Την ώρα που ο δημόσιος διάλογος για την αντιπυρική προστασία συχνά αναλώνεται σε πολιτικές αντιπαραθέσεις και αλληλοκατηγορίες, η ίδια η φύση και η εικόνα του τοπίου στη Δυτική Αιγιάλεια έρχονται να δώσουν την πιο ξεκάθαρη και αδιάψευστη απάντηση για το πώς μπορεί να θωρακιστεί ουσιαστικά η ελληνική ύπαιθρος.
Αποκαλυπτικές φωτογραφίες και μαρτυρίες από την περιοχή αποδεικνύουν ότι οι αμπελώνες και τα σταφιδάμπελα λειτούργησαν ως πράσινες νησίδες σωτηρίας και φυσικά αντιπυρικά τείχη, σταματώντας την καταστροφική μανία της φωτιάς μέσα στο καμένο τοπίο.
Όπως επισημαίνουν τοπικοί φορείς, γνώστες της υπαίθρου οι αμπελώνες (τόσο για σταφίδα όσο και για οινοποιήσιμα σταφύλια) αποτελούν μια εξαιρετικά αποτελεσματική αντιπυρική ζώνη. Όταν είναι φροντισμένοι και καθαρισμένοι, έχουν την ιδιότητα να επιβραδύνουν ή ακόμη και να ανακόπτουν πλήρως την πορεία της πυρκαγιάς.
Την πραγματικότητα αυτή αναδεικνύουν εδώ και χρόνια δύο εξέχουσες προσωπικότητες της Αχαΐας, ο γνωστός οινοποιός Άγγελος Ρούβαλης 
και ο οικολόγος-εκπαιδευτικός Κώστας Παπακωνσταντίνου, 
τονίζοντας την ανάγκη για επαναφορά της παραδοσιακής αγροτικής αρχιτεκτονικής του τοπίου.
Από το παραδοσιακό τοπίο στον εύφλεκτο «τάπητα»
Πριν από 30 με 35 χρόνια, η εκδήλωση μιας πυρκαγιάς στην Αιγιάλεια ήταν ένα περιορισμένης έκτασης φαινόμενο που εγκλωβιζόταν σε λίγες λαγκαδιές, καθώς το μωσαϊκό των καλλιεργειών εμπόδιζε την εξάπλωση των μετώπων.
Ωστόσο, η σταδιακή εγκατάλειψη της αμπελουργίας και της κορινθιακής σταφίδας οδήγησε σε δραματικές αλλαγές χρήσης γης:
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
