«Ο εξώδικος συμβιβασμός για το παρκινγκ Δροσοπούλου συγκρούεται με την ίδια τη σύμβαση»

Όταν ο εξώδικος συμβιβασμός για το παρκινγκ Δροσοπούλου συγκρούεται με την ίδια τη σύμβαση.

Τα άρθρα 13, 15, 17, 19, 20 και 21 της αρχικής συμφωνίας δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα για το κατά πόσο διασφαλίστηκαν τα συμφέροντα του Δήμου Πατρέων.

 

Η υπόθεση του Δημοτικού Parking της Πλατείας Δροσοπούλου δεν αφορά απλώς μία διαφωνία μεταξύ του Δήμου Πατρέων και μιας ιδιωτικής εταιρείας.

Αφορά τον τρόπο με τον οποίο προστατεύεται η δημοτική περιουσία, τα οικονομικά συμφέροντα του Δήμου και τελικά τα χρήματα των δημοτών.

Το τελευταίο διάστημα η δημοτική αρχή επιχειρεί να παρουσιάσει τον εξώδικο συμβιβασμό με τη μισθώτρια εταιρεία ως μια συμφέρουσα λύση για τον Δήμο.

Όμως, όσο περισσότερο μελετά κανείς την αρχική σύμβαση και το τελικό συμφωνητικό του συμβιβασμού, τόσο περισσότερα ερωτήματα δημιουργούνται.

Το σημαντικότερο από αυτά είναι ένα: Πώς είναι δυνατόν υποχρεώσεις που η ίδια η εταιρεία είχε αναλάβει ρητά και ανεπιφύλακτα με την υπογραφή της σύμβασης να αποτελούν στη συνέχεια τη βάση για τη διαγραφή απαιτήσεων του Δήμου και την πρόωρη λύση της μίσθωσης;

Η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί με γενικές διαβεβαιώσεις.

Πρέπει να αναζητηθεί μέσα στην ίδια τη σύμβαση.

 

Άρθρο 13: Ο επιχειρηματικός κίνδυνος ανήκε στη μισθώτρια.

 

Με την υπογραφή της σύμβασης η εταιρεία ανέλαβε τον επιχειρηματικό κίνδυνο της επένδυσης και της λειτουργίας του parking.

Αυτό σημαίνει ότι αναλάμβανε τόσο τα πιθανά κέρδη όσο και τις πιθανές ζημιές.

Αναλάμβανε τις δυσκολίες, τα έξοδα και τις προκλήσεις που συνοδεύουν κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα.

Κι όμως, οι δυσκολίες λειτουργίας του χώρου φαίνεται να αποτέλεσαν βασικό στοιχείο που οδήγησε:

Ø στη διαγραφή μισθωμάτων,

Ø στη διαγραφή απαιτήσεων,

Ø στη λύση της σύμβασης.

Εάν όμως ο επιχειρηματικός κίνδυνος είχε αναληφθεί από τη μισθώτρια, γιατί οι συνέπειές του μεταφέρθηκαν τελικά στον Δήμο;

 

Άρθρο 15: Οι οφειλές και οι κυρώσεις.

 

Κατά τον χρόνο λύσης της μίσθωσης υπήρχαν βεβαιωμένες οφειλές ύψους 50.326,72 ευρώ.

Η σύμβαση προέβλεπε συγκεκριμένα δικαιώματα του Δήμου σε περίπτωση καθυστέρησης μισθωμάτων.

Ωστόσο:

Ø διαγράφηκε μέρος των απαιτήσεων,

Ø λύθηκε η μίσθωση,

Ø δεν προκύπτει διεκδίκηση αποζημίωσης για την πρόωρη διακοπή της επταετούς σύμβασης.

Το εύλογο ερώτημα είναι αν εξαντλήθηκαν όλα τα διαθέσιμα συμβατικά και νομικά μέσα για την προστασία των συμφερόντων του Δήμου.

 

Άρθρο 17: Η ηλεκτροδότηση ήταν ευθύνη της εταιρείας.

 

Η σύμβαση είναι απολύτως σαφής.

Η σύνδεση με τη ΔΕΗ και κάθε σχετική διαδικασία αποτελούσε αποκλειστική υποχρέωση της μισθώτριας.

Παρόλα αυτά, η αδυναμία ηλεκτροδότησης εμφανίζεται ως ένας από τους βασικούς λόγους της διαφοράς και τελικά του συμβιβασμού.

Πώς όμως μια υποχρέωση που είχε αναλάβει η ίδια η εταιρεία μετατράπηκε σε λόγο οικονομικής ελάφρυνσης εις βάρος του Δήμου;

 

Άρθρο 19: Το ακίνητο είχε παραληφθεί «ως έχει».

 

Η εταιρεία υπέγραψε ότι γνωρίζει πλήρως την κατάσταση του ακινήτου.

Υπέγραψε ότι το αποδέχεται.

Υπέγραψε ότι δεν διατηρεί αξιώσεις λόγω της κατάστασής του.

Κι όμως, η κατάσταση του ακινήτου εμφανίζεται αργότερα ως βασικό στοιχείο της διαφοράς.

Αν το ακίνητο είχε γίνει αποδεκτό χωρίς επιφυλάξεις, πώς προέκυψε στη συνέχεια ζήτημα που επηρέασε οικονομικά τον Δήμο;

 

Άρθρο 20: Οι εργασίες και οι επενδύσεις βάρυναν αποκλειστικά τη μισθώτρια.

 

Η σύμβαση προέβλεπε ότι κάθε εργασία, διαμόρφωση, παρέμβαση ή βελτίωση πραγματοποιείται με αποκλειστική ευθύνη και δαπάνη της μισθώτριας.

Οι επενδύσεις αυτές δεν αποτελούσαν υποχρέωση του Δήμου.

Αποτελούσαν επιλογή και υποχρέωση της εταιρείας.

Παρόλα αυτά, οι επενδύσεις και οι εγκαταστάσεις εμφανίζονται ως σημαντικό στοιχείο του συμβιβασμού.

Το ερώτημα είναι κατά πόσο μια συμβατική υποχρέωση της εταιρείας μπορεί να μετατραπεί σε λόγο περιορισμού των απαιτήσεων του Δήμου.

 

Άρθρο 21: Η αδειοδότηση και η λειτουργία ήταν ευθύνη της εταιρείας.

 

Η σύμβαση αναθέτει αποκλειστικά στη μισθώτρια την ευθύνη: έκδοσης αδειών, εξασφάλισης προϋποθέσεων λειτουργίας, νόμιμης λειτουργίας του parking.

Κι όμως, οι δυσκολίες λειτουργίας εμφανίζονται ως στοιχείο που συνεκτιμήθηκε στον εξώδικο συμβιβασμό.

Εφόσον η σχετική ευθύνη είχε αναληφθεί από τη μισθώτρια, γιατί οι συνέπειες επιβάρυναν τελικά τον Δήμο;

 

Άρθρο 21 παρ. 7: Το ισχυρότερο ίσως ερώτημα.

 

Υπάρχει όμως ένα σημείο που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερο προβληματισμό.

Η παράγραφος 7 του άρθρου 21 προβλέπει ότι μετά τη λήξη ή τη λύση της μίσθωσης, όλες οι εγκαταστάσεις, οι βελτιώσεις, οι διαμορφώσεις και οι προσθήκες παραμένουν στο ακίνητο προς όφελος του Δήμου χωρίς δικαίωμα αποζημίωσης της μισθώτριας.

Με άλλα λόγια:

Ø Η εταιρεία είχε ήδη αποδεχθεί ότι όταν αποχωρήσει από το parking, οι εγκαταστάσεις και ο εξοπλισμός θα παραμείνουν στον Δήμο.

Ø Δεν θα μπορούσε να τα αφαιρέσει.

Ø Δεν θα μπορούσε να ζητήσει αποζημίωση.

Ø Δεν θα μπορούσε να τα πάρει μαζί της.

Και εδώ ακριβώς γεννιέται το σημαντικότερο ίσως ερώτημα ολόκληρης της υπόθεσης.

Ο εξώδικος συμβιβασμός παρουσιάζει ως σημαντικό αντάλλαγμα την παραμονή εξοπλισμού που αποτιμάται σε 105.981,19 ευρώ.

Όμως, εφόσον η σύμβαση ήδη προέβλεπε ότι ο εξοπλισμός αυτός θα παρέμενε στον Δήμο χωρίς αποζημίωση, ποιο είναι το πρόσθετο όφελος που αποκτά ο Δήμος μέσω του συμβιβασμού;

Πρόκειται πράγματι για νέο αντάλλαγμα ή για περιουσία που ο Δήμος είχε ήδη εξασφαλίσει συμβατικά;

 

Η οικονομική διάσταση της υπόθεσης.

 

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία:

Ø είχαν προηγηθεί διαγραφές μισθωμάτων περίπου 55.131 ευρώ,

Ø διαγράφηκαν επιπλέον απαιτήσεις 15.326,72 ευρώ,

Ø λύθηκε πρόωρα μια επταετής μίσθωση που έληγε το 2031,

Ø ο Δήμος καλείται πλέον να προχωρήσει σε νέα διαδικασία εκμίσθωσης.

Όλα αυτά συνθέτουν μια εικόνα που δεν μπορεί να αφήνει αδιάφορο κανέναν δημότη.

Οι απαντήσεις πρέπει να δοθούν.

Η «ΝΕΑ ΠΑΤΡΑ» δεν προδικάζει ευθύνες.

Δεν υποκαθιστά τη Δικαιοσύνη.

Δεν υποκαθιστά την Αποκεντρωμένη Διοίκηση.

Ζητά όμως το αυτονόητο.

Να ελεγχθεί εάν ο εξώδικος συμβιβασμός διασφάλισε πράγματι τα συμφέροντα του Δήμου ή εάν ο Δήμος παραιτήθηκε από δικαιώματα και αξιώσεις που είχε ήδη κατοχυρώσει με την ίδια τη σύμβαση.

Γιατί η δημοτική περιουσία δεν ανήκει ούτε στη δημοτική αρχή ούτε στην αντιπολίτευση.

Ανήκει στους δημότες της Πάτρας.

Και οι δημότες έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν εάν κάθε απόφαση που λαμβάνεται για τη διαχείρισή της είναι πραγματικά προς όφελος της πόλης.

 

ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ

Συνδικαλιστής ΔΑΚΕ ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ,