Από χθες σκέφτομαι τους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών. Ανέδειξαν το πένθος τους σε δημόσιο πένθος προκειμένου να ακουστεί η φωνή τους και να μη συγκαλυφθεί ένα κρατικό έγκλημα που στοίχισε τη ζωή των ανθρώπων τους.
Τους σκέφτομαι όταν έψαχναν ανάμεσα σε χώματα και μπάζα για να βρουν κάτι από τους νεκρούς τους. Τους σκέφτομαι όταν είχαν να αντιμετωπίσουν την κυβερνητική “ομερτά” -“οι εκλογές έληξαν το θέμα. Φταίει ο σταθμάρχης, τέλος “. Να βλέπουν τους αρμόδιους υπουργούς να αντιμετωπίζονται ως “ήρωες ” με την πεποίθηση ότι “τα κάστρα δεν πέφτουν “.
Τους σκέφτομαι να παρακολουθούν εξεταστικές επιτροπές παρωδία.
Τους σκέφτομαι κυρίως τη στιγμή που ο υπουργός δκαιοσύνης κραύγαζε: “είναι για τα μπάζα όσοι μιλάνε για μπάζωμα “. Κι ας έψαχναν αυτοί οι συγγενείς μέσα στα μπάζα που η κυβέρνηση είχε φτιάξει για να βρουν στοιχεία.
Οι κ. Τριαντόπουλος και Αγοραστός βρίσκονται από χθες αντιμέτωποι με την πιθανότητα Ειδικού Δικαστηρίου.
Ο κ. Φλωρίδης οφείλει τουλάχιστον μια συγγνώμη. Αρκεί; Όχι!! Αλλά θα έδειχνε ίσως ότι αντιλαμβάνεται τι επώδυνη διαδρομή έχουν κάνει οι συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών.
Σία Αναγνωστοπούλου
ΒΟΥΛΕΥΤΡΙΑ ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ










