Η δημόσια αντιπαράθεση ανάμεσα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Αντώνη Σαμαρά δεν είναι πλέον μια απλή διαφωνία δύο πολιτικών στελεχών της ίδιας ιστορικής παράταξης. Έχει εξελιχθεί σε μια ανοιχτή σύγκρουση που αγγίζει την ιστορία, την ενότητα και, τελικά, την ίδια την πολιτική φυσιογνωμία της Νέας Δημοκρατίας.
Στη συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κάλεσε τον Αντώνη Σαμαρά να αναλογιστεί την «υστεροφημία» του και αναφέρθηκε ευθέως στην ιστορία του 1993, υποστηρίζοντας ότι ο πρώην πρωθυπουργός διαθέτει «τεχνογνωσία» στο να κάνει κακό στη Νέα Δημοκρατία.
Ο Αντώνης Σαμαράς απάντησε σε ιδιαίτερα υψηλούς τόνους, υποστηρίζοντας μεταξύ άλλων ότι «αυτό δεν είναι η Νέα Δημοκρατία, είναι το κόμμα Μητσοτάκη».
Ως άνθρωπος που παρακολουθεί επί χρόνια την πορεία της παράταξης, θεωρώ ότι σε τέτοιες στιγμές δεν πρέπει να λειτουργούμε ούτε με προσωπολατρία ούτε με επιλεκτική μνήμη.
Η βάση της Νέας Δημοκρατίας έχει μνήμη
Και έχει κρίση.
Από το ίδιο τραπέζι στη σημερινή ρήξη.
Δεν έχουν περάσει παρά λίγα χρόνια από τότε που Κυριάκος Μητσοτάκης και Αντώνης Σαμαράς κάθονταν στο ίδιο τραπέζι στην Καλαμάτα.
Τον Απρίλιο του 2023 το τετ α τετ τους σε εστιατόριο της πόλης παρουσιαζόταν ως συνάντηση σε πολύ καλό κλίμα και ως εικόνα ενότητας της παράταξης.
Λίγους μήνες αργότερα ήρθε η μεγάλη αλλαγή στην Περιφέρεια Πελοποννήσου.
Η Νέα Δημοκρατία αποφάσισε να μη στηρίξει για νέα θητεία τον τότε περιφερειάρχη Παναγιώτη Νίκα και επέλεξε τον Δημήτρη Πτωχό, έναν άνθρωπο με στενή πολιτική και επαγγελματική σχέση με τον Αντώνη Σαμαρά, καθώς είχε διατελέσει διευθυντής Στρατηγικού Σχεδιασμού στο Μέγαρο Μαξίμου επί πρωθυπουργίας Σαμαρά.
Δημοσιεύματα εκείνης της περιόδου περιέγραφαν την υποψηφιότητα Πτωχού ως επιλογή την οποία προωθούσε έντονα η πλευρά Σαμαρά, ενώ ο ίδιος ο Νίκας έφτασε να δηλώσει ότι η Περιφέρεια είχε «εκχωρηθεί στο σύστημα Σαμαρά».
Δεν είναι λοιπόν πολιτικά αδιάφορη αυτή η ιστορία.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης τελικά αποδέχθηκε την αλλαγή. Ο Δημήτρης Πτωχός πήρε επίσημα το χρίσμα της Νέας Δημοκρατίας και παρουσιάστηκε από κοινού από Μητσοτάκη και Σαμαρά.
Αυτό οφείλουμε να το θυμόμαστε σήμερα, όταν οι δύο άνδρες ανταλλάσσουν βαριές κατηγορίες για το ποιος υπηρετεί και ποιος βλάπτει την παράταξη.
Και υπάρχει το 1993.
Υπάρχει όμως και ένα ιστορικό γεγονός που κανένας Νεοδημοκράτης της παλαιότερης γενιάς δεν μπορεί να διαγράψει.
Το 1993 η Πολιτική Άνοιξη του Αντώνη Σαμαρά συνέβαλε καθοριστικά στην απώλεια της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και στην πρόωρη προσφυγή στις κάλπες.
Η Νέα Δημοκρατία έχασε τότε την κυβέρνηση.
Κι όμως, χρόνια αργότερα, η ίδια παράταξη και η ίδια βάση δεν έκλεισαν για πάντα την πόρτα στον Αντώνη Σαμαρά.
Επέστρεψε στη Νέα Δημοκρατία.
Διεκδίκησε την ηγεσία της.
Οι πολίτες της παράταξης τον εξέλεξαν πρόεδρό της το 2009.
Και στη συνέχεια έγινε πρωθυπουργός της χώρας.
Αυτό για μένα έχει τεράστια πολιτική σημασία.
Διότι αποδεικνύει ότι η Νέα Δημοκρατία γνώριζε ιστορικά να συγχωρεί, να συνθέτει και να βάζει πάνω από τις προσωπικές συγκρούσεις την ενότητα της παράταξης.
Γιατί λοιπόν αυτή η εμμονή σήμερα;
Εδώ υπάρχει ένα ερώτημα που θεωρώ ότι απασχολεί ένα σημαντικό κομμάτι της βάσης:
Γιατί ο Αντώνης Σαμαράς έχει επιλέξει μια τόσο σταθερή και ολοένα σκληρότερη αντιπαράθεση με τον Μητσοτάκη;
Είναι αποκλειστικά πολιτικές οι διαφωνίες του για τα εθνικά θέματα, την οικονομία και την κατεύθυνση της Νέας Δημοκρατίας; Ή υπάρχει και προσωπική διάσταση;
Έχει κατά καιρούς συζητηθεί πολιτικά και δημοσιογραφικά το ενδεχόμενο να υπήρχε προσδοκία γύρω από την Προεδρία της Δημοκρατίας.
Δεν θεωρώ σωστό να παρουσιάσουμε ως αποδεδειγμένο γεγονός ότι η σημερινή στάση του Αντώνη Σαμαρά οφείλεται στο ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν τον πρότεινε για Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Αυτό δεν έχει αποδειχθεί.
Αλλά το ερώτημα πολιτικά υπάρχει και είναι θεμιτό να τίθεται: Μήπως η μη επιλογή του για το ύπατο πολιτειακό αξίωμα συνέβαλε στην περαιτέρω επιδείνωση μιας ήδη δύσκολης σχέσης;
Την απάντηση μπορεί να τη γνωρίζουν μόνο οι ίδιοι.
Η βάση δεν είναι ιδιοκτησία κανενός.
Εκεί όμως που προσωπικά διαφωνώ περισσότερο είναι στην προσπάθεια οποιουδήποτε να εμφανιστεί ως ο αποκλειστικός εκφραστής της «ψυχής» της Νέας Δημοκρατίας.
Η Νέα Δημοκρατία δεν ανήκει ούτε στον Κυριάκο Μητσοτάκη ούτε στον Αντώνη Σαμαρά
Δεν ανήκει σε οικογένειες, μηχανισμούς ή πρώην και νυν πρωθυπουργούς.
Ανήκει στη βάση της.
Στους ανθρώπους που την κράτησαν όρθια στις ήττες, που την επανέφεραν στην κυβέρνηση, που συγχώρεσαν συγκρούσεις και διασπάσεις και που, όταν χρειάστηκε, έδωσαν δεύτερες ευκαιρίες.
Αυτή η βάση ήταν που, παρά τα γεγονότα του 1993, έδωσε στον Αντώνη Σαμαρά την ευκαιρία να ηγηθεί της παράταξης και τελικά της χώρας.
Και αυτή η ίδια βάση σήμερα παρακολουθεί, κρίνει και θυμάται.
Η υστεροφημία γράφεται και από το πώς φεύγεις.
Ο Αντώνης Σαμαράς έχει αναμφίβολα τη δική του θέση στην ιστορία της Νέας Δημοκρατίας και της χώρας.
Υπήρξε υπουργός, αρχηγός της ΝΔ και πρωθυπουργός σε μία από τις δυσκολότερες περιόδους της Μεταπολίτευσης.
Ακριβώς γι’ αυτό θεωρώ ότι έχει περισσότερα να κερδίσει πολιτικά από μια στάση ευθύνης παρά από μια διαρκή προσωπική σύγκρουση.
Η κριτική προς κάθε κυβέρνηση είναι θεμιτή.
Ακόμη και η πιο σκληρή.
Και ένας πρώην πρωθυπουργός έχει όχι μόνο δικαίωμα αλλά, σε ορισμένες περιπτώσεις, και υποχρέωση να εκφράζει τη διαφωνία του.
Άλλο όμως η πολιτική διαφωνία και άλλο η διαρκής εσωκομματική πολεμική.
Και αντίστοιχα, η σημερινή ηγεσία οφείλει να μην αντιμετωπίζει κάθε διαφορετική φωνή ως εχθρική.
Η μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη ιστορικά ήταν ισχυρή όταν μπορούσε να χωρέσει διαφορετικές απόψεις και πολιτικές καταβολές.
Η Νέα Δημοκρατία άντεξε το 1993.
Άντεξε διασπάσεις, ήττες, μνημόνια και μεγάλες εσωτερικές συγκρούσεις.
Θα αντέξει και τη σημερινή αντιπαράθεση.
Το ερώτημα είναι άλλο: Όταν αυτή η σύγκρουση τελειώσει, τι θα έχει αφήσει πίσω της;
Γιατί οι πρόεδροι αλλάζουν.
Οι πρωθυπουργοί αλλάζουν
Οι προσωπικές πικρίες κάποτε περνούν.
Η παράταξη όμως πρέπει να παραμένει.
Και κυρίως, η βάση της δεν ξεχνά.
Θεόδωρος Κανελλόπουλος
ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗΣ ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ – ΔΑΚΕ ΠΑΤΤΑ
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
