Χθες το βράδυ μετά από μία άκρως κουραστική ημέρα βρέθηκα μπροστά σε κάτι που ξεπερνά το απλό θέατρο. Στο θέατρο “Μηχανουργείο” ένιωσα πως υπάρχουν έργα που δεν τα παρακολουθείς μόνο τα ζεις και το «Ποια Ελένη;» ανήκει ακριβώς εκεί.
Η εμπειρία μοιάζει με μια βαθιά επαναφήγηση του μύθου, όπου ο Τρωικός Πόλεμος δεν είναι πια ιστορία ηρώων, αλλά καθρέφτης ανθρώπινων ψευδαισθήσεων. Σιγά σιγά γεννιέται η αίσθηση ότι ίσως κανείς δεν πολέμησε για την πραγματική Ελένη, μα για κάτι που κατασκευάστηκε, για μια εικόνα που όλοι πίστεψαν.
Η σκηνοθετική ματιά του Μιλτιάδη Πάπλα είναι καθοριστική, δεν αφήνει την παράσταση να μείνει στην επιφάνεια της κωμωδίας, τη σπρώχνει βαθύτερα, εκεί όπου το γέλιο συναντά μια απρόσμενη συγκίνηση και οι χαρακτήρες αποκτούν αλήθεια και βάθος.
Μέσα από χιούμορ, μουσική και ρυθμό που δεν σε αφήνει να χαλαρώσεις, το έργο ακουμπά τον έρωτα, την αυταπάτη και την ανθρώπινη ανάγκη να πιστέψουμε σε κάτι όμορφο, ακόμη κι όταν δεν είναι αληθινό.
Η Ελένη Κυριακοπούλου, στον ρόλο της Θυμαρις, ξεχωρίζει με μια ερμηνεία που περνά από το γέλιο στη συγκίνηση με φυσικότητα, ενώ συνολικά η ομάδα λειτουργεί σαν ένα σώμα, σαν ένας κοινός παλμός πάνω στη σκηνή.
Φεύγοντας, αυτό που μένει δεν είναι η ιστορία του Τρωικού Πολέμου, αλλά ένα πιο προσωπικό ερώτημα. Πόσες φορές τελικά στη ζωή μας αγαπήσαμε κάτι που δεν υπήρξε ποτέ όπως το φανταστήκαμε.
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
