Δεν την πλήρωσε για ένα πτυχίο ο Λαζαρίδης. Τιμωρήθηκε όταν άρχισε να υπερηφανεύεται που δεν είχε πτυχίο όταν του χρειάσθηκε αλλά προσελήφθη γιατί είχε ωραία φάτσα . Πτυχίο δεν παίρνεις σήμερα για να το κάνεις βραχιόλι αλλά για να το χρησιμοποιήσεις.
Η πτυχιολατρεία προέκυψε από την ανεργία αλλά και από ταις πολλούς πτυχιούχους που υπάρχον χωρίς να υπάρχει η αντίστοιχη ανάγκη η έλλειψη.
Και εδώ αρχίζουν τα φαιδρά των υπερασπιστών του Λαζαρίδη. Ανακατεύουν τον Σύριζα γιατί στήριζε τον Μαδούρο που δεν είχε πτυχίο οδηγούσε λεωφορείο και δεν ξέρουμε αν είχε δίπλωμα οδήγησης ξεχνώντας ότι ήταν εκλεγμένος δημοκρατικά αρχηγός κράτους . Εξυμνείται ο Σαββόπουλος γιατί υπερηφανευότανε πως δεν είχε lower λησμονώντας συγχρόνως ότι τον δόξασε η Ελλάδα για την μουσική του και όχι για τα αγγλικά του. Δεν πρέπει να μπερδεύεται η επαγγελματική ανέλιξη και το πτυχίο. Στην περίπτωση του Λαζαρίδη το πρώτο σκαλί που στήριξε την κομματική και την πολιτική του ανέλιξη ήτανε σάπιο. Και εκεί στηρίχθηκε 18 χρόνια και έφτιαξε ένα προφίλ πολιτικού αμοραλισμού που δεν θα το ήθελες να το έχει η πλειονότητα των πολιτικών μας . Υπήρξε Κρούεζας ,αλλά σαν τέτοιος θα έπρεπε να είχε το γνώθι σαυτόν και να μη πασχίζει να γίνει υπουργός αλλά να του αρκεί το Κρούεζας .
Μπερδεύουν οι εξαγνιστές του . τον Σακελλάριο Χατζηδάκη Τσιτσάνη Ελύτη Χίτλερ και Στάλιν που δεν είχαν πτυχία αλλά ξεχώρισαν στην εποχή τους . Απλώνουν έτσι πολύ το ζυμάρι αλλά αυτό δεν γίνεται ψωμί για να σωθεί ο εκλεκτός τους Όταν φθάνεις να συγκρίνεις τον Λαζαρίδη με τους υπουργούς της κυβέρνησης του βουνού που δεν είχαν πτυχία κάτι σάπιο υπάρχει . Όταν σωρηδόν μπουζουριαζεις όλα τα πτυχία της αλλοδαπής για να αποδείξεις πως το να πάρεις πτυχίο είναι εύκολη υπόθεση στέκεσαι σε μια βολική αλήθεια. Πως ένας για να γίνει βουλευτής η υπουργός δεν απαιτείται πτυχίο. Μιλάει για ικανότητα αποσιωπώντας το βασικό ψέμα του Λαζαρίδη. Όχι απλώς δεν είχε πτυχίο αλλά επικαλέστηκε μια βεβαίωση σπουδών από ιδιωτικό Ι.Ε.Κ για να καταλάβει μια θέση επικαλούμενος αριστεία ο οιωνοί Κρούεζας .Αλλά ο κλαυσίγελος των υποστηρικτών του καλά κρατεί .Συμπεριλαμβάνει την αδυναμία των τόσων πτυχιούχων να βγάλουν ένα Χατζιδάκι η ένα Θεόφιλο.
Η δημόσια συζήτηση γύρω από τα πτυχία, την αξία τους και τη σχέση τους με την επαγγελματική ή πολιτική ανέλιξη, τείνει συχνά να εκτρέπεται σε άγονες συγκρίσεις και εύκολα επιχειρήματα. Στην πραγματικότητα, το ζήτημα δεν είναι αν το πτυχίο αποτελεί πανάκεια ούτε αν η απουσία του συνεπάγεται ανικανότητα. Το κρίσιμο ερώτημα είναι άλλο: ποια είναι η σχέση της αλήθειας με τη δημόσια εικόνα και πόσο ανεκτή είναι η παραπλάνηση. Ένα πτυχίο δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο ούτε κοινωνικό «παράσημο». Σε πολλές περιπτώσεις αποτελεί αναγκαίο εργαλείο γνώσης και επαγγελματικής επάρκειας.
Από την άλλη, είναι προφανές ότι η ιστορία βρίθει παραδειγμάτων ανθρώπων που διέπρεψαν χωρίς τυπικά προσόντα. Όμως αυτές οι περιπτώσεις δεν μπορούν να λειτουργούν ως άλλοθι για τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Η σύγχυση εντείνεται όταν επιχειρείται η εξίσωση ανόμοιων καταστάσεων. Άλλο η καλλιτεχνική δημιουργία, όπου το έργο μιλά από μόνο του, και άλλο η ανάληψη δημόσιας ευθύνης, όπου η αξιοπιστία αποτελεί θεμέλιο. Η επίκληση παραδειγμάτων από εντελώς διαφορετικούς χώρους δεν ενισχύει την επιχειρηματολογία· αντίθετα, την αποδυναμώνει.
Το πραγματικό πρόβλημα ανακύπτει όταν κάποιος δεν περιορίζεται στην απουσία πτυχίου, αλλά προχωρά ένα βήμα παραπέρα: παρουσιάζει μια παραπλανητική εικόνα για τα προσόντα του ή αξιοποιεί αμφισβητήσιμα στοιχεία για να καταλάβει θέση. Σε αυτή την περίπτωση, το ζήτημα παύει να είναι εκπαιδευτικό και γίνεται βαθιά ηθικό και θεσμικό. Η εμπιστοσύνη των πολιτών δεν πλήττεται από την έλλειψη ενός τίτλου σπουδών, αλλά από την αίσθηση ότι η αλήθεια είναι διαπραγματεύσιμη.
Η λεγόμενη «πτυχιολατρεία» συχνά χρησιμοποιείται ως βολικός αντίπαλος. Ναι, η αγορά εργασίας έχει παράγει στρεβλώσεις και ναι, υπάρχουν περισσότεροι πτυχιούχοι από όσους μπορεί να απορροφήσει η οικονομία. Αυτό, όμως, δεν δικαιολογεί την απαξίωση της γνώσης ούτε τη σχετικοποίηση της εντιμότητας. Η υπεραπλούστευση δεν λύνει το πρόβλημα· απλώς το μεταθέτει.
Σε μια δημοκρατία, η πολιτική ανέλιξη δεν προϋποθέτει πτυχίο. Προϋποθέτει, όμως, κάτι εξίσου σημαντικό: διαφάνεια, ακεραιότητα και σεβασμό στους κανόνες. Όταν αυτά τίθενται υπό αμφισβήτηση, τότε η συζήτηση για τα τυπικά προσόντα γίνεται δευτερεύουσα. Και εκεί ακριβώς πρέπει να εστιάσουμε, αν θέλουμε ο δημόσιος διάλογος να αποκτήσει ουσία και όχι απλώς θόρυβο.
Αλέξης Καρβουντζής
ηλ/γος μηχ/γος ΤΕΙ Πάτρας
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
