο την αντοχή του κόμματος, αλλά τη δυνατότητα του να ενισχύει σε δύσκολες εποχές για την Αριστερά τη διεισδυτικότητα που είχε στα λαϊκά στρώματα. Δύο παράγοντες θεωρώ ότι συνέβαλαν σε αυτό. Ο πρώτος, η συνέπεια, η διαρκής και σταθερή οργανωτική παρουσία του μέσα στην κοινωνία και τα προβλήματά της, καθώς και η δυναμική, σοβαρή λαϊκότητα του ΓΓ Στέφανου Στεφάνου. Ο δεύτερος, η σύμπραξη με την Κοινωνική Συμμαχία.

Το ΑΚΕΛ μπορεί βάσιμα να διεκδικήσει την προεδρία της Δημοκρατίας.

2. Παραδοσιακά κόμματα, όπως η ΕΔΕΚ (ιστορικός ηγέτης ο Βάσος Λυσσαρίδης) έμεινε για πρώτη φορά από την ίδρυσή της το 1970 εκτός Βουλής. Το λεγόμενο σοσιαλιστικό κόμμα της Κύπρου φαίνεται ότι πλησιάζει στο κλείσιμο του κύκλου του. Το ΔΗΚΟ άντεξε την πίεση με σχετικά μικρές απώλειες.

3. Η ανησυχητική πλέον άνοδος του ακροδεξιού ΕΛΑΜ. Διπλασίασε τις έδρες του και αυτό κρούει σήμα κινδύνου.

Η άνοδος του ΕΛΑΜ και η είσοδος στη Βουλή της Άμεσης Δημοκρατίας του Φειδία Παναγιώτου δεν επιτρέπουν κανέναν εφησυχασμό. Το ακριβώς αντίθετο θα έλεγα.

Αχαρτογράφητο είναι τουλάχιστον για μένα το κόμμα ΑΛΜΑ. Με παραπέμπει-όσο το παρακολούθησα- σε μεταπολιτική εκδοχή “για δικαιοσύνη ” κλπ. Είναι ωστόσο και αυτό προς μελέτη, γιατί εμφανίστηκε μόλις πριν από 1 χρόνο και μπήκε στη Βουλή.

Έξι κόμματα λοιπόν στην Κυπριακή Βουλή, με τα δύο πρώτα -ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ- σταθερά, το ΔΗΚΟ επίσης σταθερό στο ας πούμε κέντρο και από εκεί και πέρα νέα κατάσταση.

Το ΑΚΕΛ είναι το μοναδικό αριστερό κόμμα. Ο δεξιός ΔΗΣΥ συνομιλεί και με ΕΛΑΜ και φυσικά με ΔΗΚΟ.

Όλο το βάρος λοιπόν στο πιο παλιό κόμμα, το 100χρονο φέτος ΑΚΕΛ.