Η νίκη των Δημοκρατικών στα δύο νομοθετικά σώματα των ΗΠΑ αποτελεί πραγματικό “πολιτικό σεισμό” στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, για τους συμβολισμούς που αυτή ενέχει και όχι μόνο.
Ο έλεγχος της Βουλής και της Γερουσίας από τους Δημοκρατικούς είναι σίγουρο πως συνιστά ένα μικρό σοκ για τον Λευκό Οίκο εφόσον οι Αμερικανοί με την ψήφο τους καταδίκασαν την πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ σε πλείστα πεδία της δημόσιας ζωής όπως αυτά της πανάκριβης στέγασης, του υψηλού ενεργειακού κόστους για σπίτια και επιχειρήσεις όσο και της εκτεταμένης ακρίβειας που πλήττει και αυτή, την αμερικανική υπερδύναμη.
Κακά τα ψέματα όμως η ήττα των Ρεπουμπλικάνων προκαλεί απόνερα και στο διεθνές πεδίο, καθώς είναι σίγουρο πως θα επηρεάσει τους συσχετισμούς στην υπό σχηματισμό κυβέρνηση του Ισραήλ, εφόσον πολλοί από τους νέους Γερουσιαστές είναι κατά των όσων συμβαίνουν στη Γάζα, αν όχι δεν είναι ανοιχτά υπέρ της Χαμάς.
Ωστόσο η χθεσινή ιστορική βραδιά είναι γεμάτη και από πολιτικούς συμβολισμούς που δεν αφήνουν έξω και τα Ελληνικά συμφέροντα. Η νίκη του Κρις Πάπας στην πολύ κρίσιμη πολιτεία του Νιού Χάμσαιρ, στην οποία παραδοσιακά γίνεται η έναρξη των προκριματικών για τις προεδρικές εκλογές, αποτελεί ράπισμα για την Τουρκία εφόσον οι γείτονες πόνταραν επάνω από 80 εκατ. δολάρια για την μη εκλογή του. Βέβαια κάθε τέτοια εξέλιξη πρέπει να αντιμετωπίζεται με κάθε επιφύλαξη, καθώς κατά το παρελθόν οι Δημοκρατικοί υποψήφιοι εμφανίζονταν λαλίστατοι προεκλογικά σε ότι είχε να κάνει με τα ελληνικά συμφέροντα, μετά το κλείσιμο της κάλπης όμως γίνονταν διάσημοι για την απραξία και την κωλυσιεργία τους.
Ωστόσο διακομματικά το ελληνικό λόμπι φαίνεται καλά να κρατεί, εφόσον οι Πατρώνης , Χαριδόπουλος και Μπιλιράκης επανεκλέγονται στα νομοθετικά σώματα.
Από κεί και πέρα έχουμε την πρώτη μαύρη γυναίκα κυβερνήτη στην Τζόρτζια, τη Κέισα Μπότομς που κερδίζει μια πολύ κρίσιμη πολιτεία του Νότου εξαιρετικά κομβική για την βραδιά των προεδρικών σε 2 ακριβώς χρόνια από τώρα. Κάτι που σηματοδοτεί πως τότε είτε ο Τζ. Ντ. Βάνς είτε ο Μάρκο Ρούμπιο δεν θα τύχουν και “θερμής υποδοχής” από τις αρχές της πολιτείας των φιστικάδων, ως οι πιθανότεροι υποψήφιοι των Ρεπουμπλικάνων στις προεδρικές του 2028.
Αναμφίβολα όμως οι ενδιάμεσες εκλογές θα μείνουν στην ιστορία εξαιτίας της αλλαγής στο Τέξας με την επικράτηση του Τζέιμς Ταλαρίκο, απέναντι στον κουρασμένο και φθαρμένο Κεν Πάξτον, που στηριζόταν ολόθερμα από τον πρόεδρο Τράμπ. Μια υποψηφιότητα που πολεμήθηκε ιδιαίτερα από το προεδρικό περιβάλλον ως απειλή για την Ρεπουμπλικανική κυριαρχία στον Νότο και όχι άδικα. Λευκός, κοινωνικά συντηρητικός και σχετικά μετριοπαθής στις απόψεις του συνδυάζει τις προοδευτικές ιδέες μέσα από την Χριστιανική ηθική σπάζοντας το κλισέ που λέει πως “οι Δημοκρατικοί έχουν αλωθεί από τους Μουσουλμάνους Χαμασίτες τύπου Μαμντάνι”.
Κάνοντας τον εικονιζόμενο πρόεδρο Τζόνσον να αναπαύεται καλύτερα στο κοιμητήριό του στο Τέξας καθώς έφερε βαρέως ότι επί των ημερών του χάθηκε ο Νότος για τους Δημοκρατικούς, μετά τα νομοσχέδια για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ψήφο των μαύρων στα 1964 και 1965.
Κι αν με αυτά τα χαρακτηριστικά-και μετά από μια τόσο εμφατική νίκη- ο Ταλαρίκο δεν αποτελεί νούμερο ένα για τον Λευκό Οίκο, τότε ποιος;
Ο Διονύσης Γ. Γράψας είναι ιστορικός.
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
