«Προσπαθεί να αντιγράψει το μοντέλο της μεγάλης επιστροφής»

Ο Αλέξης Τσίπρας κατάφερε κάτι πραγματικά μοναδικό στην πολιτική ιστορία: να διαλύσει το ίδιο το κόμμα που ο ίδιος δημιούργησε και απογείωσε.

Παρέδωσε έναν ΣΥΡΙΖΑ διαλυμένο, χωρίς ταυτότητα, χωρίς προσανατολισμό, χωρίς σοβαρή αντιπολιτευτική παρουσία. Και τώρα εμφανίζεται ξανά σαν “σωτήρας”, λες και δεν ήταν ο ίδιος που άφησε πίσω του συντρίμμια.

Την ώρα που η κοινωνία ζητούσε δυνατή αντιπολίτευση απέναντι στην κυβέρνηση, εκείνος ήταν εξαφανισμένος από την κοινοβουλευτική μάχη. Αντί να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, προτίμησε τη σιωπή, τις δημόσιες σχέσεις και τη συγγραφή βιβλίου, χτίζοντας προσεκτικά το προσωπικό του comeback. Άφησε το κόμμα να βυθίζεται στην εσωστρέφεια, στις διασπάσεις και στην απαξίωση και τώρα επιστρέφει για να εμφανιστεί ως η λύση στο πρόβλημα που ο ίδιος δημιούργησε.

Και το ερώτημα είναι απλό: γιατί τώρα; Γιατί όχι όταν ο χώρος κατέρρεε; Γιατί όχι όταν χρειαζόταν πολιτική παρουσία και μάχη; Γιατί όχι όταν οι πολίτες περίμεναν αντιπολίτευση; Η απάντηση είναι προφανής. Γιατί τώρα δεν τον ενδιαφέρει η παράταξη. Τον ενδιαφέρει η προσωπική πολιτική του επιβίωση και η επιστροφή του στο προσκήνιο.

Το πιο ειρωνικό είναι ότι προσπαθεί να αντιγράψει μέχρι και το μοντέλο της “μεγάλης επιστροφής”. Λίγη πολιτική νοσταλγία τύπου Ανδρέα Παπανδρέου, λίγο επικοινωνιακό rebranding, λίγο lifestyle πολιτικής, λίγη εικόνα “ηγέτη που επιστρέφει για να ενώσει”. Μόνο που η πολιτική δεν είναι Μπαρτσελόνα, ούτε επικοινωνιακή καμπάνια επανεκκίνησης.

Δεν μπορείς να είσαι απών όταν καίγεται το σπίτι και μετά να επιστρέφεις σαν πυροσβέστης. Δεν μπορείς να αφήνεις πίσω σου διάλυση, εμφύλιο και πολιτικό κενό και μετά να ζητάς να σε χειροκροτήσουν για την επιστροφή σου.

Ο κόσμος θυμάται ποιος κυβέρνησε. Θυμάται ποιος εξαφάνισε την αντιπολίτευση. Θυμάται ποιος διέλυσε τον ίδιο του τον χώρο. Και κυρίως θυμάται ποιος ήταν απών όταν έπρεπε να είναι παρών.