Κάθε Σεπτέμβριο, η πολιτική και οικονομική συζήτηση στη χώρα περιστρέφεται γύρω από το ίδιο ερώτημα:
«Τι θα δοθεί στη ΔΕΘ;»
Πόσο θα είναι το πακέτο. Ποιοι θα είναι οι δικαιούχοι. Πόσο θα αυξηθεί ένα επίδομα. Πόσο θα μειωθεί ένας φόρος.
Όλα αυτά έχουν σημασία. Ιδιαίτερα για τον άνθρωπο που δυσκολεύεται να βγάλει τον μήνα, ακόμη και 50 ή 100 ευρώ μπορούν να κάνουν διαφορά.
Όμως η Ελλάδα του 2026 χρειάζεται να θέσει ένα μεγαλύτερο ερώτημα:
Όχι μόνο τι θα δοθεί φέτος, αλλά τι χώρα θέλουμε να έχουμε σε δέκα χρόνια.
Γιατί μια κοινωνία δεν μπορεί να ζει περιμένοντας κάθε χρόνο τη ΔΕΘ για να μάθει ποιο επίδομα θα αυξηθεί και ποια οικονομική ενίσχυση θα προστεθεί.
- Χρειάζεται σχέδιο.
- Χρειάζεται παραγωγή.
- Χρειάζεται ισχυρό κοινωνικό κράτος.
Χρειάζεται μια οικονομία που δημιουργεί εισόδημα και ευκαιρίες και μια Πολιτεία που δεν αφήνει κανέναν μόνο του όταν πραγματικά τη χρειάζεται.
Η φετινή ΔΕΘ πρέπει να είναι λιγότερο λογιστική και περισσότερο πολιτική.
Να μην απαντήσει μόνο στο «πόσα έχουμε να μοιράσουμε», αλλά στο «πώς θα δημιουργήσουμε περισσότερα για όλους».
- Στέγη: Δεν αρκεί να επιδοτούμε το ακριβό ενοίκιο
Το στεγαστικό είναι πλέον βαθιά κοινωνικό και δημογραφικό πρόβλημα.
Όταν ένας εργαζόμενος δυσκολεύεται να νοικιάσει σπίτι μόνος του, όταν ένα νέο ζευγάρι αναβάλλει τη δημιουργία οικογένειας επειδή δεν μπορεί να εξασφαλίσει κατοικία, όταν ένας εκπαιδευτικός ή ένας γιατρός διορίζεται σε ένα νησί και δυσκολεύεται να βρει στέγη, δεν έχουμε απλώς ένα πρόβλημα της αγοράς ακινήτων.
Έχουμε πρόβλημα κοινωνικής συνοχής.
Η χώρα χρειάζεται να περάσει οριστικά από την επιδοματική στη στεγαστική πολιτική.
Χρειαζόμαστε περισσότερες διαθέσιμες κατοικίες, αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας, κοινωνική και προσιτή κατοικία, φοιτητικές εστίες, ουσιαστικά κίνητρα για να επιστρέψουν κλειστά ακίνητα στη μακροχρόνια μίσθωση και έναν μόνιμο Οργανισμό Στέγης που θα σχεδιάζει και θα υλοποιεί πολιτική σε βάθος χρόνου.
Γιατί όταν το κράτος επιδοτεί απλώς ένα ενοίκιο που συνεχίζει να αυξάνεται, ανακουφίζει το σύμπτωμα. Δεν θεραπεύει την αιτία.
- Ιδιωτικό χρέος: Η δεύτερη ευκαιρία πρέπει να είναι πραγματική
Πίσω από τους αριθμούς των οφειλών υπάρχουν άνθρωποι. Οικογένειες που πέρασαν μία οικονομική κρίση, μία πανδημία, πληθωρισμό και ενεργειακή κρίση.
Μικρομεσαίοι που έκλεισαν επιχειρήσεις. Άνθρωποι που έχασαν εισόδημα αλλά εξακολουθούν να κουβαλούν χρέη μιας άλλης εποχής.
Ασφαλώς χρειάζεται κουλτούρα πληρωμών και προστασία απέναντι στους στρατηγικούς κακοπληρωτές.
Χρειάζεται όμως και κάτι εξίσου σημαντικό: ο άνθρωπος που πραγματικά δεν μπόρεσε να πληρώσει να έχει τη δυνατότητα να ξαναρχίσει.
Η ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους δεν είναι μόνο κοινωνική πολιτική.
Είναι και αναπτυξιακή πολιτική.
Γιατί μια οικονομία δεν μπορεί να προχωρήσει όταν ένα σημαντικό μέρος των πολιτών και των επιχειρήσεών της παραμένει οικονομικά εγκλωβισμένο στο παρελθόν.
- Συνταξιούχοι: Δεν ζητούν ελεημοσύνη – ζητούν αξιοπρέπεια
Υπάρχει μία φράση που πρέπει να θυμόμαστε κάθε φορά που μιλάμε για τους συνταξιούχους:
Η σύνταξη δεν είναι επίδομα.
Είναι αποτέλεσμα δεκαετιών εργασίας και εισφορών.
Και πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένας άνθρωπος που πολλές φορές, από τη σύνταξή του, στηρίζει ακόμη και τα παιδιά ή τα εγγόνια του.
Οι αυξήσεις πρέπει να προστατεύουν ουσιαστικά την αγοραστική δύναμη των συνταξιούχων και να συνοδεύονται από πραγματική πρόσβαση στην υγεία, στα φάρμακα και στις υπηρεσίες φροντίδας.
Η κοινωνία μας θα κριθεί και από το αν οι άνθρωποι που εργάστηκαν μια ζωή μπορούν να γεράσουν με αξιοπρέπεια και ασφάλεια.
- Υγεία: Κανείς δεν πρέπει να αισθάνεται μόνος όταν φοβάται
Υπάρχουν στιγμές που η σχέση του πολίτη με το κράτος αποκτά πραγματικό νόημα.
Μία από αυτές είναι όταν αρρωσταίνει. Εκείνη τη στιγμή δεν έχει σημασία η κοινωνική θέση, το επάγγελμα ή το εισόδημα. Υπάρχει ένας άνθρωπος που φοβάται και χρειάζεται βοήθεια. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε ένα δημόσιο σύστημα υγείας που θα βρίσκεται δίπλα του.
- Με γιατρούς και νοσηλευτές.
- Με ισχυρά περιφερειακά νοσοκομεία.
- Με πρωτοβάθμια φροντίδα και πρόληψη.
- Με μικρότερες λίστες αναμονής.
Με πραγματικά κίνητρα ώστε ο γιατρός να επιλέγει να υπηρετήσει και στο νησί και στην ορεινή Ελλάδα.
Η δημόσια υγεία δεν είναι κόστος. Είναι ο πυρήνας ενός σύγχρονου κοινωνικού κράτους.
- Παιδεία: Η μεγαλύτερη επένδυση μιας χώρας είναι οι άνθρωποί της
Δεν μπορούμε να συζητάμε για την Ελλάδα του 2035 χωρίς να συζητάμε πρώτα για το σχολείο, το πανεπιστήμιο και τις δεξιότητες που θα χρειάζεται η επόμενη γενιά.
Η Παιδεία δεν είναι απλώς ένας ακόμη τομέας κρατικής πολιτικής.
Είναι η βάση πάνω στην οποία θα οικοδομηθεί το παραγωγικό μοντέλο της χώρας για τις επόμενες δεκαετίες.
Χρειαζόμαστε ένα δημόσιο σχολείο που δεν θα περιορίζεται στη μετάδοση γνώσεων, αλλά θα δίνει σε κάθε παιδί, ανεξάρτητα από το εισόδημα της οικογένειάς του ή τον τόπο στον οποίο γεννήθηκε, πραγματικά ίσες ευκαιρίες.
Με σύγχρονες σχολικές υποδομές, εκπαιδευτικούς που θα υποστηρίζονται και θα επιμορφώνονται διαρκώς, ενίσχυση της ειδικής αγωγής, ψηφιακές δεξιότητες, ξένες γλώσσες και ουσιαστική εξοικείωση των μαθητών με τις νέες τεχνολογίες και την τεχνητή νοημοσύνη.
Παράλληλα, πρέπει να ξαναδώσουμε αξία στην τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση.
Δεν είναι δυνατόν επιχειρήσεις, βιομηχανίες και τεχνικά επαγγέλματα να αναζητούν ανθρώπινο δυναμικό και την ίδια στιγμή νέοι άνθρωποι να δυσκολεύονται να βρουν μια καλά αμειβόμενη θέση εργασίας.
Και τα ελληνικά πανεπιστήμια πρέπει να συνδεθούν ακόμη περισσότερο με την έρευνα, την καινοτομία και την πραγματική οικονομία, χωρίς να χάσουν τον δημόσιο και ακαδημαϊκό τους χαρακτήρα.
Γιατί αν θέλουμε περισσότερη βιομηχανία, μεταποίηση, τεχνολογία, τεχνητή νοημοσύνη και έρευνα, πρέπει πρώτα να δημιουργήσουμε τους ανθρώπους που θα τις υπηρετήσουν.
Δεν μπορούμε να ζητάμε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο με ένα εκπαιδευτικό μοντέλο που δεν ακολουθεί τις ανάγκες της νέας εποχής.
Και κυρίως, πρέπει να δημιουργήσουμε τις συνθήκες ώστε ο νέος επιστήμονας που εκπαιδεύεται στην Ελλάδα να μη θεωρεί αυτονόητο ότι για να προοδεύσει πρέπει να φύγει από τη χώρα.
Το πραγματικό brain gain ξεκινά από την Παιδεία και ολοκληρώνεται όταν η γνώση συναντά μια οικονομία που μπορεί να προσφέρει καλές δουλειές, αξιοπρεπείς αμοιβές και προοπτική.
- Εργασία – Μισθοί – Αγοραστική δύναμη: Η ανάπτυξη πρέπει να φαίνεται και στην τσέπη του εργαζόμενου
Η εργασία πρέπει να μπορεί να εξασφαλίζει αξιοπρεπή ζωή.
Δεν αρκεί να δημιουργούνται περισσότερες θέσεις εργασίας. Χρειαζόμαστε καλύτερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας, με προοπτική, ασφάλεια και δυνατότητα εξέλιξης.
Γιατί το πραγματικό ερώτημα για έναν εργαζόμενο δεν είναι μόνο αν αυξήθηκε ο ονομαστικός μισθός του, αλλά τι μπορεί πραγματικά να αγοράσει με αυτόν στο τέλος του μήνα.
Όταν ένα μεγάλο μέρος του εισοδήματος κατευθύνεται στη στέγη, στην ενέργεια, στα τρόφιμα και στις βασικές ανάγκες, η αύξηση των οικονομικών δεικτών δεν γίνεται πάντοτε αισθητή στην καθημερινότητα.
Χρειαζόμαστε αύξηση της παραγωγικότητας που θα μεταφράζεται σε καλύτερες αμοιβές, περισσότερες ποιοτικές θέσεις εργασίας και ουσιαστική ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης.
Ο στόχος πρέπει να είναι απλός: ένας άνθρωπος που εργάζεται κανονικά να μπορεί να ζει αξιοπρεπώς από την εργασία του και να σχεδιάζει το μέλλον του χωρίς να χρειάζεται διαρκώς ένα επίδομα για να συμπληρώσει το εισόδημά του.
- Μικρομεσαίοι: Αν δεν μεγαλώσει η μικρή επιχείρηση, δεν θα μεγαλώσει πραγματικά η ελληνική οικονομία
Πίσω από τη λέξη «μικρομεσαίος» βρίσκεται το μεγαλύτερο κομμάτι της πραγματικής οικονομίας.
- Το κατάστημα της γειτονιάς.
- Η οικογενειακή επιχείρηση.
- Ο ελεύθερος επαγγελματίας.
- Η μικρή βιοτεχνία.
- Η επιχείρηση που απασχολεί πέντε, δέκα ή είκοσι ανθρώπους.
Δεν αρκεί να υπάρχουν χρηματοδοτικά προγράμματα στα χαρτιά.
Πρέπει να μπορούν να φτάσουν και στον μικρότερο.
Χρειάζεται πρόσβαση στη χρηματοδότηση, σταθερό φορολογικό περιβάλλον, μικρότερο ενεργειακό κόστος, ψηφιακός μετασχηματισμός, κίνητρα για συνεργασίες και συγχωνεύσεις και πραγματική υποστήριξη για εξαγωγές.
Η ανάπτυξη πρέπει να φτάσει από τους οικονομικούς δείκτες στο ταμείο της μικρής επιχείρησης.
- Δημογραφικό: Δεν κάνεις οικογένεια επειδή πήρες ένα επίδομα
Το δημογραφικό είναι ίσως η μεγαλύτερη μακροπρόθεσμη απειλή για τη χώρα.Και δεν λύνεται μόνο με επιδόματα. Ο νέος άνθρωπος θα δημιουργήσει οικογένεια όταν αισθανθεί ότι υπάρχει αύριο.
- Όταν έχει δουλειά.
- Όταν μπορεί να αποκτήσει ή να νοικιάσει σπίτι.
- Όταν υπάρχουν παιδικοί σταθμοί.
- Όταν μπορεί να μεγαλώσει ένα παιδί χωρίς να αισθάνεται ότι κάθε επιπλέον παιδί αποτελεί οικονομικό ρίσκο.
- Όταν η μητρότητα και η πατρότητα μπορούν να συνυπάρξουν με την επαγγελματική εξέλιξη.
Το δημογραφικό δεν είναι πολιτική γεννήσεων. Είναι πολιτική ζωής.
- Κοινωνικό κράτος: Καμία ανάπτυξη δεν έχει αξία αν αφήνει ανθρώπους πίσω
Η οικονομία χρειάζεται ανάπτυξη, επενδύσεις και δημοσιονομική σταθερότητα.
Η κοινωνία όμως χρειάζεται και κάτι ακόμη: την ασφάλεια ότι όταν ένας άνθρωπος βρεθεί σε πραγματική ανάγκη, δεν θα μείνει μόνος του.
Το κοινωνικό κράτος δεν μπορεί να περιορίζεται σε μια σειρά επιδομάτων. Χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο δίκτυο προστασίας για τα παιδιά που μεγαλώνουν σε οικογένειες με οικονομικές δυσκολίες, τα άτομα με αναπηρία, τις μονογονεϊκές οικογένειες, τους μακροχρόνια ανέργους, τους ηλικιωμένους που ζουν μόνοι και κάθε συμπολίτη μας που βρίσκεται σε πραγματική αδυναμία.
Ιδιαίτερη σημασία πρέπει να δοθεί στη μακροχρόνια φροντίδα και στην υποστήριξη της τρίτης ηλικίας.
Η ελληνική οικογένεια έχει αναλάβει επί δεκαετίες ένα τεράστιο μέρος της φροντίδας που σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη αναλαμβάνουν οργανωμένες κοινωνικές υπηρεσίες.
Και πολύ συχνά πίσω από έναν ηλικιωμένο ή έναν άνθρωπο με αναπηρία υπάρχει ένας συγγενής – συνήθως μια γυναίκα – που αναγκάζεται να περιορίσει ή ακόμη και να εγκαταλείψει την εργασία του για να τον φροντίσει.
Αυτό πρέπει να αλλάξει.
Χρειαζόμαστε περισσότερες δομές φροντίδας, υπηρεσίες στο σπίτι, ουσιαστική υποστήριξη των φροντιστών και ένα κοινωνικό κράτος περισσότερο στοχευμένο, περισσότερο ανθρώπινο και περισσότερο αποτελεσματικό.
Δεν πρέπει να μετράμε μόνο πόσα επιδόματα δώσαμε. Πρέπει να μετράμε πόσους ανθρώπους βοηθήσαμε πραγματικά να ξανασταθούν στα πόδια τους.
Γιατί τελικά η δύναμη μιας οικονομίας φαίνεται στους αριθμούς της.
Η δύναμη μιας κοινωνίας φαίνεται στον τρόπο που φροντίζει εκείνον που έχει περισσότερο ανάγκη.
- Περιφέρεια: Δεν χρειάζεται επιδότηση για να μείνεις – χρειάζεται λόγο για να μείνεις
Η Ελλάδα δεν μπορεί να αναπτύσσεται μόνο γύρω από την Αθήνα και λίγους μεγάλους τουριστικούς προορισμούς.
Η περιφέρεια χρειάζεται σύγχρονα νοσοκομεία, σχολεία, πανεπιστήμια συνδεδεμένα με την παραγωγή, δρόμους, σιδηρόδρομο, ψηφιακές υποδομές και ποιοτικές θέσεις εργασίας.
Χρειάζεται φορολογικά και επενδυτικά κίνητρα για επιχειρήσεις που εγκαθίστανται και δημιουργούν πραγματικές θέσεις εργασίας εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων.
Δεν αρκεί να επιδοτούμε έναν νέο για να παραμείνει στον τόπο του. Πρέπει να δημιουργήσουμε τις συνθήκες ώστε να θέλει να χτίσει εκεί τη ζωή του.
- Υποδομές – Μεταφορές – Πολιτική Προστασία: Ανθεκτική χώρα σημαίνει ασφαλής χώρα
Δεν υπάρχει πραγματική περιφερειακή ανάπτυξη χωρίς σύγχρονες υποδομές.
Δεν μπορείς να ζητάς από μια επιχείρηση να επενδύσει στην περιφέρεια όταν δεν διαθέτει τις μεταφορές, τα δίκτυα και τις υποδομές που χρειάζεται.
Δεν μπορείς να ζητάς από έναν νέο να παραμείνει στον τόπο του όταν αισθάνεται ότι απέχει ώρες από ένα μεγάλο νοσοκομείο, ένα πανεπιστήμιο ή ένα σύγχρονο συγκοινωνιακό δίκτυο.
Η Ελλάδα χρειάζεται ένα μακροπρόθεσμο εθνικό σχέδιο υποδομών.
Σύγχρονο και ασφαλές σιδηροδρομικό δίκτυο, οδικές συνδέσεις, λιμάνια, αεροδρόμια, logistics, ψηφιακές υποδομές, έργα ύδρευσης και διαχείρισης νερού, αλλά και υποδομές που θα συνδέουν αποτελεσματικότερα την ελληνική περιφέρεια με τα μεγάλα οικονομικά κέντρα της χώρας και της Ευρώπης.
Υπάρχει όμως πλέον και μία δεύτερη μεγάλη διάσταση.
Η κλιματική ανθεκτικότητα.
Οι πυρκαγιές, οι πλημμύρες, η λειψυδρία και τα ακραία καιρικά φαινόμενα δεν μπορούν πλέον να αντιμετωπίζονται ως απρόβλεπτες εξαιρέσεις.
Η Πολιτική Προστασία πρέπει να περάσει ακόμη περισσότερο από τη λογική της αντιμετώπισης στη λογική της πρόληψης.
Αντιπλημμυρικά έργα, καθαρισμός και προστασία δασών, σύγχρονα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης, διαχείριση υδάτινων πόρων, σχέδια εκκένωσης, αξιοποίηση νέων τεχνολογιών και καλύτερος συντονισμός κράτους, περιφερειών και δήμων.
Κάθε ευρώ που επενδύεται εγκαίρως στην πρόληψη μπορεί να σημαίνει λιγότερες καταστροφές αύριο.
Και πάνω απ’ όλα μπορεί να σημαίνει ανθρώπινες ζωές που προστατεύθηκαν.
Οι υποδομές δεν είναι απλώς τσιμέντο, δρόμοι και αριθμοί σε έναν προϋπολογισμό.
Είναι ασφάλεια, ανάπτυξη, ποιότητα ζωής και ίσες ευκαιρίες.
Μια σύγχρονη χώρα δεν κρίνεται μόνο από το πόσο γρήγορα αποκαθιστά μια καταστροφή. Κρίνεται κυρίως από το πόσο καλά είχε προετοιμαστεί για να την αποτρέψει.
- Πρωτογενής τομέας: Η Ελλάδα πρέπει να ξαναμάθει να παράγει
Η γεωργία και η κτηνοτροφία δεν είναι εικόνες μιας Ελλάδας του παρελθόντος.
Μπορούν να αποτελέσουν μέρος της Ελλάδας του μέλλοντος.
Με σύγχρονα αρδευτικά έργα, φθηνότερη ενέργεια, έξυπνη γεωργία, νέα συνεργατικά σχήματα, σύνδεση με τη μεταποίηση και πραγματική εξαγωγική στρατηγική.
Ο νέος αγρότης πρέπει να είναι ένας σύγχρονος επιχειρηματίας που χρησιμοποιεί δεδομένα, τεχνολογία και καινοτομία.
Και η Ελλάδα πρέπει να επιδιώξει μεγαλύτερη διατροφική αυτάρκεια.
- Ενέργεια: Η πράσινη μετάβαση πρέπει να φαίνεται στον λογαριασμό
Η Ελλάδα έχει επενδύσει σημαντικά στην ενεργειακή μετάβαση. Όμως ο πολίτης και η επιχείρηση δικαιολογημένα θέτουν ένα απλό ερώτημα: Πότε αυτή η μετάβαση θα σημαίνει σταθερά φθηνότερη ενέργεια;
Χρειαζόμαστε δίκτυα, αποθήκευση, ενεργειακές κοινότητες, διασυνδέσεις και ανταγωνιστική αγορά.
Γιατί το ενεργειακό κόστος δεν αφορά μόνο τον οικογενειακό προϋπολογισμό.
Καθορίζει και το αν ένα ελληνικό εργοστάσιο μπορεί να ανταγωνιστεί ένα εργοστάσιο της υπόλοιπης Ευρώπης.
- Βιομηχανία και μεταποίηση: Να ξαναγίνει της μόδας το «Παράγεται στην Ελλάδα»
Ο τουρισμός είναι εθνικός πλούτος.
Η ναυτιλία είναι εθνικό πλεονέκτημα.
Οι υπηρεσίες είναι απαραίτητες.
Αλλά μια ισχυρή οικονομία δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο σε αυτά.
Χρειαζόμαστε ξανά παραγωγή.
- Βιομηχανία.
- Μεταποίηση.
- Αγροδιατροφή.
- Φάρμακο.
- Ναυπηγεία.
- Αμυντική βιομηχανία.
- Ενεργειακό εξοπλισμό.
- Τεχνολογία.
Δεν πρέπει να φοβόμαστε τη λέξη βιομηχανία.
Πρέπει να θέσουμε έναν εθνικό στόχο: μεγαλύτερο ποσοστό του ελληνικού ΑΕΠ να προέρχεται από παραγωγικές και εξαγωγικές δραστηριότητες.
- Οι νέοι πυλώνες: Τι θα παράγει η Ελλάδα του 2035;
Υπάρχει ένα ερώτημα που πρέπει κάποια στιγμή να απαντήσουμε: Ποιο θα είναι το επόμενο μεγάλο ελληνικό success story μετά τον τουρισμό και τη ναυτιλία;
- Τεχνητή νοημοσύνη;
- Data centers;
- Βιοτεχνολογία;
- Φαρμακευτική έρευνα;
- Αμυντική τεχνολογία;
- Αγροτεχνολογία;
- Πράσινη βιομηχανία;
- Maritime technology;
Η Ελλάδα πρέπει να επιλέξει συγκεκριμένους κλάδους στους οποίους μπορεί να αποκτήσει διεθνές ανταγωνιστικό πλεονέκτημα και να επενδύσει συστηματικά σε αυτούς για μία δεκαετία.
Γιατί διαφορετικά θα συνεχίσουμε να εκπαιδεύουμε εξαιρετικούς νέους επιστήμονες για να παράγουν πλούτο σε άλλες χώρες.
Το πραγματικό brain gain δεν γίνεται με καμπάνιες. Γίνεται με καλές δουλειές, καλούς μισθούς και προοπτική.
Από το «πόσα δώσαμε» στο «τι αλλάξαμε»
Αυτό τελικά θα ήθελα να ακούσω στη φετινή ΔΕΘ.
Όχι μόνο: πόσα δισεκατομμύρια κοστίζει το πακέτο.
Αλλά:
- Πόσες νέες προσιτές κατοικίες θα δημιουργηθούν;
- Πόσα κλειστά σπίτια θα επιστρέψουν στην αγορά;
- Πόσοι άνθρωποι θα ρυθμίσουν πραγματικά τα χρέη τους;
- Πόσο θα μειωθούν οι αναμονές στα νοσοκομεία;
- Πόσες μικρομεσαίες επιχειρήσεις θα αποκτήσουν χρηματοδότηση;
- Πόσες νέες οικογένειες θα μπορούν να σχεδιάσουν το μέλλον τους;
- Πόσες νέες θέσεις εργασίας θα δημιουργηθούν στην περιφέρεια;
- Πόσα περισσότερα προϊόντα θα παράγουμε στην Ελλάδα;
- Πόσο θα αυξηθούν οι εξαγωγές;
- Και πόσοι νέοι Έλληνες θα επιστρέψουν ή θα επιλέξουν να μη φύγουν;
Αυτοί είναι οι δείκτες που πρέπει να μετρούν την επιτυχία μιας πολιτικής.
Η Ελλάδα χρειάζεται ένα νέο κοινωνικό και παραγωγικό συμβόλαιο
Δεν υποτιμώ ούτε ένα ευρώ στήριξης σε έναν άνθρωπο που το έχει ανάγκη.
Αλλά πρέπει κάποια στιγμή να δημιουργήσουμε μια χώρα στην οποία λιγότεροι άνθρωποι θα έχουν ανάγκη από επίδομα για να ζήσουν αξιοπρεπώς.
Αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα.
- Να περάσουμε από την ανακούφιση στην προοπτική.
- Από την επιδότηση στην παραγωγή.
- Από την αποσπασματική παρέμβαση στο σχέδιο.
- Από την ανάπτυξη των αριθμών στην ανάπτυξη της ζωής των ανθρώπων.
Η Ελλάδα χρειάζεται ένα νέο κοινωνικό και παραγωγικό συμβόλαιο. Ένα συμβόλαιο που θα λέει στον νέο «μπορείς να χτίσεις τη ζωή σου εδώ».
- Στην οικογένεια «δεν είσαι μόνη σου».
- Στον ηλικιωμένο «θα ζήσεις με αξιοπρέπεια».
- Στον μικρομεσαίο «αξίζει να επενδύσεις».
- Στον αγρότη «αξίζει να παράγεις».
- Στον επιστήμονα «αξίζει να επιστρέψεις».
- Και στην ελληνική περιφέρεια «δεν είσαι η δεύτερη Ελλάδα».
Αυτό πρέπει να ακούσουμε στη ΔΕΘ.
Όχι ακόμη έναν κατάλογο παροχών.
Ένα σχέδιο για μια Ελλάδα που δεν θα μοιράζει απλώς περισσότερα, αλλά θα παράγει περισσότερα, θα δημιουργεί περισσότερες ευκαιρίες και θα αφήνει λιγότερους ανθρώπους πίσω.
Γιατί στο τέλος η πραγματική ανάπτυξη δεν μετριέται μόνο στο ΑΕΠ.
Μετριέται στο αν ο άνθρωπος αισθάνεται ότι η ζωή του μπορεί να γίνει καλύτερη.
Θέμης Μπάκας
πολιτευτής Αχαΐας
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
