Υπάρχουν πόλεις που αναπτύσσονται, που παλεύουν να σταθούν όρθιες και άλλες πάλι που εγκαταλείπονται στη μοίρα τους. Το Αίγιο, δυστυχώς, δείχνει να ανήκει ολοένα και περισσότερο στην τρίτη κατηγορία.
Όσο η πόλη χάνει τον βηματισμό της, τόσο πληθαίνουν εκείνοι που εμφανίζονται ως οι αυριανοί σωτήρες της.
Στην Αιγιάλεια, οι λυκοφιλίες των επίδοξων δημάρχων καλά κρατούν. Χαμόγελα, αγκαλιές, θερμές χειραψίες, δημόσιες φιλοφρονήσεις και φωτογραφίες γεμάτες πολιτική εγκαρδιότητα. Ένα σκηνικό τόσο καλοστημένο, που αν δεν γνώριζε κανείς το παρασκήνιο, θα πίστευε ότι όλοι τους συνδέονται με βαθιά αλληλοεκτίμηση και κοινό όραμα για τον τόπο. Μόνο που στην πολιτική υπάρχει ένας άγραφος κανόνας, να προσποιείσαι ότι συμπαθείς αυτούς που προσποιούνται ότι σε συμπαθούν.
Δυστυχώς, στην Αιγιάλεια ο κανόνας αυτός εφαρμόζεται με θρησκευτική ευλάβεια. Οι χθεσινοί επικριτές γίνονται σημερινοί συνομιλητές. Ενώ οι σημερινοί συνομιλητές προετοιμάζονται να γίνουν αυριανοί αντίπαλοι. Οι πολιτικές διαφορές εξαφανίζονται μπροστά στον φωτογραφικό φακό και επανεμφανίζονται μόλις σβήσουν τα φλας. Οι αγκαλιές έχουν ημερομηνία λήξης και οι φιλίες διάρκεια όσο μια προεκλογική περίοδος.
Το παράδοξο, όμως, δεν βρίσκεται στις σχέσεις τους, γιατί αυτές είναι λίγο-πολύ γνωστές. Το πραγματικά εξοργιστικό είναι ότι την ώρα που το πολιτικό προσωπικό αναλώνεται σε δημόσιες σχέσεις, προσωπικές στρατηγικές και επικοινωνιακές ασκήσεις, η πόλη βυθίζεται ολοένα περισσότερο στην παρακμή.
Μια πόλη που μέρα με τη μέρα ρημάζει, που βλέπει τα καταστήματά της να κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Το ιστορικό κέντρο, αντί να αποτελεί στολίδι, έχει μετατραπεί σε σύμβολο εγκατάλειψης.
Η Ερμού, κάποτε η εμπορική καρδιά του Αιγίου, θυμίζει ολοένα και περισσότερο δρόμο που ξέχασε ο χρόνος. Το πάλαι ποτέ ζωντανό εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο της Αχαΐας μοιάζει να χάνει καθημερινά την ταυτότητά του. Το Αίγιο, που κάποτε έσφυζε από ζωή, δραστηριότητα και εξωστρέφεια, έχει μετατραπεί σε μια θλιβερή σκιά του εαυτού του. Σε μια πόλη που θυμίζει περισσότερο επαρχιακό χωριό παρά αστικό κέντρο με ιστορία, προοπτική και δυναμική.
Ενώ αυτή η εικόνα θα έπρεπε να έχει σημάνει συναγερμό, οι επίδοξοι σωτήρες ανακαλύπτουν ξαφνικά τα προβλήματα που βρίσκονται μπροστά στα μάτια όλων εδώ και χρόνια. Περιφέρονται από εκδήλωση σε εκδήλωση, καταθέτουν απόψεις επί παντός επιστητού και ασκούν κριτική με τέτοια αυτοπεποίθηση, λες και δεν υπήρξαν ποτέ μέρος του ίδιου πολιτικού συστήματος που οδήγησε την πόλη στη σημερινή κατάσταση. Λες και δεν ήταν οι ίδιοι που πατρονάριζαν τέτοιες συμπεριφορές. Αλλά όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός περασμένα ξεχασμένα.
Όσο για την κριτική τους, ε τώρα μάλιστα, συχνά θυμίζει σχολική έκθεση ιδεών. Πολλές διαπιστώσεις. Βαρύγδουπες λέξεις, ακαταλαβίστικες έννοιες. ΑΝΑΠΤΥΞΗ, ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ, ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ,ΑΛΛΑΓΗ κ.α.
Όταν έρθει η ώρα των συγκεκριμένων λύσεων, αρχίζει η σιωπή. Γιατί το να περιγράφεις το πρόβλημα, να μιλάς για το μέλλον, να φωτογραφίζεσαι ως σωτήρας είναι εύκολο. Δύσκολο είναι να εξηγείς πώς θα το λύσεις, να λογοδοτείς για το παρελθόν, να αποδείξεις ότι μπορείς πραγματικά να σώσεις κάτι και να δώσεις ακόμα περισσότερα.
Οι πολίτες, όμως, δεν ζουν μέσα στις ανακοινώσεις ούτε στις φωτογραφίες. Ζουν στην πραγματική πόλη, περπατούν στους δρόμους της, βλέπουν τα κλειστά καταστήματα, τη συρρίκνωση της αγοράς, την εγκατάλειψη. Και κυρίως θυμούνται το πριν και το συγκρίνουν με το τώρα.
Θυμούνται ποιοι κυβέρνησαν, ποιοι σιώπησαν, ποιοι συνέπραξαν και ποιοι εν τέλει ανακάλυψαν ξαφνικά τον ρόλο του τιμητή όταν αντιλήφθηκαν ότι πλησιάζει η επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Γι’ αυτό όσο οι επίδοξοι δήμαρχοι συνεχίζουν να ανεβάζουν τη δική τους παράσταση λυκοφιλιών, αλληλοθαυμασμού και επιλεκτικής μνήμης, τόσο μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα στην πολιτική εικόνα και την κοινωνική πραγματικότητα.
Γιατί η πόλη δεν χρειάζεται άλλους πρωταγωνιστές, φωτογραφίες, εκθέσεις ιδεών, εκείνο που χρήζει ανάγκης είναι εμπεριστατωμένο σχέδιο, δουλειά, αλήθεια και αποτέλεσμα. Όσο αυτά απουσιάζουν, οι πολίτες θα παρακολουθούν το ίδιο έργο με διαφορετικούς ηθοποιούς, σε μια σκηνή που αλλάζει πρόσωπα αλλά όχι ρόλους.
Το μόνο ερώτημα που τίθεται είναι αν, όταν πέσει η αυλαία, θα υπάρχει ακόμη αρκετό κοινό στην αίθουσα για να χειροκροτήσει, ή αν η πόλη θα έχει κουραστεί πια να παρακολουθεί μια παράσταση που επαναλαμβάνεται εδώ και χρόνια; Το συμπέρασμα ένα σε αυτή την πόλη η αυλαία δεν κλείνει ποτέ. Πολλοί οι τραγικοί η Επίδαυρος μικρή.
Ηλίας Ασπρούκος
Περιβαλλοντολόγος
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
