Η εικόνα ενός μικρού παιδιού, ξυπόλητου και ημίγυμνου, να παρακολουθεί την κατάθεση στεφάνων μπροστά σε πολιτικούς, εκπροσώπους θεσμών και κρατικούς αξιωματούχους, δεν είναι απλώς μια κοινωνική αντίθεση.
Είναι η απόλυτη αποτυχία του κράτους και της κοινωνίας μας.
Μια χώρα ολόκληρη στέκεται προσοχή μπροστά στα μνημεία, αλλά αδιαφορεί για τα ζωντανά παιδιά που βρίσκονται λίγα μέτρα δίπλα της.
Παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς παιδεία, χωρίς προστασία, χωρίς προοπτική και κυρίως χωρίς κανείς να προσπαθεί πραγματικά να τα εντάξει στην κοινωνία.
Και ας σταματήσουμε επιτέλους την υποκρισία.
Όλοι βλέπουν τα παιδιά των Ρομά μόνο όταν γίνουν “είδηση”.
Όταν είναι ξυπόλητα σε μια πλατεία.
Όταν ζητιανεύουν στα φανάρια.
Όταν εμπλακούν σε περιστατικά παραβατικότητας.
Τότε ξαφνικά όλοι “πέφτουν από τα σύννεφα”.
Αλήθεια τώρα;
Ποιος ασχολήθηκε σοβαρά ώστε αυτά τα παιδιά να έχουν πραγματική πρόσβαση στην εκπαίδευση;
Ποιος δημιούργησε μηχανισμούς ένταξης;
Ποιος πήγε στις γειτονιές τους όχι για φωτογραφίες και επιδόματα της στιγμής, αλλά για να χτίσει μέλλον;
Η σκληρή αλήθεια είναι μία: η πολιτεία διαχειρίζεται τη φτώχεια επικοινωνιακά και όχι ουσιαστικά.
Και μαζί με το κεντρικό κράτος, τεράστια ευθύνη έχουν και οι δήμοι.
Διαχειρίζονται δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, ανακοινώνουν προγράμματα, δράσεις και “κοινωνικές πολιτικές”, όμως στην πράξη τα παιδιά συνεχίζουν να μεγαλώνουν μέσα στην εγκατάλειψη, στη βρωμιά, στην απομόνωση και στην πλήρη απουσία πραγματικής προοπτικής.
Πού είναι τα κέντρα δημιουργικής απασχόλησης;
Πού είναι οι κοινωνικοί λειτουργοί στις γειτονιές;
Πού είναι οι δομές εκπαίδευσης και στήριξης;
Πού είναι οι αθλητικές και πολιτιστικές δράσεις που θα τραβήξουν αυτά τα παιδιά μακριά από τον δρόμο;
Η απάντηση είναι σκληρή: στις περισσότερες περιπτώσεις δεν υπάρχουν.
Ή υπάρχουν μόνο στα χαρτιά και στις φωτογραφίες των δελτίων Τύπου.
Και μετά όλοι αναρωτιούνται γιατί μεγαλώνει η παραβατικότητα.
Μα πώς να μη μεγαλώσει;
Όταν ένα παιδί μεγαλώνει χωρίς παιδεία, χωρίς στήριξη, χωρίς όρια, χωρίς ελπίδα και χωρίς αίσθηση ότι ανήκει κάπου, τότε η κοινωνία ουσιαστικά το σπρώχνει μόνη της στο περιθώριο.
Η παραβατικότητα δεν γεννιέται ξαφνικά.
Καλλιεργείται χρόνια μέσα στην αδιαφορία.
Και τότε η ίδια πολιτεία που ήταν απούσα όταν το παιδί είχε ανάγκη, εμφανίζεται μόνο με καταστολή, αστυνομία και καταγγελίες, λες και δεν έχει η ίδια καμία ευθύνη για το αποτέλεσμα.
Αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημα.
Όχι μόνο η φτώχεια.
Αλλά η συλλογική υποκρισία μιας κοινωνίας που δαπανά εκατομμύρια σε δημόσιες σχέσεις, εκδηλώσεις και λόγια, ενώ αφήνει μικρά παιδιά να μεγαλώνουν ξυπόλητα, αόρατα και ξεχασμένα.
Η εικόνα αυτού του παιδιού μπροστά στους επισήμους είναι μια γροθιά στο στομάχι κάθε ανθρώπου που θέλει να μιλά για πολιτισμό και κοινωνική δικαιοσύνη.
Γιατί εκείνη τη στιγμή δεν ήταν το παιδί εκτός εικόνας.
Εκτός πραγματικότητας ήταν το ίδιο το κράτος και η τοπική αυτοδιοίκηση.
Θεόδωρος Κανελλοπουλος
ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΥΠΟΥ « ΝΕΑ ΠΑΤΡΑ»
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
