Ο Αλέξης Τσίπρας επανέρχεται με μια ακόμη μεγάλη εξαγγελία: κατάργηση των Πανελλαδικών.
Το έχουμε ξαναδεί αυτό το έργο.
Πρώτα το εύκολο σύνθημα.
Πρώτα η μεγάλη υπόσχεση.
Και μετά αρχίζουμε να ψάχνουμε τι πραγματικά μπορεί να εφαρμοστεί.
Κάπως έτσι δεν έγινε και με το μνημόνιο;
Το ζήτημα, όμως, στην Παιδεία είναι πολύ σοβαρό για να αντιμετωπίζεται με συνθήματα.
Οι Πανελλαδικές έχουν προβλήματα και ασφαλώς μπορούν να αλλάξουν. Αλλά έχουν ένα κρίσιμο πλεονέκτημα: κοινά θέματα, ενιαία διαδικασία και όσο το δυνατόν μεγαλύτερη προστασία από παρεμβάσεις, γνωριμίες και ρουσφέτια.
Αν τις καταργήσεις, ποιο σύστημα βάζεις στη θέση τους;
Θα μετρά η βαθμολογία του σχολείου;
Θα κρίνουν καθηγητές και επιτροπές;
Θα υπάρχουν διαφορετικά κριτήρια από σχολείο σε σχολείο;
Ποιος θα ελέγχει τη διαδικασία;
Ποιος θα εγγυηθεί ότι το παιδί χωρίς γνωριμίες θα έχει τις ίδιες ευκαιρίες με το παιδί του ισχυρού;
Γιατί σε μια χώρα με μακρά παράδοση πελατειακού κράτους, το τελευταίο που χρειάζεται είναι να ανοίξουμε παράθυρα σε υποκειμενικές κρίσεις και «ειδικές μεταχειρίσεις».
Και από πελατειακό κράτος και κομματικούς μηχανισμούς, ο κ. Τσίπρας γνωρίζει καλά πώς λειτουργεί το ελληνικό σύστημα.
Γι’ αυτό και η εξαγγελία, χωρίς πλήρη και αδιάβλητη εναλλακτική πρόταση, δεν είναι μεταρρύθμιση.
Είναι λαϊκισμός στην πιο γνώριμη μορφή του: πρώτα λες αυτό που θέλει να ακούσει ο κόσμος και μετά ψάχνεις πώς — ή αν — μπορεί να γίνει.
Η Παιδεία δεν χρειάζεται άλλα εύκολα συνθήματα.
Χρειάζεται σοβαρότητα, διαφάνεια και εγγυήσεις ότι κανένα παιδί δεν θα χρειαστεί ποτέ «μέσο» για να μπει στο Πανεπιστήμιο.
Γιώργος Μπέσκος
ΣΤΕΛΕΧΟΣ ΕΛΠΙΔΑ
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
