4,6 εκατομμύρια κόκκινοι δανειολήπτες και οφειλέτες Δημοσίου και ΕΦΚΑ. Και η κυβέρνηση επιλέγει να κοιτάξει αλλού.
Αν αυτό δεν είναι πολιτική εγκατάλειψη, τότε τι είναι;
Η ΔΕΘ είναι κατεξοχήν η στιγμή κατά την οποία μια κυβέρνηση οφείλει να κοιτάξει κατάματα την κοινωνία και να απαντήσει στα πραγματικά της προβλήματα.
Όχι μόνο σε εκείνους που μπορούν να καταναλώσουν περισσότερο.
Αλλά και σε εκείνους που δεν μπορούν πλέον να ανασάνουν.
Στους ανθρώπους που χρωστούν στις τράπεζες.
Στους επαγγελματίες που πνίγονται από οφειλές.
Στους πολίτες που χρωστούν στην εφορία.
Στους ασφαλισμένους που βρέθηκαν εγκλωβισμένοι σε χρέη προς τον ΕΦΚΑ.
Στις οικογένειες που κάθε μήνα κάνουν λογαριασμό επιβίωσης.
Και τι είδαν;
Πολλά λόγια για την οικονομία.
Πολλά νούμερα για την ανάπτυξη.
Πολλές εξαγγελίες.
Αλλά για τον υπερχρεωμένο πολίτη, ουσιαστική λύση; Σιωπή.
Η κυβέρνηση μπορεί να πανηγυρίζει για τους μακροοικονομικούς δείκτες.
Όμως ο πολίτης δεν πληρώνει το σούπερ μάρκετ με το ΑΕΠ.
Δεν πληρώνει τη δόση του με τον ρυθμό ανάπτυξης.
Δεν σβήνει το χρέος του επειδή αυξήθηκαν τα φορολογικά έσοδα.
Η πραγματική οικονομία είναι εκεί όπου χτυπά η καρδιά του νοικοκυριού.
Και εκεί η εικόνα είναι πολύ διαφορετική από αυτήν των κυβερνητικών παρουσιάσεων.
Το πιο σκληρό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι «τι ανακοίνωσε η κυβέρνηση στη ΔΕΘ;».
Το ερώτημα είναι:
Ποιον αποφάσισε να αφήσει εκτός;
Γιατί όταν ένας άνθρωπος έχει γίνει όμηρος του χρέους, δεν χρειάζεται επικοινωνιακό αφήγημα.
Χρειάζεται δεύτερη ευκαιρία.
Χρειάζεται ρύθμιση που να μπορεί πραγματικά να πληρώσει.
Χρειάζεται προστασία από έναν μηχανισμό που, όταν ο πολίτης αδυνατεί να ανταποκριθεί, συχνά γίνεται αποτελεσματικότερος στο να εισπράττει παρά στο να δίνει λύσεις.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη πολιτική υποκρισία:
Δεν μπορείς να μιλάς για κοινωνική συνοχή ενώ αφήνεις εκατομμύρια πολίτες να ζουν υπό καθεστώς μόνιμης οικονομικής ομηρίας.
Δεν μπορείς να μιλάς για ανάπτυξη όταν ένα τεράστιο κομμάτι της κοινωνίας είναι εγκλωβισμένο σε παλιά και νέα χρέη.
Δεν μπορείς να ζητάς από τον πολίτη να είναι συνεπής, όταν το ίδιο το κράτος δεν του προσφέρει μια ρεαλιστική έξοδο από την υπερχρέωση.
Και κυρίως:
Δεν μπορείς να ζητάς την ψήφο εκείνων που επί χρόνια αισθάνονται ότι τους θυμάσαι μόνο όταν πλησιάζει η κάλπη.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλη μία επικοινωνιακή διαχείριση της φτώχειας.
Χρειάζεται πολιτική που να αντιμετωπίζει το χρέος ως οικονομικό και κοινωνικό πρόβλημα — όχι ως ευκαιρία για ακόμα μία είσπραξη.
Γιατί πίσω από κάθε ΑΦΜ υπάρχει ένας άνθρωπος.
Και πίσω από κάθε ληξιπρόθεσμη οφειλή υπάρχει μια ιστορία.
Η κυβέρνηση μπορεί να μη βλέπει τους οφειλέτες.
Οι οφειλέτες όμως βλέπουν πολύ καλά την κυβέρνηση.
Και όταν έρθει η ώρα της κάλπης, η αδιαφορία έχει μνήμη.
Νικόλαος Μπελέγρης
Ελληνική Λύση — Κυριάκος Βελόπουλος
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
