Από το Μόναχο, όπου συμμετείχα στις εργασίες του Munich Security Conference, παραχώρησα συνέντευξη στο ελληνικό πρόγραμμα της Deutsche Welle.
Στη συνέντευξή μου, προχώρησα σε αποτίμηση της Διάσκεψης και της ομιλίας του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Marco Rubio, περί «νέας Δύσης», σχολιάζοντας το νέο αμερικανικό δόγμα ασφαλείας, τη στάση των Ευρωπαίων, τις πρωτοβουλίες που αναπτύσσονται στην Ευρώπη για την πυρηνική αποτροπή, αλλά και την απουσία μιας σταθερής και συνεκτικής ελληνικής παρουσίας στη διαμόρφωση των νέων διεθνών συσχετισμών, εν μέσω σημαντικών γεωπολιτικών ανακατατάξεων.
«Η Ελλάδα έχει χάσει χρόνο. Η Ελλάδα δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Δεν βλέπω τη φωνή και τη συμμετοχή της Ελλάδας και αυτό το έχω ζήσει οκτώ χρόνια στο ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών. Εάν θέλει να έχει ισχύ, θα έχει ισχύ εάν είναι παντού, εάν συμμετέχει παντού, αλλά με προτάσεις, ιδέες και προωθώντας αρχές που ενισχύουν όχι μόνο τον εαυτό μας, αλλά και τη συνεργασία με τους γείτονες και την ευρύτερη περιφέρεια. Όταν η Ελλάδα παίζει αυτόν τον ρόλο, αποκτά κύρος, δυνατότητες και λόγο και μπορεί να προστατεύσει καλύτερα τα εθνικά της συμφέροντα», ανέφερα. «Προστατεύουμε καλύτερα τα συμφέροντά μας συμμετέχοντας ενεργά και συνεργαζόμενοι με τους γείτονες και όχι αναζητώντας, όπως φοβάμαι γίνεται σήμερα, ποιος θα είναι ο μεγάλος μας προστάτης, ο “Μεγάλος Αδελφός”», πρόσθεσα, επισημαίνοντας ότι η καλύτερη εγγύηση ασφάλειας είναι μια ισχυρή διεθνής κοινότητα, όπως ο ΟΗΕ, και η προσήλωση στο διεθνές δίκαιο.
Ως «απάντηση» στην «επιθετική» ομιλία του Αμερικανού αντιπροέδρου, JD Vance, χαρακτήρισα τη φετινή τοποθέτηση του Μάρκο Ρούμπιο στη Διάσκεψη. Κατά τη γνώμη μου, σήμερα αναδεικνύεται μια σύγκρουση ανάμεσα σε όσους υπερασπίζονται μια ειρηνική διεθνή τάξη, θεμελιωμένη στη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου, και σε όσους πρεσβεύουν το «δίκαιο του ισχυρού».
«Το δίκαιο του ισχυρού μάς οδηγεί σε συγκρούσεις, πολέμους και ανείπωτες καταστροφές», υπογράμμισα.
Τάχθηκα υπέρ της ευρωπαϊκής αυτονομίας — όπως επισήμαναν και ο Friedrich Merz, ο Emmanuel Macron και ο Keir Starmer — τονίζοντας ότι αυτή δεν μπορεί να περιορίζεται στην άμυνα, αλλά οφείλει να είναι και ενεργειακή, οικονομική και θεσμική. «Αυτονομία σημαίνει συμμαχίες», σημείωσα, παραπέμποντας και στην παρέμβαση του Καναδού Πρωθυπουργού Mark Carney για την ανάγκη σύμπραξης των μεσαίων δυνάμεων που πιστεύουν στο διεθνές δίκαιο, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την εδαφική κυριαρχία.
📍 ⏳ Άλλες ειδήσεις για: Παπανδρέου
Αναφερόμενος στο ζήτημα της πυρηνικής αποτροπής, συμφώνησα με τον Pedro Sánchez ότι ο στόχος της Ευρώπης δεν είναι να μετατραπεί σε ανταγωνιστική πυρηνική υπερδύναμη, αλλά να διασφαλίσει την άμυνά της χωρίς ψευδαισθήσεις, πρωτοστατώντας παράλληλα σε πρωτοβουλίες αποπυρηνικοποίησης και ελέγχου των εξοπλισμών.
Όπως επισήμανε οι πυρηνικοί ανταγωνισμοί συνιστούν «υπαρξιακή απειλή». Ταυτόχρονα, όμως, υπογράμμισα ότι δεν πρέπει να αποπροσανατολίζεται η διεθνής κοινότητα από τις πραγματικές προκλήσεις της εποχής: την κλιματική κρίση, τη δημόσια υγεία και παιδεία, τον κίνδυνο νέων πανδημιών και τη ραγδαία εξέλιξη τεχνολογιών όπως η τεχνητή νοημοσύνη.
Καταλήγοντας, τόνισε ότι στη νέα εποχή καθοριστικής σημασίας είναι ο δημοκρατικός έλεγχος, ώστε οι μεγάλες αλλαγές να υπηρετούν το συμφέρον των πολλών και όχι των λίγων ισχυρών.
👉🏻 το βίντεο
