Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να καταλάβουμε ότι κάτι δεν πάει καλά;
Πόσα παιδιά πρέπει να στερηθούν, πόσες οικογένειες να λυγίσουν κάτω από το βάρος της ακρίβειας και πόσοι νέοι να κοιτάξουν το αύριο με αβεβαιότητα, μέχρι να πάψει η κοινωνία να αντιμετωπίζει την ανέχεια ως μια απλή στατιστική;
Από την Ελλάδα μέχρι κάθε γωνιά της Ευρώπης, η ίδια αγωνία χτυπά την πόρτα χιλιάδων οικογενειών. Το κόστος ζωής ανεβαίνει, οι ανισότητες επιμένουν, η αξιοπρεπής διαβίωση γίνεται δυσκολότερη και οι νέοι καλούνται να χτίσουν το μέλλον τους πάνω σε έδαφος που διαρκώς υποχωρεί.
Και μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, 400 μαθητές
δεν ήρθαν στο Πανεπιστήμιο Πατρών.
Τετρακόσιες απουσίες που, αν συνδέονται με τις κοινωνικές και οικονομικές δυσκολίες που καταγγέλλονται, δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με αδιαφορία. Τετρακόσιες αφορμές για να τεθούν ερωτήματα. Τετρακόσιες περιπτώσεις που απαιτούν απαντήσεις, διερεύνηση και ουσιαστική μέριμνα.
ΤΕΤΡΑΚΟΣΙΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ! ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΟ: ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΑΚΟΥΣΕΙ; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΔΩΣΕΙ ΛΥΣΕΙΣ;
Η Ελλάδα δεν είναι έξω από αυτή την ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Είναι μέσα σε αυτήν, με τις δικές της πληγές, τις δικές της κοινωνικές πιέσεις και τις δικές της νέες γενιές που διεκδικούν δικαίωμα στη γνώση, στην αξιοπρέπεια και στην ελπίδα. Δεν αρκεί να μιλάμε για την αριστεία, όταν δεν έχουν όλα τα παιδιά τις ίδιες δυνατότητες να προχωρήσουν. Δεν αρκεί να διακηρύσσουμε ότι η παιδεία είναι δικαίωμα, αν η οικονομική κατάσταση μιας οικογένειας γίνεται εμπόδιο στη μόρφωση.
Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ.
ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ!
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη ευθύνη: να μην αφήσουμε την απουσία να γίνει συνήθεια, την αδικία να γίνει κανονικότητα και την απογοήτευση να γίνει παραίτηση.
Δεν χρειαζόμαστε άλλες κενές υποσχέσεις. Χρειαζόμαστε συγκεκριμένες απαντήσεις. Χρειαζόμαστε στοιχεία για το τι συμβαίνει, στήριξη των μαθητών που δυσκολεύονται, ουσιαστική βοήθεια στις οικογένειες και δημόσια παιδεία που να μη μετατρέπει την οικονομική δυνατότητα σε εισιτήριο για το μέλλον.
Γιατί η γνώση δεν μπορεί να είναι προνόμιο των λίγων. Η αξιοπρέπεια δεν μπορεί να εξαρτάται από το εισόδημα. Και το μέλλον της Ελλάδας και της Ευρώπης δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω στις χαμένες ευκαιρίες των παιδιών τους.
ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ!
Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να προσπερνάμε τους αριθμούς χωρίς να αναζητούμε τους ανθρώπους πίσω από αυτούς.
Ήρθε η ώρα η πολιτεία, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και η κοινωνία να δώσουν καθαρές απαντήσεις.
Ήρθε η ώρα οι μαθητές να ακούγονται, οι οικογένειες να στηρίζονται και η παιδεία να αντιμετωπίζεται ως θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα.
Ήρθε η ώρα η Ελλάδα να απαιτήσει μια Ευρώπη που δεν θα μετρά μόνο οικονομικά μεγέθη, αλλά και την ποιότητα ζωής των πολιτών της, τις ευκαιρίες των νέων και την προστασία των πιο ευάλωτων.
400 ΜΑΘΗΤΕΣ. ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΟ.
Δεν ζητάμε να μας χαριστεί το μέλλον. Ζητάμε να μην μας το στερούν οι ανισότητες.
Δεν ζητάμε προνόμια. Ζητάμε ίσες ευκαιρίες.
Δεν ζητάμε λόγια. Ζητάμε πράξεις.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΩΣ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΩΣ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ: ΚΑΝΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ, ΚΑΝΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΣΕ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΚΠΤΩΣΗΣ!
ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣΤΕΙ Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΓΕΝΙΑΣ. ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ.
Νικόλαος Μπελεγρής
Ελληνική Λύση Νομός Αχαΐας
Κυριάκος Βελόπουλος
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
