Υπάρχουν ιστορίες επιτυχίας που αποτυπώνονται σε αριθμούς και βαθμολογίες και υπάρχουν ιστορίες που κρύβουν πίσω τους έναν καθημερινό αγώνα, δοκιμασίες, αγωνία και δύναμη ψυχής.
Η περίπτωση των δίδυμων αδελφών Γιάννη και Σταύρου Παπαδάτου από το Βούναργο του Δήμου Πύργου ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.
Λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση των βαθμολογιών των Πανελλαδικών Εξετάσεων, τα δύο αδέλφια μπορούν πλέον να χαμογελούν δικαιωμένα. Ο Γιάννης συγκέντρωσε 19.580 μόρια και ο Σταύρος 19.340, επιδόσεις που τους ανοίγουν τον δρόμο για σχολές υψηλής ζήτησης και τους φέρνουν ένα βήμα πιο κοντά στο όνειρό τους να σπουδάσουν Ηλεκτρολόγοι Μηχανικοί στην Πάτρα.
Πίσω όμως από αυτή την επιτυχία κρύβεται μια περιπέτεια υγείας που λίγο έλειψε να ανατρέψει κάθε σχεδιασμό. Μια ασθένεια που ακόμη δεν έχει προσδιοριστεί με απόλυτη βεβαιότητα, αλλά σύμφωνα με τα συμπτώματα πιθανόν συνδέεται με νοροϊό, κράτησε τα δύο αδέλφια καθηλωμένα για περισσότερο από δύο μήνες, σε μια από τις πιο κρίσιμες περιόδους της προετοιμασίας τους.
Η ασθένεια που δοκίμασε τις αντοχές τους
Όπως περιγράφουν οι ίδιοι, όλα ξεκίνησαν στις αρχές Οκτωβρίου με συμπτώματα γαστρεντερίτιδας. Στη συνέχεια η κατάσταση εξελίχθηκε σε σοβαρά προβλήματα στα κάτω άκρα, με αρθρίτιδα στα γόνατα, που τους στέρησαν ακόμη και τη δυνατότητα να περπατούν.
«Δεν μπορούσαμε να σταθούμε στα πόδια μας για περίπου δύο μήνες», εξηγεί ο Γιάννης Παπαδάτος. Η κατάσταση ήταν ακόμη πιο δύσκολη για τον αδελφό του Σταύρο, ο οποίος χρειάστηκε να νοσηλευτεί στο νοσοκομείο.
Για δύο μαθητές που βρίσκονταν στην πιο απαιτητική σχολική χρονιά της ζωής τους, η περιπέτεια αυτή θα μπορούσε να αποτελέσει λόγο εγκατάλειψης κάθε στόχου. Ωστόσο, οι δύο νέοι επέλεξαν να συνεχίσουν.
Δύο αδέλφια, μία κοινή μάχη
Από την πρώτη στιγμή της δοκιμασίας τους, ο ένας έγινε το στήριγμα του άλλου. Ως δίδυμα αδέλφια μοιράζονταν όχι μόνο το ίδιο πρόβλημα υγείας αλλά και τις ίδιες ανησυχίες για το μέλλον τους.
«Διαβάζαμε μαζί, καθόμασταν δίπλα-δίπλα, βοηθούσε ο ένας τον άλλον και λύναμε μαζί τις απορίες μας», αναφέρει ο Γιάννης.
Η κοινή προσπάθεια αποδείχθηκε καθοριστική. Παρά τη σωματική εξάντληση και τις συνεχείς εναλλαγές στην κατάσταση της υγείας τους, κατάφεραν να παραμείνουν προσηλωμένοι στον στόχο τους και να ολοκληρώσουν έγκαιρα την ύλη.
Ο Σταύρος θυμάται ότι υπήρχαν στιγμές απογοήτευσης και αγανάκτησης.
«Υπήρχαν φορές που εκεί που μπορούσαμε να κάνουμε κάποια βήματα, μετά από λίγο πάλι δεν μπορούσαμε να περπατήσουμε. Όταν προκύπτουν θέματα υγείας, το διάβασμα έρχεται δεύτερο. Παρ’ όλα αυτά δεν σκεφτήκαμε ποτέ να τα παρατήσουμε», τονίζει και συμπληρώνει «…γενικά είχαμε θέσει χαμηλούς στόχους. Λέγαμε ότι θα κάνουμε την προσπάθειά μας και ό,τι καταφέρουμε. Τελικά όλα πήγαν καλά».
Η στήριξη του σχολείου και των καθηγητών
Στην προσπάθεια αυτή, καθοριστική υπήρξε η στάση του Λυκείου Βουνάργου και των εκπαιδευτικών τους, τους οποίους οι δύο μαθητές δεν παραλείπουν να ευχαριστήσουν δημόσια.
Όταν η κινητικότητά τους κατά την διάρκεια της ανάρρωσής τους, ήταν ακόμα περιορισμένη και η πρόσβαση στους ορόφους του σχολείου αδύνατη, οι καθηγητές φρόντισαν ώστε τα μαθήματα να πραγματοποιούνται σε αίθουσες του ισογείου, διευκολύνοντας την καθημερινότητά τους. Παράλληλα, τους παρείχαν συνεχή ψυχολογική υποστήριξη, βοηθώντας τους να παραμείνουν αισιόδοξοι και προσηλωμένοι στον στόχο τους.
Αντίστοιχα σημαντική ήταν και η συμβολή των φροντιστηριακών καθηγητών τους. Η τηλεκπαίδευση λειτούργησε ως πολύτιμο εργαλείο σε μια περίοδο που η φυσική παρουσία ήταν αδύνατη.
«Κάναμε όλα τα μαθήματα εξ αποστάσεως και δεν μείναμε πίσω στην προετοιμασία μας», σημειώνει ο Σταύρος, υπογραμμίζοντας τη σημασία της προσαρμογής στις ιδιαίτερες συνθήκες που αντιμετώπισαν.
Η συνέπεια που χτίστηκε από τα προηγούμενα χρόνια
Οι ίδιοι θεωρούν ότι σημαντικό ρόλο στην επιτυχία τους έπαιξε και η συνέπεια που είχαν επιδείξει όλα τα προηγούμενα χρόνια. Δεν άφηναν κενά στη μελέτη τους και είχαν μάθει να εργάζονται μεθοδικά.
Ο Γιάννης εξηγεί πως παρότι ακολουθούσαν τη θετική κατεύθυνση, ενδιαφέρονταν για όλα τα γνωστικά αντικείμενα και δεν περιορίζονταν στα εξεταζόμενα μαθήματα.
«Μέχρι και πέρυσι διαβάζαμε Αρχαία, ασχολούμασταν με το συντακτικό και μας ενδιέφερε ιδιαίτερα η Φιλοσοφία», αναφέρει, περιγράφοντας μια ευρύτερη σχέση με τη γνώση που ξεπερνούσε τα όρια των Πανελλαδικών.
Το βόλεϊ ως ψυχολογική και σωματική αποκατάσταση
Καθώς η υγεία τους βελτιωνόταν σταδιακά, ένας ακόμη παράγοντας συνέβαλε στην επιστροφή τους στην κανονικότητα. Η συμμετοχή τους στη σχολική ομάδα βόλεϊ λειτούργησε ευεργετικά τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά.
Η επαφή με τον αθλητισμό τους βοήθησε να ανακτήσουν αυτοπεποίθηση, να επανέλθουν σε φυσιολογικούς ρυθμούς και να αφήσουν πίσω τους ένα δύσκολο διάστημα γεμάτο αβεβαιότητα.
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
