Έμπειροι πολιτικοί λένε ότι η χώρα προχωρά.
Και πράγματι, οι αριθμοί μπορεί να δείχνουν ανάπτυξη, οι δείκτες να βελτιώνονται και οι παρουσιάσεις να είναι εντυπωσιακές.
Όμως η πραγματική ερώτηση δεν βρίσκεται στις στατιστικές.
Βρίσκεται μέσα στο σπίτι του πολίτη.
Τι σημασία έχει να μιλάμε για πρόοδο όταν η καθημερινότητα γίνεται ακριβότερη;
Τι σημασία έχει να μιλάμε για ανάπτυξη όταν ο εργαζόμενος αναγκάζεται να μετρά τις ανάγκες του με βάση το κόστος της επιβίωσης;
Τα τελευταία χρόνια η πολιτική μοιάζει να έχει αντικατασταθεί από την επικοινωνία.
Οι κυβερνήσεις δεν κρίνονται τόσο για το αν λύνουν προβλήματα, όσο για το πόσο πειστικά τα περιγράφουν.
Δημιουργούνται αφηγήματα, κατασκευάζονται εντυπώσεις και παρουσιάζονται ως επιτυχίες καταστάσεις που ο πολίτης βιώνει εντελώς διαφορετικά.
Όμως η πραγματικότητα είναι πεισματάρα.
Δεν ενδιαφέρεται για συνθήματα.
Δεν επηρεάζεται από δελτία τύπου.
Δεν αλλάζει με τηλεοπτικές εμφανίσεις.
Ο πολίτης ξέρει αν ζει καλύτερα ή χειρότερα.
Ξέρει αν το εισόδημά του φτάνει μέχρι το τέλος του μήνα.
Ξέρει αν οι δημόσιες υπηρεσίες που πληρώνει ανταποκρίνονται στις ανάγκες του.
Ξέρει αν νιώθει ασφάλεια ή ανασφάλεια για το αύριο.
Η πολιτική δεν είναι η τέχνη της διαχείρισης των εντυπώσεων.
Είναι η ευθύνη της βελτίωσης της ζωής των ανθρώπων.
Και όταν η απόσταση ανάμεσα στα λόγια και στα αποτελέσματα μεγαλώνει, τότε μεγαλώνει και η δυσπιστία της κοινωνίας απέναντι σε όσους την εκπροσωπούν.
Οι πολίτες δεν έχουν ανάγκη από επαγγελματίες της εξήγησης.
Έχουν ανάγκη από ανθρώπους που μπορούν να δώσουν λύσεις.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, η αξία μιας κυβέρνησης, ενός θεσμού ή ενός πολιτικού δεν κρίνεται από το πόσο καλά μιλά.
Κρίνεται από το πόσο χρήσιμος είναι για την κοινωνία.
Γιώργος Οικονομόπουλος
ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗΣ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗΣ



