Το 2018, ο προσφάτως εκλιπών Γιάννης Βαρβιτσιώτης, έλεγε(παρουσιάζοντας το βιβλίο του «Όπως τα έζησα») πως στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης όταν κάποιος προοριζόταν για να ενταχθεί στα ψηφοδέλτια της ΝΔ, η αποδεδειγμένη εντιμότητα του ήταν το ελάχιστο στοιχείο που έπρεπε να προσκομίσει, πράγμα που σήμερα-σημείωνε με τρόπο-είναι ένα βασικό ζητούμενο…Και να σημειωθεί πως αυτή η παραδοχή προερχόταν από έναν τυπικό εκπρόσωπο της «κληρονομικής δημοκρατίας».
Οι εποχές άλλαξαν και ο Νίκος Θέμελης, πριν από ακριβώς 30 χρόνια το καλοκαίρι του 1996, αναζητούσε κατ’ εντολή του Κώστα Σημίτη ανθρώπους εκτός της πεπατημένης να στηρίξουν το εγχείρημα του εκσυγχρονισμού. Έλαβε αρκετές αρνητικές απαντήσεις καθώς πολλοί άνθρωποι που εκείνος θεωρούσε άξιους, αρνούνταν να εγκαταλείψουν τις δουλειές τους για να μπουν στον αδηφάγο πολιτικό στίβο.
Σήμερα αυτοί οι δυο άξονες επιλογής πολιτικού προσωπικού παραμένουν ζητούμενα. Η εντιμότητα και η αξιοσύνη (αριστεία κατά το κοινώς λεγόμενον) ερμηνεύονται ποικιλοτρόπως, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται ως κήνσορες της δημόσιας ζωής άνθρωποι που διαθέτουν περισσότερο την ικανότητα της πολιτικής ανέλιξης παρά την απαιτούμενη γνώση και εμπειρία για να υπηρετήσουν αποτελεσματικά τον δημόσιο χώρο. Η αναζήτηση της ανανέωσης, όταν δεν συνοδεύεται από ουσιαστικά κριτήρια, μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε επιλογή προσώπων που περισσότερο προσαρμόζονται στις ανάγκες της πολιτικής επικοινωνίας παρά στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Και φυσικά να ρέπει αδυσώπητα προς ένα ιδιότυπο ηλικιακό ρατσισμό.
Αντί ανθρώπων με προσφορά, προτιμώνται οι εκπρόσωποι του νεποτισμού ως συνεχιστές μιας μακραίωνης δυναστείας με στοιχεία ραγιαδισμού και υποτέλειας. Ή ακόμα χειρότερα οι βολικοί «άχρωμοι και άοσμοι» που απλώς κάνουν πολιτική καριέρα ως ευειδείς και χαριτωμένοι. Η δημόσια παρουσία, όμως, δεν μπορεί να υποκαθιστά επ’ αόριστον την πολιτική επάρκεια, ούτε η αναγνωρισιμότητα να αποτελεί από μόνη της τεκμήριο καταλληλότητας. Άνθρωποι και ιδεολογήματα στερημένοι από έμπνευση. Όλα νάιλον και προχειροφτιαγμένα.
Τελευταίο παράδειγμα ανανέωσης της πολιτικής ζωής είναι η κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη στον μεσαίο χώρο που του χαρίζει μέχρι και τώρα ένα πρωτοφανές imperium με όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά του βέβαια, όπως η διαφθορά και η αδιαφανής διαχείριση πόρων. Συν την μομφή που δέχεται ο ίδιος για ιδεολογική μετάλλαξη της ΝΔ, με βασικό χαρακτηριστικό τον «ποταμίσιο εκπασοκισμό» της. Στοιχεία κριτικής που έχει ήδη στην φαρέτρα του ο Αντώνης Σαμαράς.
Οι ερχόμενες εκλογές ως γενεσιουργές του άξονα ιδεολογικής αναφοράς προσώπων και καταστάσεων ίσως ταρακουνήσουν παλιούς συσχετισμούς και ιεραρχίες. Η χώρα σίγουρα το έχει ανάγκη.
Διονύσης Γ. Γράψας
ιστορικός
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
