Η αυτοκινητοβιομηχανία Mercedes-Benz της Στουτγκάρδης εξετάζει το κλείσιμο εργοστασίων. Στη διαμάχη για το υψηλό κόστος εργασίας, η διοίκηση του κολοσσού αυξάνει την πίεση στο επιχειρησιακό συμβούλιο και στο ισχυρό συνδικάτο IG Metall, βάζοντας στο τραπέζι ακόμα και το πάγωμα επενδύσεων.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ της Bild και δηλώσεις στελεχών όπως ο Μίχαελ Ζίμπε, αν δεν μειωθεί άμεσα το κόστος παραγωγής, κινδυνεύουν να κλείσουν δύο εργοστάσια στη Γερμανία (πιθανότατα μία μονάδα συναρμολόγησης και ένα εργοστάσιο συστημάτων κίνησης σε περιοχές όπως η Στουτγάρδη, το Αμβούργο ή το Βερολίνο).
Η «κόκκινη γραμμή» για την 35ωρη εργασία και η μείωση κερδών
Η ιστοσελίδα tagesschau.de εστιάζει στα σχέδια αναδιάρθρωσης του εργασιακού μοντέλου. Λόγω της σημαντικής πτώσης κερδών στον τομέα των επιβατικών οχημάτων, η διεύθυνση ζητά από τους εργαζομένους να αυξήσουν τις ώρες εργασίας χωρίς αύξηση αποδοχών, προτείνοντας την επιστροφή στην 40ωρη εβδομαδιαία εργασία αντί 35 ωρών.
Η διευθύντρια ανθρώπινου δυναμικού, Μπρίτα Ζέγκερ, υποστήριξε ότι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες είχε συμφωνηθεί η μείωση του χρόνου εργασίας δεν υφίστανται πλέον.
Από την πλευρά του, το συνδικάτο IG Metall θεωρεί την 35ωρη εργασία «κόκκινη γραμμή» και μία από τις σημαντικότερες ιστορικές κατακτήσεις του.
Ο ειδικός σε θέματα αυτοκίνησης Φέρντιναντ Ντυντενχόφερ σχολιάζει κατηγορηματικά: «Η IG Metall παλεύει για προνόμια που τελικά κοστίζουν στους εργαζόμενους τις ίδιες τους τις θέσεις εργασίας. Χωρίς ουσιαστική αναδιάρθρωση, η αυτοκινητοβιομηχανία στη Γερμανία θα οδηγηθεί σε μαρασμό».
Οι ευρύτερες παθογένειες της γερμανικής οικονομίας
Πέραν των εσωτερικών τριβών στη Mercedes-Benz, ο γερμανικός Τύπος ασκεί κριτική και στην ευρύτερη οικονομική στασιμότητα της χώρας. Σε σχόλιό της, η Augsburger Allgemeine επισημαίνει ότι η οικονομική ανάκαμψη που υποσχέθηκε η κυβέρνηση δεν φαίνεται εφικτή.
Όπως τονίζεται, οι γεωπολιτικές κρίσεις δεν αρκούν ως αποκλειστική εξήγηση, καθώς η υποχώρηση της Γερμανίας ως βιομηχανικού κέντρου οφείλεται σε εσωτερικούς παράγοντες, την υπερβολική γραφειοκρατία και μια χρόνια απροθυμία για μεταρρυθμίσεις που αγγίζει τα όρια της πολιτικής αδράνειας.






