Υπάρχει μια σιωπηλή κατηγορία εργαζομένων που σπάνια απασχολεί τις συζητήσεις για την αγορά εργασίας. Είναι άνθρωποι γύρω στα 45 ή 50, με είκοσι και πλέον χρόνια δουλειάς, που ξέρουν το αντικείμενό τους καλά αλλά βλέπουν τα εργαλεία γύρω τους να αλλάζουν πιο γρήγορα απ’ όσο προλαβαίνουν. Ένα νέο λογισμικό στο λογιστήριο, μια ψηφιακή πλατφόρμα παραγγελιών, ένα σύστημα διαχείρισης αποθήκης που δεν υπήρχε πριν από πέντε χρόνια.
Το πρόβλημα δεν είναι η ικανότητα. Είναι κυρίως η αυτοπεποίθηση. Πολλοί εργαζόμενοι αυτής της ηλικίας έχουν την αίσθηση ότι η εκπαίδευση «πέρασε», ότι οι σημειώσεις και οι εξετάσεις ανήκουν σε μια άλλη εποχή της ζωής τους. Στην πράξη, όσοι επιστρέφουν σε μια οργανωμένη κατάρτιση συχνά εκπλήσσονται με το πόσο γρήγορα προσαρμόζονται. Η εμπειρία λειτουργεί σαν σκαλωσιά: κάθε νέα γνώση βρίσκει κάπου να ακουμπήσει. Ένας έμπειρος πωλητής, για παράδειγμα, καταλαβαίνει αμέσως γιατί μετράει ένα εργαλείο παρακολούθησης πελατών, επειδή έχει ζήσει για χρόνια το πρόβλημα που αυτό έρχεται να λύσει.
Ένα από τα εργαλεία που έχουν κάνει αυτή την επιστροφή πιο προσιτή είναι το voucher εργαζομενων, δηλαδή τα επιδοτούμενα προγράμματα που απευθύνονται σε όσους ήδη δουλεύουν. Η λογική τους είναι ότι ο εργαζόμενος δεν χρειάζεται να σταματήσει τη δουλειά του για να εκπαιδευτεί, ενώ σε πολλές προσκλήσεις προβλέπεται και εκπαιδευτικό επίδομα για τις ώρες που αφιερώνει. Για κάποιον με οικογενειακές υποχρεώσεις και σταθερό ωράριο, αυτή η ευελιξία κάνει όλη τη διαφορά ανάμεσα στο «θα το κάνω κάποτε» και στο «το ξεκινάω τώρα».
Και τι αξίζει να επιλέξει κανείς; Η πιο συνηθισμένη παγίδα είναι να διαλέξει ένα θέμα μόνο επειδή ακούγεται σύγχρονο. Πιο χρήσιμο είναι να κοιτάξει τη δική του καθημερινότητα και να αναρωτηθεί τι τον καθυστερεί ή τι αναθέτει σε άλλους επειδή δεν το γνωρίζει. Για έναν υπάλληλο γραφείου μπορεί να είναι τα λογιστικά φύλλα ή η διαχείριση δεδομένων. Για κάποιον σε κατάστημα, οι πωλήσεις μέσω διαδικτύου. Για έναν προϊστάμενο, η οργάνωση ομάδων και η επικοινωνία. Η κατάρτιση που «κουμπώνει» σε μια πραγματική ανάγκη είναι αυτή που θα χρησιμοποιηθεί από την επόμενη κιόλας εβδομάδα.
Ένα από τα οφέλη δεν γράφεται σε κανένα πιστοποιητικό. Όταν ένας έμπειρος εργαζόμενος αποκτά νέες δεξιότητες, αλλάζει και ο τρόπος που τον βλέπουν οι συνάδελφοι και η εργοδοσία. Από «αυτός που ξέρει πώς γίνονταν τα πράγματα» γίνεται «αυτός που ξέρει και πώς γίνονται τώρα». Αυτός ο συνδυασμός είναι σπάνιος και πολύτιμος, γιατί οι νεότεροι μπορεί να έχουν την τεχνική ευχέρεια, αλλά σπάνια έχουν την εικόνα του συνόλου που δίνουν τα χρόνια.
Η κατάρτιση δεν είναι μαγικό ραβδί. Χρειάζεται χρόνο, κούραση μετά τη δουλειά, λίγη υπομονή με τον εαυτό σου όταν κάτι δεν βγαίνει με την πρώτη. Όσοι το έχουν περάσει, πάντως, περιγράφουν κάτι κοινό: την αίσθηση ότι ξαναπήραν τον έλεγχο της επαγγελματικής τους πορείας, αντί να περιμένουν να δουν τι θα τους φέρει η επόμενη αλλαγή.
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
