Συνέντευξη στην εκπομπή του Αναστασίου Γαβαλετάκη, στο Ηράκλειο Κρήτης, παραχώρησε ο Νίκος Νικολόπουλος, πρώην Υφυπουργός Εργασίας, επί σχεδόν 27 χρόνια βουλευτής Αχαΐας και Πρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος. Απαντώντας στα κρίσιμα ερωτήματα της επικαιρότητας, ξεχώρισε η τοποθέτησή του για τη στάση του Κώστα Καραμανλή απέναντι στις πολιτικές του Κυριάκου Μητσοτάκη και για τη σχέση του με τον Αντώνη Σαμαρά.
«Εμένα όλη αυτή η ιστορία μού φαίνεται προσπάθεια συσκότισης μιας πραγματικότητας που δεν βολεύει κάποιους: ότι δύο πρώην πρωθυπουργοί, με κύρος και ιστορία, ασκούν σήμερα την πιο σοβαρή κριτική στην κυβέρνηση από τα δεξιά της», είπε ο Νίκος Νικολόπουλος.
Στη συνέχεια, ανέπτυξε την προσωπική του εκτίμηση:
«Θα το πω απλά, όπως το νιώθω. Τον τελευταίο καιρό βλέπω μια προσπάθεια να μας πείσουν ότι ο Κώστας Καραμανλής πήρε αποστάσεις από τον Αντώνη Σαμαρά και ότι δεν έχει καμία διάθεση να συστρατευθεί μαζί του. Η αφορμή δόθηκε από ανάρτηση δημοσιογράφου, ο οποίος επικαλέστηκε συνομιλία του με τον ίδιο τον πρώην πρωθυπουργό. Όταν φάνηκε ότι μπορεί να υπάρξει διάψευση, επέμεινε και άφησε να εννοηθεί ότι διαθέτει ηχητικά πειστήρια. Εμένα, όλη αυτή η ιστορία δεν με πείθει.
Δεν με πείθει, πρώτα απ’ όλα, γιατί ο Κώστας Καραμανλής δεν είναι άνθρωπος που αλλάζει γραμμή ξαφνικά. Ο καθένας προσδιορίζεται από αυτά που λέει δημόσια. Και οι δημόσιες τοποθετήσεις του Καραμανλή καθορίζουν καθαρά τη στάση του απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη και φωτίζουν τη σχέση του με τον Αντώνη Σαμαρά.
Τον Αύγουστο του 2022, στην Κρήτη, ζήτησε “άπλετο φως” στην υπόθεση των υποκλοπών και είπε καθαρά ότι το απόρρητο δεν μπορεί να υπερισχύει της ανάγκης για κάθαρση του δημόσιου βίου. Λίγο αργότερα, στη Θεσσαλονίκη, μίλησε για τον τουρκικό αναθεωρητισμό και προειδοποίησε ότι ο κατευνασμός είναι ο προθάλαμος των συγκρούσεων. Στην Αλεξανδρούπολη επέμεινε ότι οι τουρκικές αξιώσεις δεν πρέπει να μπουν σε συνολική διαπραγμάτευση.
Για το δημογραφικό μίλησε για “too little, too late” και ζήτησε ουσιαστική πολιτική στήριξη της οικογένειας. Μετά τις ευρωεκλογές του 2024 προειδοποίησε για “επείγοντα συναγερμό” απέναντι στην πολιτική αποξένωση. Στις 4 Νοεμβρίου 2024, στη Θεσσαλονίκη, αναφέρθηκε στον σεβασμό των θεσμών, στη διάκριση των εξουσιών και στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης.
Λίγες ημέρες μετά τη διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά, είπε ότι η διαφορετική ανάγνωση της εξωτερικής πολιτικής —ακόμη και η έντονη κριτική— δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με πειθαρχικά μέτρα. Στην Κάρπαθο ανέπτυξε τη θέση του για τα 12 ναυτικά μίλια. Στα Τρίκαλα μίλησε για τις δυσκολίες των αγροτών και ζήτησε να καταβάλλονται έγκαιρα οι αποζημιώσεις. Στην Παλαιά Βουλή προειδοποίησε για τη χειραγώγηση των θεσμών, την κρίση του κράτους δικαίου και την ανάγκη πραγματικής ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης.
Τον Δεκέμβριο του 2025 επανήλθε στις υποκλοπές, λέγοντας ότι η δικαστική διερεύνηση δεν έπεισε πως δόθηκαν απαντήσεις στα κρίσιμα ερωτήματα. Επισήμανε, επίσης, ότι οι πολίτες βλέπουν τους θεσμούς να μην λειτουργούν και το Κοινοβούλιο να υποβαθμίζεται, ενώ οι Εξεταστικές Επιτροπές απαξιώνονται όταν λειτουργούν προσχηματικά ή παρελκυστικά.
Στις 2 Φεβρουαρίου 2026, στην Καλαμάτα, μίλησε με θερμά λόγια για τον Αντώνη Σαμαρά, τον οποίο χαρακτήρισε “γνήσιο πατριώτη” και “ασυμβίβαστο αγωνιστή για τα εθνικά δίκαια”. Και έστειλε σαφές μήνυμα: “να ακούμε τους πιο έμπειρους, αντί να τους διαγράφουμε, κυριολεκτικά ή μεταφορικά”. Στην ίδια ομιλία υπογράμμισε ότι όσοι υπηρετούν τον δημόσιο βίο οφείλουν να εκπέμπουν ταπεινότητα και σεμνότητα, όχι αλαζονεία και αυταρέσκεια.
Στην Ξάνθη, στις 7 Μαρτίου 2026, μίλησε για τη γήρανση του αγροτικού πληθυσμού, την ανάγκη ανανέωσής του και την ανάγκη τολμηρών δράσεων για τον αγροτικό τομέα. Στις 6 Μαΐου 2026, στην εκδήλωση της ΚΕΟΣΟΕ, άσκησε σαφή κριτική στη διαχείριση των κοινοτικών ενισχύσεων, χαρακτηρίζοντάς την “αδιαφανή, ενίοτε σκανδαλώδη και πελατειακής αντίληψης”. Μίλησε, ακόμη, για καθυστερήσεις στις αποζημιώσεις και για μη παραγωγική κατανομή των ευρωπαϊκών πόρων.
Στις 26 Μαΐου 2026, παρουσία και του Αντώνη Σαμαρά, επανήλθε με νέα αιχμηρή παρέμβαση. Ζήτησε να προβληματιστούμε για την αποτελεσματικότητα της πολιτικής των “ήρεμων νερών”, επισημαίνοντας ότι η προσπάθεια αποφυγής εντάσεων μπορεί να εκληφθεί ως υποχωρητικότητα στην άσκηση των δικαιωμάτων μας. Μίλησε για το “εξωφρενικό” δόγμα της “Γαλάζιας Πατρίδας”, ενώ για τις υποκλοπές τόνισε ότι παράνομες ή τυπικά νομιμοφανείς παρακολουθήσεις πλήττουν τη Δημοκρατία. Επισήμανε, επίσης, ότι διευρύνεται η πεποίθηση των πολιτών πως οι θεσμοί και πρωτίστως η Δικαιοσύνη χειραγωγούνται.
Και στις 7 Οκτωβρίου 2026, σε ομιλία του στο Πανεπιστήμιο Tsinghua, περιέγραψε τον κόσμο ως πολυπολικό, ασταθή και απρόβλεπτο και υποστήριξε ότι η Ελλάδα χρειάζεται “μια πιο σύνθετη και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, απαλλαγμένη από τις άκαμπτες διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος”. Αναφέρθηκε, ακόμη, στα δύο μέτρα και δύο σταθμά της Δύσης απέναντι στην Τουρκία και στην κατοχή της Κύπρου. Είναι μια σαφής δημόσια τοποθέτηση υπέρ μιας διαφορετικής προσέγγισης από την άκριτη ταύτιση με τις επιλογές τρίτων.
Όλα αυτά, για μένα, δεν είναι λόγια ανθρώπου που εγκρίνει την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Είναι οι δημόσιες παρεμβάσεις ενός πρώην πρωθυπουργού που ασκεί κριτική από τα δεξιά, με συνέπεια και χωρίς να υπολογίζει το πολιτικό κόστος.
Και το ουσιαστικό είναι ότι σε σειρά κρίσιμων ζητημάτων η πολιτική του θέση συμπίπτει με τη θέση του Αντώνη Σαμαρά. Η διαφορά τους είναι ο χώρος από τον οποίο εκφράζονται: ο Καραμανλής έχει επιλέξει εδώ και χρόνια να απέχει από την ενεργό κοινοβουλευτική πολιτική, ενώ ο Σαμαράς παραμένει μάχιμος στη Βουλή. Αυτό δεν σημαίνει ότι διαφωνούν πολιτικά. Σημαίνει ότι ο ένας μιλά έξω από τη Βουλή και ο άλλος μέσα σε αυτήν.
Γιατί, λοιπόν, τόσος θόρυβος; Γιατί κάποιοι θέλουν πάση θυσία να παρουσιάσουν μια τεχνητή διάσπαση;
Η απάντηση, κατά τη γνώμη μου, είναι απλή. Όσο οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τη μεταλλαγμένη ΝΔ να χάνει έδαφος —και δεν αναφέρομαι μόνο σε έρευνες που προβάλλονται από μέσα φιλικά προς το Μαξίμου— τόσο μεγαλώνει η ανάγκη να απομονωθεί πολιτικά ο Σαμαράς και να εμφανιστεί ο Καραμανλής ως κάποιος που εγκρίνει την κυβερνητική πολιτική.
Όμως οι δημόσιες τοποθετήσεις του Καραμανλή δεν αφήνουν περιθώρια για τέτοιες ερμηνείες. Μιλά για χειραγώγηση θεσμών, υποβάθμιση του Κοινοβουλίου, πελατειακές πρακτικές, υποκλοπές που δεν διαλευκάνθηκαν και κατευνασμό στα εθνικά θέματα. Αυτά δεν είναι λόγια συναίνεσης. Είναι λόγια κριτικής.
Και κάτι ακόμη. Η επίκληση “ηχητικών αποδείξεων” από τον δημοσιογράφο με ενοχλεί. Αν υπάρχει πράγματι ηχογράφηση συνομιλίας με πρώην πρωθυπουργό, τότε τίθεται σοβαρό ζήτημα νομιμότητας και δεοντολογίας. Κατά την εκτίμησή μου, η δημοσιοποίηση μιας τέτοιας ηχογράφησης θα ήταν παράνομη. Η επίκλησή της ως μέσου πίεσης δείχνει, κατά τη γνώμη μου, περισσότερο αδυναμία επιχειρημάτων παρά την ισχύ τους.
Εμένα, λοιπόν, όλη αυτή η ιστορία μού φαίνεται προσπάθεια συσκότισης μιας πραγματικότητας που δεν βολεύει κάποιους: ότι δύο πρώην πρωθυπουργοί, με κύρος και ιστορία, ασκούν σήμερα την πιο σοβαρή κριτική στην κυβέρνηση από τα δεξιά της. Ο Καραμανλής δεν άλλαξε γραμμή. Παραμένει σταθερός στις θέσεις που τον έφεραν να διαφωνεί ανοιχτά με επιλογές της σημερινής κυβέρνησης. Και η πολιτική του σύμπλευση με τον Σαμαρά σε μια σειρά από κρίσιμα ζητήματα δεν είναι συγκυριακή. Είναι υπαρκτή. Όσοι επιχειρούν να την υποβαθμίσουν, μάλλον προσπαθούν να κρύψουν την αμηχανία τους.»
Κλείνοντας, ο Νίκος Νικολόπουλος αναφέρθηκε και στην κοινή παρουσία του Κώστα Καραμανλή, του Αντώνη Σαμαρά και του Βαγγέλη Μεϊμαράκη σε εκδήλωση στην αίθουσα τελετών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών:
«Κώστας Καραμανλής, Αντώνης Σαμαράς, Βαγγέλης Μεϊμαράκης. Οι τρεις πρόεδροι δεν πήγαν στα γενέθλια της μεταλλαγμένης ΝΔ. Χθες, όμως, πήγαν μαζί και κάθισαν στην πρώτη σειρά, μαζί με την κυρία Νατάσα Καραμανλή. Βρε, κάτι συμπτώσεις!»
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
