Όταν για χρόνια συγκεντρώνεις σχολές, φοιτητές και ευκαιρίες σε μία πόλη, δεν μπορείς μετά να απορείς γιατί η φοιτητική ζωή γίνεται απρόσιτη για χιλιάδες οικογένειες.
Η σημερινή κατάσταση στην Πάτρα δεν δημιουργήθηκε από τη μια ημέρα στην άλλη. Είναι αποτέλεσμα επιλογών και ενός σχεδιασμού που άφησε μικρότερες πόλεις όπως το Αίγιο στο περιθώριο. Ας τα βλέπουν αυτά οι εκάστοτε υπουργοί Παιδείας και ο πρωθυπουργός.
Η Παιδεία δεν είναι μόνο αριθμοί επιτυχόντων και σχολές στον χάρτη. Είναι και η δυνατότητα κάθε οικογένειας να μπορεί πραγματικά να σπουδάσει το παιδί της. Αυτά και άλλα πολλά ήταν μέρος της αρθρογραφίας μου κατά το παρελθόν. Τα αυτιά τότε δεν ίδρωσαν κανενός.
Δεν μπορεί λοιπόν τώρα να παραπονείται ο κύριος πρύτανης για αφιλόξενη πόλη και για 400 παιδιά εκτός Πανεπιστημίου, όταν το ίδιο το Πανεπιστήμιο δεν προσφέρει τουλάχιστον αρκετή φοιτητική στέγη στα παιδιά. Όταν αντί να δημιουργηθούν νέες φοιτητικές εστίες και να υπάρξει ένας ουσιαστικός σχεδιασμός για την περιφέρεια, επιλέχθηκε η συγκέντρωση των πάντων στην Πάτρα, ήταν αναμενόμενο κάποια στιγμή να δημιουργηθεί τεράστια πίεση στη φοιτητική κατοικία.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Αφού μεταφέρθηκαν σχολές από το Αίγιο στην Πάτρα, γιατί δεν εξετάστηκε ποτέ σοβαρά η αντίστροφη πορεία.
Γιατί να μην μεταφερθούν σχολές από την Πάτρα στο Αίγιο, σε μια πόλη με φυσικό περιβάλλον, ηρεμία, ποιότητα ζωής και διαθέσιμο οικιστικό απόθεμα.
Οι μικρότερες πόλεις θα έχουν πάντα χαμηλότερες τιμές από τα μεγάλα αστικά κέντρα. Και αυτό δεν είναι μόνο οικονομικό ζήτημα. Είναι και θέμα κοινωνικής πολιτικής, περιφερειακής ανάπτυξης και ισότιμης πρόσβασης στη γνώση.
Σήμερα η φοιτητική κατοικία, ιδιαίτερα στα μεγάλα αστικά κέντρα, απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τον μικροϊδιοκτήτη και περνά σε μεγαλύτερα επενδυτικά σχήματα, ενώ οι οικογένειες καλούνται να αντιμετωπίσουν ενοίκια που σε πολλές περιπτώσεις είναι δυσβάσταχτα.
Η ακρίβεια αφορά τους πάντες. Δεν είναι ένα φαινόμενο που ανακαλύφθηκε σήμερα στην Πάτρα. Είναι μια πραγματικότητα που γονατίζει τις ελληνικές οικογένειες σε κάθε πλευρά της καθημερινότητας.
Το μεγάλο ερώτημα όμως είναι άλλο. Μήπως τελικά γίνει αφιλόξενο το ίδιο το Πανεπιστήμιο. Πάντα υπήρχαν φοιτητές που δεν εγγράφονταν στη σχολή στην οποία πέτυχαν, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Πάντα ο αριθμός των επιτυχόντων δεν ταυτιζόταν με τον αριθμό των παιδιών που τελικά εγγράφονταν σε ένα Πανεπιστήμιο.
Και μιας και γίνεται τόσο μεγάλη συζήτηση για την Πάτρα, μετά τις δηλώσεις του πρυτάνεως, μήπως πρέπει κάποιος να ρωτήσει τι συμβαίνει και στις άλλες πόλεις.
Πόσοι τελικά γράφτηκαν στα άλλα μεγάλα, κυρίως περιφερειακά, Πανεπιστήμια. Τι συμβαίνει στα Γιάννενα, στη Λάρισα, στην Αλεξανδρούπολη και στις υπόλοιπες φοιτητουπόλεις.Τα ακριβά ενοίκια είναι μόνο γνώρισμα της Πάτρας. Φυσικά και όχι. Είναι ένα πανελλαδικό πρόβλημα που αφορά χιλιάδες οικογένειες.
Τώρα κάποιοι ανακάλυψαν την Αμερική.
Δεν γνώριζαν ότι η ακρίβεια είναι αυτή που γονατίζει τους Έλληνες σε όλους τους τομείς. Δεν γνώριζαν ότι η φοιτητική στέγη έχει γίνει ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα για μια οικογένεια που προσπαθεί να σπουδάσει το παιδί της μακριά από τον τόπο κατοικίας της.
Ακόμη και τώρα όμως δεν είναι αργά. Χρειάζεται επανασχεδιασμός, να σταματήσει η λογική ότι όλα πρέπει να συγκεντρώνονται σε ένα μεγάλο αστικό κέντρο. Να εξεταστεί σοβαρά η μεταφορά σχολών, κυρίως θεωρητικών, στο Αίγιο. Να αξιοποιηθεί η πόλη, να δημιουργηθεί φοιτητική ζωή, να κινηθεί η τοπική οικονομία και ταυτόχρονα να δοθεί μια πραγματική ανάσα στο πρόβλημα της φοιτητικής κατοικίας. Αν ανοίξουν ξανά οι κατοικίες των μικροϊδιοκτητών και υπάρξουν περισσότερες επιλογές για τις οικογένειες. Τότε μπορούν περισσότερα παιδιά να σπουδάζουν χωρίς οι γονείς τους να χρειάζεται να πληρώνουν ένα δεύτερο, δυσβάσταχτο νοικοκυριό.
Η γνώση δεν μπορεί να είναι προνόμιο όσων αντέχει η τσέπη τους, αλήθεια η κα Κεραμέως με τους μεγαλεπήβολους σχεδιασμούς το πήρε επιτέλους χαμπάρι; Το Αίγιο δεν ζητά προνόμια. Οι διοικούντες την πόλη οφείλουν να απαιτήσουν να δοθεί μια πραγματική ευκαιρία για αποκέντρωση της ανώτατης εκπαίδευσης, την ενίσχυση των μικρότερων πόλεων και να δημιουργήσουν έναν διαφορετικό σχεδιασμό που θα υπηρετεί πρώτα τους φοιτητές και τις οικογένειές τους.
Καιρός ο δήμος να συνεργαστεί ουσιαστικά με το Πανεπιστήμιο και όλους τους εμπλεκόμενους φορείς και να βρουν μία πραγματική λύση, γιατί μόνο έτσι το Αίγιο θα αποκτήσει και πάλι ζωή, άραγε ο δήμαρχος κατάλαβε κάτι από όλα αυτά ή ακόμα είναι στο στάδιο της προσαρμογής . Η Παιδεία δεν πρέπει να εγκλωβίζεται στις μεγάλες πόλεις, πρέπει να ανοίγει δρόμους παντού.
Ηλίας Ασπρούκος
Περιβαλλοντολόγος
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
