Μια χρονιά με λιγότερο λάδι, χαμηλότερες τιμές και αυξημένες δαπάνες εξελίσσεται σε δοκιμασία για τον ελαιοπαραγωγικό κόσμο της Αχαΐας. Το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στην ποσότητα της παραγωγής, αλλά κυρίως στο οικονομικό αποτέλεσμα που μένει στον παραγωγό, ο οποίος καλείται να πληρώσει εργατικά, λιπάσματα, ρεύμα και καλλιεργητικές εργασίες, χωρίς να γνωρίζει αν τελικά θα καταφέρει να καλύψει τα έξοδά του.
Οι μαρτυρίες του προέδρου του Συλλόγου Αγροτών Αιγιαλείας, Γιάννη Μποδιώτη, της προέδρου του Αγροκτηνοτροφικού Συλλόγου Δυτικής Αχαΐας, Άννας Παπαζαφείρη, και του ιδιοκτήτη ελαιοτριβείου Χρήστου Κανελλόπουλου αποτυπώνουν τις διαφορετικές πλευρές μιας αγοράς που βρίσκεται υπό πίεση.
Στα 3,20 ευρώ η εικόνα για το ελαιόλαδο
Για τον Πρόεδρο του Αγροτικού Συλλόγου Αιγιαλείας, Γιάννη Μποδιώτη, το βασικό πρόβλημα της φετινής περιόδου είναι ο συνδυασμός της μειωμένης παραγωγής με τη χαμηλή τιμή πώλησης. Όπως επισημαίνει, η παραγωγή είναι ούτως ή άλλως μικρή, ενώ ήδη παρατηρείται το φαινόμενο παραγωγοί να αφήνουν ποσότητες ελαιοκάρπου αμάζευτες.
«Μειωμένη παραγωγή και χαμηλή τιμή», είναι η χαρακτηριστική περιγραφή του για την κατάσταση που επικρατεί.
Ο ίδιος προσδιορίζει την τιμή στα 3,20 ευρώ το κιλό, έναντι περίπου 4,60 ευρώ την προηγούμενη ελαιοκομική περίοδο. Η διαφορά είναι σημαντική και, σε συνδυασμό με τη μικρή ποσότητα, περιορίζει ακόμη περισσότερο το εισόδημα.
Μάλιστα, διευκρινίζει ότι η έλλειψη εργατικών χεριών, αν και υπαρκτή, δεν αποτελεί φέτος το κυρίαρχο πρόβλημα στην περιοχή του, όπως συνέβη πέρυσι, όταν η μεγαλύτερη παραγωγή δημιούργησε αυξημένες ανάγκες για συνεργεία συγκομιδής.
Το αποτέλεσμα είναι ότι μέρος της παραγωγής μένει ανεκμετάλλευτο, καθώς για ορισμένους καλλιεργητές τα έξοδα δεν δικαιολογούν τη διαδικασία του μαζέματος.
Στα 3 με 3,5 ευρώ οι πρώτες εκτιμήσεις στη Δυτική Αχαΐα
Ανάλογη είναι η ανησυχία που μεταφέρει η Άννα Παπαζαφείρη, η οποία αναφέρει ότι οι πρώτες εκτιμήσεις από την αγορά τοποθετούν την τιμή του νέου ελαιολάδου περίπου στα 3 με 3,5 ευρώ το κιλό για τον παραγωγό.
Όπως εξηγεί, έχοντας επικοινωνήσει με δύο-τρία ελαιοτριβεία, οι πληροφορίες που συγκεντρώνει συγκλίνουν σε αυτά τα επίπεδα, χωρίς προς το παρόν να διαφαίνεται προοπτική για σημαντικά υψηλότερες τιμές.
Η σύγκριση με πέρυσι είναι αποκαλυπτική, καθώς, σύμφωνα με την ίδια, η προηγούμενη χρονιά ξεκίνησε με τιμές κοντά στα 5 ευρώ το κιλό.
«Δεν είναι μόνο πόσο λάδι μπορείς να παράγεις, αλλά πόσα χρήματα θα μείνουν στην τσέπη του παραγωγού», τονίζει, περιγράφοντας το οικονομικό αδιέξοδο που αντιμετωπίζουν οι καλλιεργητές.
Τα μεροκάματα, τα λιπάσματα, το ηλεκτρικό ρεύμα και οι υπόλοιπες καλλιεργητικές εργασίες επιβαρύνουν σημαντικά τον οικογενειακό προϋπολογισμό των παραγωγών. Οι δαπάνες παραμένουν υψηλές ακόμη και όταν η παραγωγή είναι μειωμένη ή η τιμή πώλησης δεν επαρκεί για να εξασφαλίσει αξιοπρεπές εισόδημα.
Η πρόεδρος του Αγροκτηνοτροφικού Συλλόγου Δυτικής Αχαΐας προειδοποιεί ότι η παρατεταμένη πίεση μπορεί να απειλήσει τη βιωσιμότητα της ελαιοκαλλιέργειας, ιδιαίτερα για τους μικρότερους παραγωγούς, οι οποίοι δεν έχουν οικονομικά περιθώρια να απορροφήσουν νέες απώλειες.
Μεροκάματα 60-70 ευρώ
Στο ζήτημα των εργατικών χεριών και του κόστους συγκομιδής εστιάζει ο Χρήστος Κανελλόπουλος, ιδιοκτήτης ελαιοτριβείου, ο οποίος περιγράφει μια ιδιαίτερα πιεστική κατάσταση για όλους τους κρίκους της παραγωγικής αλυσίδας.
Όπως αναφέρει, το ημερομίσθιο για τη συγκομιδή του ελαιοκάρπου κυμαίνεται φέτος από 60 έως 70 ευρώ, ποσό που επιβαρύνει σημαντικά τον παραγωγό, ειδικά όταν η ποσότητα του καρπού είναι περιορισμένη και η τιμή πώλησης του ελαιολάδου κινείται σε χαμηλά επίπεδα.
Το πρόβλημα είναι εντονότερο για όσους διαθέτουν μικρό αριθμό ελαιόδεντρων και δεν έχουν μεγάλες ποσότητες να συγκεντρώσουν.
Ο ίδιος εκτιμά ότι οι επαγγελματίες παραγωγοί θα προχωρήσουν στη συγκομιδή, ωστόσο διαφορετική είναι η κατάσταση για τους μικροκαλλιεργητές, που έχουν 10-15 ελαιόδεντρα και παράγουν μικρές ποσότητες.
Για αρκετούς από αυτούς, η επιλογή να μην μπουν καν στη διαδικασία του μαζέματος και να αγοράσουν λάδι για τις ανάγκες τους ενδέχεται να αποδειχθεί οικονομικά συμφερότερη.
Έτσι, το φαινόμενο των αμάζευτων ελιών δεν συνδέεται αποκλειστικά με την απουσία εργατικών χεριών, αλλά και με την αδυναμία κάλυψης του κόστους συγκομιδής από τα αναμενόμενα έσοδα.
Η ποιότητα του καρπού δίνει
μια μικρή ανάσα αισιοδοξίας
Παρά τη δύσκολη οικονομική συγκυρία, υπάρχει και μια θετική παράμετρος στη φετινή ελαιοκομική περίοδο.
Όπως επισημαίνει ο Χρήστος Κανελλόπουλος, ο ελαιόκαρπος βρίσκεται σε καλή κατάσταση, γεγονός που δημιουργεί προσδοκίες για ποιοτικό ελαιόλαδο και καλύτερη απόδοση.
Ο ίδιος χαρακτηρίζει θετικό το γεγονός ότι η ποιότητα του καρπού είναι καλή, εκτιμώντας ότι αυτό μπορεί να συμβάλει σε ένα καλύτερο τελικό αποτέλεσμα ως προς την παραγωγή λαδιού από την επεξεργασία του ελαιοκάρπου.
Ωστόσο, η καλή ποιότητα δεν αρκεί από μόνη της για να αντισταθμίσει τις απώλειες από τις χαμηλές τιμές.
Ο ιδιοκτήτης του ελαιοτριβείου σημειώνει ότι η δυνατότητα ανάκαμψης των τιμών εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό και από τις διεθνείς εξελίξεις. Αναφέρεται στην Ισπανία, όπου, σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχει, οι τιμές κινούνται περίπου στα 3,5 ευρώ, αλλά και στον ανταγωνισμό από τρίτες χώρες της Μεσογείου, όπως η Τουρκία.
Όπως εξηγεί, το χαμηλότερο κόστος παραγωγής και συγκομιδής σε αυτές τις χώρες δημιουργεί πρόσθετες πιέσεις στην ανταγωνιστικότητα του ελληνικού προϊόντος.
Πίεση και στα ελαιοτριβεία – «Πρέπει να είμαστε βιώσιμοι»
Η δύσκολη κατάσταση δεν αφορά μόνο τους παραγωγούς, αλλά επεκτείνεται και στα ελαιοτριβεία, τα οποία καλούνται να λειτουργήσουν με αυξημένα έξοδα και περιορισμένα έσοδα.
Ο Χρήστος Κανελλόπουλος εξηγεί ότι τα ελαιοτριβεία έχουν διατηρήσει τα ποσοστά δικαιωμάτων τους, επιχειρώντας να στηρίξουν τους παραγωγούς σε μια περίοδο που τα οικονομικά περιθώρια στενεύουν.
Ωστόσο, η αμοιβή τους συνδέεται με ποσοστό επί του παραγόμενου λαδιού, κάτι που σημαίνει ότι όταν η τιμή του προϊόντος υποχωρεί, μειώνονται αντίστοιχα και τα έσοδά τους.
Παράλληλα, επισημαίνει ότι έχουν περιοριστεί και τα έσοδα από τον πυρήνα, καθώς, όπως αναφέρει, οι τιμές που προσφέρονται από τους πυρηνελαιουργούς δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες των ελαιοτριβείων.
«Αν συνεχίσουμε να πουλάμε το δικαίωμά μας στα 3 ευρώ, είναι δύσκολο να είμαστε βιώσιμοι σαν μικρά εργοστάσια», σημειώνει, εκφράζοντας την αγωνία του για τη δυνατότητα συνέχισης της λειτουργίας τους.
Η απόσταση από το χωράφι στο ράφι και η αγανάκτηση των παραγωγών
Ένα ακόμη ζήτημα που αναδεικνύει ο Χρήστος Κανελλόπουλος είναι η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην τιμή που λαμβάνει ο παραγωγός και στην τελική τιμή πώλησης του ελαιολάδου στον καταναλωτή.
Όπως χαρακτηριστικά σχολιάζει, ενώ ο παραγωγός μπορεί να διαθέτει το προϊόν του περίπου στα 3 ευρώ, ο καταναλωτής συναντά στα σούπερ μάρκετ τιμές 7 και 8 ευρώ.
Ο ίδιος εκφράζει την αγανάκτησή του για τις μεγάλες αποκλίσεις στην εμπορική αλυσίδα, υποστηρίζοντας ότι ο παραγωγός περιμένει έναν ολόκληρο χρόνο για να εισπράξει το εισόδημά του, ενώ άλλοι κρίκοι της αγοράς εμφανίζουν πολύ μεγαλύτερα περιθώρια κέρδους.
Μάλιστα, προειδοποιεί ότι το κλίμα δυσαρέσκειας μεταξύ των παραγωγών μεγαλώνει και εκτιμά ότι ενδέχεται να υπάρξουν αντιδράσεις εάν οι τιμές παραμείνουν σε αυτά τα επίπεδα.
«Οι τιμές αυτές είναι κάτω του κόστους συλλογής και καλλιέργειας», τονίζει, ζητώντας να υπάρξει κάποια μορφή στήριξης του κλάδου.
Αχαΐα: Η φετινή παραγωγή Ελαιολάδου – Οι τιμές – Οι πρώτες εκτιμήσεις στο Patrapress
Μια δύσκολη χρονιά με αβέβαιο τέλος
Η φετινή ελαιοκομική περίοδος στην Αχαΐα αποκαλύπτει μια πραγματικότητα που προβληματίζει συνολικά τον αγροτικό κόσμο. Μειωμένη παραγωγή σε ορισμένες περιοχές, τιμές σημαντικά χαμηλότερες από πέρυσι, ακριβά μεροκάματα και αυξημένο κόστος καλλιέργειας συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα.
Για τους μεγαλύτερους παραγωγούς, η συγκομιδή παραμένει αναγκαία, αλλά για τους μικρότερους το οικονομικό ισοζύγιο μπορεί να οδηγήσει στην απόφαση να αφήσουν τις ελιές στα δέντρα.
Την ίδια στιγμή, τα ελαιοτριβεία προσπαθούν να διατηρήσουν τη λειτουργία τους, ενώ η αγορά παραμένει εξαρτημένη από τις διεθνείς εξελίξεις και τον ανταγωνισμό.
Το ζητούμενο, όπως προκύπτει από τις επισημάνσεις των ανθρώπων του κλάδου, δεν είναι απλώς να ολοκληρωθεί η φετινή συγκομιδή, αλλά να εξασφαλιστεί ότι η παραγωγή ελαιολάδου θα εξακολουθήσει να αποτελεί μια βιώσιμη δραστηριότητα και όχι μια οικονομικά ασύμφορη υποχρέωση για τους ανθρώπους που κρατούν ζωντανή την αγροτική γη της Αχαΐας.
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
