Όταν έχεις περάσει χρόνια αντιμετωπίζοντας τροχαία δυστυχήματα, σε μια στιγμή αλλάζει ο τρόπος που βλέπεις τον δρόμο, την ταχύτητα, την ίδια τη ζωή. Καταλαβαίνεις πόσο πολύτιμη είναι και πόσο αρκεί ένα μοιραίο δευτερόλεπτο να τη στερήσει για πάντα.
Βρέθηκα σε σημεία όπου τα αυτοκίνητα είχαν γίνει άμορφα συντρίμμια. Πήρα τηλέφωνα μέσα στα άγρια μεσάνυχτα, για να πω σε γονείς ή σε συγγενείς, λόγια που κανένας άνθρωπος δεν αντέχει να ακούσει. Και ποτέ δεν ξεχνάω το βλέμμα τους, εκείνο το πρώτο δευτερόλεπτο που συνειδητοποιούν.
Και σχεδόν κάθε φορά, όλα προσπαθούσαν να χωρέσουν σε δύο λέξεις, «κακιά στιγμή».
Μόνο που δεν ήταν.
Τώρα που για μια ακόμα φορά συγκλονιζόμαστε από την απώλεια επτά νέων παιδιών που έχασαν τη ζωή τους στη Ρουμανία, πηγαίνοντας σε αγώνα για να στηρίξουν την αγαπημένη τους ομάδα και σχεδόν ταυτόχρονα στην Πάτρα σε μία μόνο μέρα, θρηνούμε τρία παιδιά 25, 19 και 17 χρονών, αναρωτιέται κανείς, τι στο καλό δεν πάει καλά και χάνονται τόσο άδικα νέοι άνθρωποι;
Νέοι που δεν πρόλαβαν να ζήσουν, να ονειρευτούν, να ξεκινήσουν τη ζωή τους, αφήνοντας πίσω τους οικογένειες που θα ζουν για πάντα με αυτόν τον αβάσταχτο πόνο.
Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει ένας λόγος. Αλλά ένα μείγμα. Συμπεριφορά, κουλτούρα και μικρές παραβάσεις στην καθημερινότητα που συσσωρεύονται. Και δεν έχει σημασία αν κάποιος οδηγεί μηχανή, μικρό αυτοκίνητο ή το πιο σύγχρονο μοντέλο. Ο νόμος της φυσικής είναι ίδιος για όλους.
Τα αίτια αυτών των τραγικών δυστυχημάτων, το ανθρώπινο λάθος, η ξαφνική αδιαθεσία, η μηχανική βλάβη ή η αστοχία της τεχνολογίας, θα πω μόνο αυτό που έμαθα με πολύ δύσκολο τρόπο. Ο δρόμος δεν συγχωρεί τη στιγμή που θα χαθεί η προσοχή. Δεν συγχωρεί την ταχύτητα, την επικίνδυνη προσπέραση, το κινητό, το αλκοόλ, την κούραση, τη ζώνη που δεν χρειάζεται και το κράνος που το ξέχασα. Και ναι, ο φωτισμός, η σήμανση, η κατάσταση των δρόμων, όλα παίζουν ρόλο. Όμως, το τελευταίο και πιο κρίσιμο “φίλτρο” είναι ο ίδιος ο οδηγός, η προσοχή και οι επιλογές. Εκεί σε δευτερόλεπτα κρίνεται το αποτέλεσμα. Καμία τεχνολογία επίσης δεν μπορεί να υποκαταστήσει τον οδηγό. Τα συστήματα υποβοήθησης είναι για να περιορίζουν σε κάποιο βαθμό τα λάθη και δεν καταλαβαίνουν φόβο, κούραση ή πανικό. Αν κάτι αξίζει να μείνει από όλα αυτά, για έστω και ένα νέο που θα το διαβάσει, είναι μερικά απλά πράγματα που σώζουν ζωές. Ξέρω πόσο εύκολα μπορεί να σε παρασύρει η στιγμή, η παρέα, «μια γκαζιά», το «το έχω», η σκέψη «σε μένα δεν θα συμβεί». Κι όμως συμβαίνει. Όχι επειδή είσαι «κακός οδηγός», αλλά επειδή όλοι, κάποια στιγμή μπορούμε να κάνουμε ένα λάθος Να το πω όσο πιο απλά γίνεται. Ο νέος ΚΟΚ δεν έγινε για να τιμωρήσει, αλλά για να προστατεύει ζωές. Οι κανόνες στον δρόμο υπάρχουν για να γυρίζουμε όλοι σπίτι. Μην οδηγείς ποτέ για να αποδείξεις κάτι. Οδήγησε για να γυρίσεις σπίτι. Φτάσε 5 λεπτά αργότερα, μην κάνεις την προσπέραση, βάλε ζώνη/κράνος, άσε το κινητό. Δεν είναι λεπτομέρειες, είναι η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Αυτό το “αν” που στοιχειώνει οικογένειες. Γιατί όταν συμβεί το δυστύχημα, δεν υπάρχει επανάληψη. Υπάρχει μόνο ένα τηλεφώνημα, μια σειρήνα και μια οικογένεια που δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια. Και η ζωή δεν έχει δεύτερη ευκαιρία.
*Ευσταθία Γιαννιά
Αντιστράτηγος εα της ΕΛ.ΑΣ, Πολιτευτής ΝΔ Αχαΐας (MA πολιτικές Επιστήμες)
