Στο πένθος βυθίστηκε η τοπική κοινωνία των Πατρών, αλλά και του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, με την είδηση θανάτου ενός αξιόλογου και ενεργού ανθρώπου στην προσφορά και την αλληλεγγύη, του Νίκου Ορφανού, που πέθανε σε ηλικία 70 ετών, μετά από γενναία μάχη χρόνων με ανίατη ασθένεια.
Ο Νίκος Ορφανός υπήρξε ένας άνθρωπος που αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στην προσφορά, την αλληλεγγύη και τον συνάνθρωπο. Με ακούραστη δράση, ανιδιοτέλεια και υψηλό αίσθημα ευθύνης, άφησε πίσω του ένα σπουδαίο έργο και μια πολύτιμη παρακαταθήκη ανθρωπιάς.
Η σχέση του με τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό ξεκίνησε από τα παιδικά του χρόνια. Ο πατέρας του, Παναγιώτης Ορφανός, υπήρξε υπεύθυνος της Υπηρεσίας Ασθενοφόρων του Ερυθρού Σταυρού Πατρών και εκπαιδευτής στη Σχολή Σαμαρειτών. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ο Νίκος γαλουχήθηκε με τις αξίες του εθελοντισμού και της κοινωνικής προσφοράς, μαθαίνοντας από πολύ νωρίς πρώτες βοήθειες και τρόπους αντιμετώπισης εκτάκτων αναγκών.
Σε ηλικία μόλις 18 ετών ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του και απέκτησε τα πρώτα του πτυχία στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό. Μετά τη στρατιωτική του θητεία ανέλαβε τη Σχολή Σαμαρειτών και Διασωστών, η οποία λειτουργούσε τότε σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ανάπτυξη και εξάπλωσή της σε ολόκληρη τη χώρα.
Σταθμός στην πορεία του υπήρξε το 1986, όταν μετά τον καταστροφικό σεισμό της Καλαμάτας ίδρυσε την πρώτη οργανωμένη Ομάδα Διάσωσης στην Ελλάδα, την Ομάδα Διάσωσης του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Με αυτή την πρωτοβουλία έθεσε τα θεμέλια της σύγχρονης εθελοντικής διάσωσης στη χώρα μας.
Η παρουσία του ήταν διαρκής σε κάθε μεγάλη ανθρωπιστική αποστολή και φυσική καταστροφή των τελευταίων δεκαετιών. Συμμετείχε σε επιχειρήσεις διάσωσης σε σεισμούς, πλημμύρες, πυρκαγιές και πολεμικές συρράξεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Από τους φονικούς σεισμούς της Τουρκίας έως τις αποστολές στη Γεωργία, την πρώην Γιουγκοσλαβία και τη Σρι Λάνκα μετά το καταστροφικό τσουνάμι, ο Νίκος Ορφανός βρισκόταν πάντα εκεί όπου υπήρχε ανάγκη.
Η πολυετής και πολύτιμη προσφορά του αναγνωρίστηκε από όλους τους προέδρους του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, οι οποίοι τον τίμησαν επανειλημμένα για το έργο και τη δράση του μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 2011. Παράλληλα, τιμήθηκε και από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για τη συνολική συνεισφορά του στην κοινωνία και τον άνθρωπο.
Κατά τη διάρκεια της διαδρομής του έφθασε στον ανώτατο βαθμό του Διευθυντή και Τομεάρχη της Διεύθυνσης Σώματος Σαμαρειτών, Διασωστών και Ναυαγοσωστών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, αποτελώντας σημείο αναφοράς και πρότυπο για γενιές εθελοντών και διασωστών.
Παράλληλα με την κοινωνική του δράση, διακρίθηκε στον χώρο του αθλητισμού ως διεθνής διαιτητής πυγμαχίας, κερδίζοντας τον σεβασμό της αθλητικής κοινότητας. Για πολλά χρόνια δραστηριοποιήθηκε επίσης επαγγελματικά στον χώρο της εστίασης, αφήνοντας και εκεί το δικό του ξεχωριστό αποτύπωμα χάρη στο ήθος, την εργατικότητα και την προσωπικότητά του.
Πάνω απ’ όλα όμως υπήρξε ένας άνθρωπος αφοσιωμένος στην οικογένειά του. Ευτύχησε να δει τις αγαπημένες του κόρες, Αλεξάνδρα και Ελένη, να ακολουθούν τα βήματά του στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό, συνεχίζοντας την παράδοση προσφοράς που ο ίδιος υπηρέτησε με πάθος σε όλη του τη ζωή. Τις είδε να προοδεύουν, να δημιουργούν τις δικές τους οικογένειες και να του χαρίζουν δύο εγγόνια, τα οποία λάτρευε και για τα οποία μιλούσε πάντοτε με ιδιαίτερη περηφάνια και τρυφερότητα.
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
