Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ιστορία ενός τόπου όπου οι αριθμοί παύουν να είναι απλές μετρήσεις και μετατρέπονται σε προειδοποίηση.
Τα δεδομένα σήμερα δείχνουν καθαρά ότι ένα νέο πρόσωπο, εφόσον κινηθεί με σχέδιο, σοβαρότητα και οργανωμένη παρουσία, μπορεί ρεαλιστικά να διεκδικήσει ένα ισχυρό διψήφιο ποσοστό, ακόμη και να προσεγγίσει τα όρια ενός κυρίαρχου πόλου εξουσίας.
Οι δημοσκοπήσεις δεν μετρούν “μισούς πολίτες” ούτε περιορίζονται σε φανταστικές δεξαμενές· αποτυπώνουν διαθέσεις που μεταβάλλονται όταν μεταβάλλεται η συμμετοχή.
Αν η συμμετοχή αυξηθεί, τα ποσοστά αναδιανέμονται δεν χαρίζονται.
Αυτό σημαίνει ότι όποιος θέλει να εκφράσει ένα ρεύμα ανατροπής, δεν αρκεί να επιχειρήσει να πείσει· η ίδια η κοινωνική αδικία, η συσσωρευμένη αναξιοπιστία και το έλλειμμα πολιτικής εφαρμογής έχουν ήδη διαμορφώσει το υπόστρωμα της κρίσης.
📍 ⏳ Το Χρονικό της Είδησης: ΑΡΘΡΟ
Εκείνος που θα σταθεί μπροστά οφείλει να εμπνεύσει, να αφυπνίσει και να δώσει κατεύθυνση σε αυτό που ήδη υπάρχει, να μετατρέψει τη σιωπηλή δυσαρέσκεια σε συνειδητή επιλογή.
Οφείλει να μιλήσει σε όλη την κοινωνία, όχι μόνο στους αγανακτισμένους, να απαντήσει στο “πώς” και όχι μόνο στο “γιατί”, να συγκροτήσει ανθρώπους, πρόγραμμα και παρουσία σε κάθε γωνιά της χώρας.
Και ακριβώς εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο της εποχής: είναι η στιγμή όπου οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής εκείνοι που έχουν αποδείξει στην πράξη τι σημαίνει ευθύνη, αντοχή και προσφορά πρέπει να βγουν μπροστά, όχι ως σύμβολα, αλλά ως φορείς ουσίας.
Η ενίσχυση αυτών των ανθρώπων δεν αφορά μόνο την πολιτική· αφορά την ίδια τη συνοχή της κοινωνίας, γιατί μεταφέρει στο δημόσιο χώρο την αξιοπιστία της πράξης και όχι την ευκολία του λόγου.
Είναι, χωρίς υπερβολή, ώρα δημόσιας ευθύνης.
Και ναι υπάρχει και το ακραίο, αλλά θεωρητικά πιθανό σενάριο αν ένα τέτοιο πρόσωπο καταφέρει να ενεργοποιήσει μαζικά την αποχή, να ενώσει ετερόκλητα κοινωνικά στρώματα και ταυτόχρονα να απορροφήσει μεγάλο μέρος των ήδη ενεργών ψηφοφόρων, τότε θα μπορούσε να προκύψει μια εκλογική καταιγίδα που θα σαρώσει οριζόντια το πολιτικό σύστημα, ανατρέποντας ισορροπίες δεκαετιών. Αυτό όμως δεν είναι αποτέλεσμα αυθόρμητης λαϊκής έκρηξης· είναι προϊόν απόλυτης πολιτικής προετοιμασίας, κοινωνικής διείσδυσης και ιστορικής συγκυρίας που σπάνια συνυπάρχουν.
Η πραγματική ευθύνη, λοιπόν, δεν βαραίνει μόνο εκείνον που φιλοδοξεί να ηγηθεί, αλλά και τον ίδιο τον πολίτη.
Εκείνον που έμαθε να απέχει, να σιωπά ή να αμφιβάλλει για όλους, αλλά και εκείνον που έχει εγκλωβιστεί σε παλαιά σχήματα, θεωρώντας εαυτόν “βολεμένο” μέσα σε ξεπερασμένες βεβαιότητες, ή που εξακολουθεί να βλέπει διαχωριστικές γραμμές εκεί όπου το γενικό καλό απαιτεί υπέρβαση.
Ο αναποφάσιστος και ο μη συμμετέχων δεν είναι ουδέτερος είναι καθοριστικός.
Αν παραμείνει εκτός, διατηρεί το σύστημα όπως είναι. Αν συμμετάσχει μαζικά, μπορεί να το αναδιαμορφώσει πλήρως.
Αν όμως ούτε αυτή τη φορά επιτευχθεί αυτή η μετατόπιση, τότε η πολιτική σκέψη θα συνεχίσει να σέρνεται, το πολιτικό σύστημα θα αναπαράγει τις ίδιες παθογένειες και η κοινωνική αδικία θα παγιώνεται, μέχρι να επέλθει αργότερα αυτό που σήμερα μπορεί να γίνει συνειδητά.
Η επόμενη εκλογική διαδικασία δεν θα κριθεί μόνο από τα κόμματα, αλλά από το αν η κοινωνία θα αποφασίσει να εμφανιστεί ξανά στο προσκήνιο.
Και τότε, οι αριθμοί δεν θα είναι απλώς ποσοστά θα είναι δύναμη.
Γιώργος Οικονομόπουλος
ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗΣ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗΣ
