Η Περιφέρεια προειδοποιεί για κίνδυνο σημαντικής ζημιάς και καλεί παραγωγούς να προστατεύσουν μόνοι τους τη σοδειά τους. Όταν όμως το πρόβλημα ήταν γνωστό εδώ και μήνες, το ερώτημα είναι απλό: γιατί δεν βρέθηκε εγκαίρως λύση;
Την ώρα που σε περιοχές της Αιγιάλειας ολοκληρώνεται ο τελευταίος δολωματικός ψεκασμός, σε άλλες σημαντικές ελαιοπαραγωγικές ζώνες οι παραγωγοί έχουν μείνει χωρίς συλλογική δακοκτονία.
Η ίδια η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας ανακοίνωσε ότι σε Σελιανίτικα, Καμάρες, Ροδοδάφνη, Νερατζιές, Άγιο Κωνσταντίνο, Σαλμενίκο, Νέο Ερινεό και Λόγγο δεν εφαρμόζεται το πρόγραμμα για το 2026, καθώς δεν έχουν προκύψει ανάδοχοι για τους ψεκασμούς. Παράλληλα, καλεί τους παραγωγούς να αντιμετωπίσουν τον δάκο με ίδια μέσα, προειδοποιώντας για κίνδυνο σημαντικής ζημιάς.
Το πρόβλημα ήταν γνωστό
Το κρίσιμο όμως είναι ότι το πρόβλημα δεν εμφανίστηκε τώρα.
Ήδη από τις 9 Ιουλίου, οι παραγωγοί των συγκεκριμένων περιοχών είχαν ενημερωθεί ότι έπρεπε να μεριμνήσουν μόνοι τους για την προστασία της παραγωγής τους.
Στα τέλη Αυγούστου, η Περιφέρεια γνωστοποίησε ότι δεν είχε προκύψει ανάδοχος λόγω προσφυγών στη διαγωνιστική διαδικασία.
Και φτάσαμε στον Οκτώβριο χωρίς λύση.
Τι έγινε όλους αυτούς τους μήνες για να προστατευθεί η παραγωγή;
Ο παραγωγός δεν συνέταξε τον διαγωνισμό. Δεν συμμετείχε στη διαδικασία ανάθεσης. Δεν δημιούργησε τις προσφυγές.
Κι όμως, αυτός καλείται να αναλάβει το κόστος και τον κίνδυνο.
Και η κεντρική κυβέρνηση;
Η εφαρμογή του προγράμματος αποτελεί αρμοδιότητα της Περιφέρειας. Η δακοκτονία, όμως, λειτουργεί μέσα σε εθνικό θεσμικό πλαίσιο και απαιτεί συνεργασία με το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης.
Όταν λοιπόν από τον Ιούλιο ήταν γνωστό ότι ολόκληρες περιοχές έμεναν χωρίς ανάδοχο, προκύπτει ένα συγκεκριμένο ερώτημα προς την κυβέρνηση:
Ενημερώθηκε το Υπουργείο και, εάν ναι, ποια πρωτοβουλία ανέλαβε ώστε να εξεταστεί μια νόμιμη εναλλακτική λύση και να προστατευθεί η παραγωγή;
Και εάν το σημερινό θεσμικό πλαίσιο δεν επιτρέπει έκτακτη παρέμβαση όταν ένας διαγωνισμός μπλοκάρει, τότε υπάρχει ένα δεύτερο ερώτημα:
Γιατί δεν προβλέφθηκε ένας μηχανισμός έκτακτης αντιμετώπισης;
Δεν μπορεί η προστασία μιας ολόκληρης παραγωγής να εξαρτάται από το αν ένας διαγωνισμός θα ολοκληρωθεί χωρίς εμπλοκές.
Αν υπάρξει ζημιά, ποιος θα πληρώσει;
Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί τώρα και όχι μετά τη συγκομιδή.
Εάν παραγωγοί υποστούν αποδεδειγμένη απώλεια επειδή δεν πραγματοποιήθηκε η προβλεπόμενη συλλογική δακοκτονία, υπάρχει πρόβλεψη αποζημίωσης;
Έχει προβλεφθεί μηχανισμός καταγραφής της πιθανής ζημιάς;
Έχουν καταγραφεί τα αγροτεμάχια που έμειναν χωρίς συλλογικό ψεκασμό;
Τα ερωτήματα αυτά υπήρχαν ήδη στον πυρήνα του αρχικού άρθρου και αξίζει να παραμείνουν, γιατί συνδέουν τη διοικητική εμπλοκή με την πραγματική οικονομική συνέπεια για τον παραγωγό. Δακοκτονία στην Αιγιάλεια
Η δικαστική προστασία όσων συμμετέχουν σε έναν δημόσιο διαγωνισμό είναι αυτονόητη. Εξίσου αυτονόητη πρέπει να είναι η προστασία της παραγωγής.
Όταν ένας διοικητικός σχεδιασμός μπλοκάρει, η Πολιτεία οφείλει να έχει σχέδιο Β.
Η ελαιοπαραγωγή αποτελεί σημαντικό κομμάτι της οικονομίας της Αιγιάλειας.
Ο παραγωγός δεν μπορεί να είναι ο τελευταίος που ενημερώνεται και ο πρώτος που πληρώνει τον λογαριασμό.
Δημήτριος Γ. Παλούμπης
Πολιτικός Επιστήμονας
Υποψήφιος Βουλευτής Αχαΐας – Ελληνική Λύση
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
