«Ο Οδοντωτός δεν έκλεισε από τη φύση, αλλά από την πολιτική»

Νίκος Νικολόπουλος –

Θέλω καταρχάς να συγχαρώ θερμά τους διοργανωτές αυτής της σημαντικής πρωτοβουλίας.
Ιδιαίτερα να ευχαριστήσω τον εκδότη και οικοδεσπότη, τον κ. Γρηγόρη Τριανταφυλλόπουλο,
καθώς και όλους τους συνεργάτες του, γιατί ανέδειξαν ένα θέμα που δεν είναι τοπικό — είναι εθνικό.

Και επιτρέψτε μου να πω: είναι και ευρωπαϊκό.

Ο Οδοντωτός Διακοπτού – Καλαβρύτων δεν είναι απλώς ένα τρένο.
Είναι ένα μοναδικό τεχνολογικό επίτευγμα του 19ου αιώνα, ένα ζωντανό μνημείο βιομηχανικής κληρονομιάς,
μια εμπειρία ζωής για χιλιάδες επισκέπτες και ένα ισχυρό brand της Ελλάδας.

Και εδώ ξεκινά το πρόβλημα.

Γιατί ενώ όλοι — διαχρονικά — αναγνώρισαν την αξία του,
κανείς δεν τον αντιμετώπισε ως αυτό που πραγματικά είναι: εθνικό κεφάλαιο.

Οι κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή και του Αντώνη Σαμαρά έθεσαν τις βάσεις:
περιφερειακή ανάπτυξη, τουριστική αξιοποίηση, σύνδεση πολιτισμού και οικονομίας.

Σήμερα όμως, αντί για συνέχεια και ενίσχυση αυτής της στρατηγικής,
βρισκόμαστε μπροστά σε μια εικόνα εγκατάλειψης.

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη μίλησε για ανάπτυξη και επενδύσεις.
Υπήρξαν δεσμεύσεις για αναβάθμιση και επέκταση της εμπειρίας του Οδοντωτού,
μέχρι και το Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων.

Και τι έχουμε σήμερα;

Αντί για επέκταση — αναστολή.
Αντί για ανάπτυξη — υποβάθμιση.
Αντί για όραμα — αδιέξοδο.

Υποσχέθηκαν επέκταση — και έφεραν λουκέτο.

Και εδώ τίθεται το κρίσιμο ερώτημα:

Υπάρχουν χρήματα;

Η απάντηση είναι σαφής: Ναι, υπάρχουν.

Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης (European Regional Development Fund – ERDF)
χρηματοδοτεί υποδομές και τουρισμό.

Το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (Recovery and Resilience Facility – RRF)
στηρίζει πράσινες μεταφορές.

Ο Μηχανισμός «Συνδέοντας την Ευρώπη» (Connecting Europe Facility – CEF)
ενισχύει σιδηροδρομικά έργα.

Το πρόγραμμα Δημιουργική Ευρώπη (Creative Europe)
στηρίζει πολιτιστικά έργα.

Και επιπλέον, υπάρχουν προγράμματα βιώσιμου τουρισμού που χρηματοδοτούν
ακριβώς αυτό που είναι ο Οδοντωτός: μια εμπειρία.

Στην Ελβετία, στην Αυστρία, στη Γαλλία και την Ιταλία,
αντίστοιχα έργα αποτελούν πυλώνες ανάπτυξης.

Εδώ όμως συζητάμε αν θα κλείσει.

Γιατί;

Γιατί δεν υπάρχει σχέδιο.
Γιατί δεν υπήρξε πολιτική διεκδίκηση.

Δεν είναι ο Οδοντωτός το πρόβλημα.
Η εγκατάλειψη είναι το πρόβλημα.

Δεν είναι η φύση που τον απειλεί.
Η πολιτική τον απειλεί.

Χρήματα υπάρχουν. Βούληση δεν υπάρχει.

Ο Οδοντωτός είναι brand — και τον αντιμετωπίζουν σαν βάρος.

Και το λέω καθαρά:

Όταν μια κυβέρνηση δεν μπορεί να διαχειριστεί ένα μοναδικό παγκόσμιο αξιοθέατο,
δεν φταίει το έργο.

Φταίει η πολιτική της.

Ο Οδοντωτός δεν είναι ζημιογόνα γραμμή.
Είναι ανεκμετάλλευτη ευκαιρία.

130 χρόνια ιστορίας δεν τελειώνουν με μια διοικητική απόφαση.

Ο Οδοντωτός πρέπει να συνεχίσει.
Όχι για το παρελθόν, αλλά για το μέλλον.