Την 82η επέτειο της απελευθέρωσής της από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής γιόρτασε η Πάτρα με τριήμερες εκδηλώσεις που διοργάνωσε ο Δήμος και οι οποίες ολοκληρώνονται σήμερα.
Το πρωί της Κυριακής έγινε Δοξολογία στον Ι.Ν. Ευαγγελιστρίας και στη συνέχεια ο Δήμαρχος Πατρέων, Κώστας Πελετίδης, με τα μέλη της Δημοτικής Αρχής, δημοτικούς συμβούλους και εκπροσώπους φορέων μετέβησαν στην πλατεία Υψηλών Αλωνίων για την τελετή που έγινε στο μνημείο των απαγχονισθέντων αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης από τους ναζί και τους ντόπιους συνεργάτες τους.
Στην ομιλία του ο Δήμαρχος, αναφερόμενος στο μήνυμα της ημέρας, τόνισε:
«Αγαπητές φίλες και φίλοι,
Βρισκόμαστε σήμερα εδώ, για να τιμήσουμε την απελευθέρωση της πόλης μας από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής στις 4 Οκτώβρη του 1944, όταν οι καμπάνες ανήγγειλαν τη λευτεριά και τα τμήματα του ΕΛΑΣ έμπαιναν στην ελεύθερη Πάτρα.
Ο λαός μας έγραψε λαμπρές σελίδες στην ιστορία του τόπου μας. Ιστορία που γράφτηκε με το αίμα χιλιάδων αγωνιστών που πάλεψαν για την λευτεριά κόντρα στον κατακτητή, και η πόλη μας τιμά το παρελθόν της για να φωτίσει το μέλλον της.
Ο επαναστατημένος ελληνικός λαός, αποτελεί πηγή έμπνευσης
και η ιστορία απέδειξε ότι οι επαναστάσεις είναι αυτές που κινούν τα πράγματα προς τα μπρος, ανατρέπουν τις ξεπερασμένες παραγωγικές σχέσεις, τάξεις και εξουσίες.
Η ιστορία μας διδάσκει, ότι όσο ισχυρή κι αν φαίνεται η εξουσία των λίγων, η πραγματική υπερδύναμη είναι ο οργανωμένος και αποφασισμένος λαός, που παλεύει για το δίκιο του, για το καινούριο και προοδευτικό της κάθε εποχής.
Η πόλη μας καταγράφει άλλο ένα σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία της, στις 7 του Οκτώβρη, την απελευθέρωση της από τον οθωμανικό ζυγό 198 χρόνια πριν.
Για την Δημοτική Αρχή της Πάτρας, αυτές οι μέρες δεν είναι για κάποια τελετουργικά γεγονότα, ούτε ευκαιρίες για μια ανώδυνη «εθνική ομοψυχία».
Η ιστορία λέει καθαρά την αλήθεια.
Η κοινωνία μας είναι ταξική και όλα αυτά τα χρόνια τα ιστορικά γεγονότα, απέδειξαν ότι δεν υπάρχει ειρηνική συνύπαρξη, ανάμεσα στον εκμεταλλευτή και τον εκμεταλλευόμενο.
Η ιστορία της ανθρωπότητας είναι η ιστορία της ανειρήνευτης, ασυμβίβαστης διαμάχης ανάμεσα σε αυτούς που παράγουν τον πλούτο με τον μόχθο τους και σε εκείνους που τον ιδιοποιούνται μ’ όλα τα μέσα που διαθέτουν, συχνά με τη βία, διαμάχη ανάμεσα στον κατακτητή και το σκλαβωμένο, τον δυνάστη και τον καταπιεσμένο.
Όταν ο πατραϊκός λαός ξεσηκωνόταν τον Μάρτιο του 1821 με τον λαϊκό ηγέτη Παναγιώτη Καρατζά, δεν είχε να αντιμετωπίσει μόνο το βόλι του Οθωμανού δυνάστη, είχε να αντιμετωπίσει την εχθρότητα των κοτζαμπάσηδων, που έτρεμαν μην χάσουν τα προνόμια τους.
Το ίδιο σκηνικό, με ακόμα πιο άγριο τρόπο είχαμε στα μαύρα χρόνια της τριπλής Κατοχής. Όταν ο λαός μας οργανωνόταν μαζικά στο ΕΑΜ, την ΕΠΟΝ και τον θρυλικό ΕΛΑΣ, η ντόπια άρχουσα τάξη επέλεξε τη δική της «απελευθέρωση», είτε εγκαταλείποντας τη χώρα για το Κάιρο και το Λονδίνο, παίρνοντας μαζί της τα πλούτη της, είτε παραμένοντας εδώ και συνεργαζόμενη απροκάλυπτα με τον κατακτητή, με τις φασιστικές δυνάμεις κατοχής.
Είναι οι ίδιοι που, πριν τον πόλεμο με τη φασιστική δικτατορία του Μεταξά κρατούσαν τους πρωτοπόρους συνδικαλιστές, τους κομμουνιστές σιδηροδέσμιους στις φυλακές και τις εξορίες. Είναι οι ίδιοι που τους παρέδωσαν στους ναζί κατακτητές, γιατί το ταξικό τους συμφέρον ήταν ανώτερο από τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς, τους προτιμούσαν εκτελεσμένους και όχι να αγωνίζονται για την ελευθερία της πατρίδας μας.
Έτσι φθάσαμε και στην Πρωτομαγιά του 1944 και την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή, που τα φωτογραφικά ντοκουμέντα επιβεβαίωσαν τα λόγια του ποιητή μας Γιάννη Ρίτσου: «Εδώ πέσανε διακόσιοι. Λεβέντες. Σύντροφοι. Αλύγιστοι/Δεν κλάψανε. Δεν λυγίσανε. Δεν προδώσανε / Με το χαμόγελο στα χείλη πήγανε στο θάνατο/για να ‘χει ο λαός μας τη ζωή και τη λευτεριά».
Ο αγώνας του ελληνικού, του πατραϊκού λαού, ο ηρωισμός, οι θυσίες του από τις γραμμές του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, του ΕΑΜ, που δημιουργήθηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, το Αγροτικό Κόμμα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα, από αγνούς αγωνιστές, έδωσε αποτελέσματα, οργάνωσε τα λαϊκά συσσίτια, που έσωσαν τα παιδιά μας από την πείνα, που κράτησαν την κοινωνία όρθια.
Το ΕΑΜ και η οργάνωση του λαού ήταν που ματαίωσαν την πολιτική επιστράτευση που ήθελαν οι ναζί, εμποδίζοντας να σταλούν τα νιάτα της χώρας μας στην Γερμανία. Με τα χτυπήματά τους στους κατακτητές τους ανάγκασαν να μην μπορούν να πάρουν ανάσα.
Αυτή ήταν η έμπρακτη συμβολή, όχι στα λόγια, αλλά με το όπλο στο χέρι και τη θυσία, ακόμα και με την ίδια τους τη ζωή. Σ’ αυτό είχε τη δικιά της συμβολή η πλειοψηφία του πατραϊκού λαού.
Ο ΕΛΑΣ, η ΕΠΟΝ και οι υπόλοιπες ΕΑΜικές οργανώσεις, πάλεψαν κόντρα στο φόβο και την τρομοκρατία. Σήκωσαν πιο ψηλά το μπόι του λαού μας και έδωσαν τη μάχη όχι μόνο κόντρα στον κατακτητή, αλλά και κόντρα στους ντόπιους συνεργάτες τους.
Η μεγαλειώδη λαϊκή πάλη, τσάκισε το φασισμό και οδήγησε στην απελευθέρωση της Πάτρας, αλλά και ολόκληρης της χώρας.
Στον αντίποδα οι κάτοχοι τον πλούτου, οργάνωσαν και χρηματοδότησαν την αθλιότητα των Ταγμάτων Ασφαλείας.
Με την απελευθέρωση αντί να τιμωρηθούν οι προδότες για τα εγκλήματά τους, αγκαλιάστηκαν από το αστικό κράτος, εξοπλίστηκαν και στελέχωσαν τους μηχανισμούς της περιόδου της «λευκής τρομοκρατίας».
Με τα πλούτη που μάζεψαν και στην περίοδο της κατοχής, από την πείνα του λαού, επανήλθαν στο κουμάντο της οικονομίας και της χώρας.
Οι «συμμαχικές δυνάμεις», αποδείχτηκαν, στήριγμα της κυριαρχίας της πλουτοκρατίας και της επέκτασης των δικών της συμφερόντων της.
Στις 7 του Οκτώβρη του 1828 οι τούρκοι παρέδωσαν το φρούριο της Πάτρας, σε γαλλικό εκστρατευτικό σώμα, που βρισκόταν στην Πελοπόννησο, έχοντας επικεφαλής του στρατηγό Νικολά Μαιζών.
Η συνθήκη παράδοσης γράφτηκε στα γαλλικά και τα τούρκικα και υπογράφτηκε από την αντιπροσωπεία των Γάλλων και των Τούρκων. Αγνοήθηκαν σκόπιμα οι Έλληνες.
Οι Γάλλοι υπερασπιζόντουσαν το δικά τους συμφέροντα, η παρουσία τους στην Πελοπόννησο δεν υπαγορεύτηκε από καμία ευαισθησία για την ελευθερία των Ελλήνων.
Οι Γάλλοι κεφαλαιοκράτες πολεμούσαν για τα δικά τους γεωπολιτικά συμφέροντα ανταγωνιζόμενοι την οθωμανική, βρετανική και τη ρωσική επιρροή.
Ο πατραϊκός λαός που σήμερα βιώνει πλήθος προβλημάτων, την αναντιστοιχία μεταξύ των δυνατοτήτων της εποχής μας και της ικανοποίησης των αναγκών του, την ακρίβεια, την φτώχεια, την εμπλοκή της χώρας μας στους πολέμους των ιμπεριαλιστών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ με τους ανταγωνιστές τους Κίνα, Ρωσία, με θύματα τους λαούς, πρέπει και μπορεί να βγάλει συμπεράσματα.
Για του αφέντη το φαΐ σκοτώνονται οι λαοί, για τα κέρδη των καπιταλιστών τα παιδιά μας δεν μπορούν να ανοίξουν τα φτερά τους.
Τιμούμε το τέλος, αλλά στο νου μας έρχεται και η αρχή… Γιατί έκαναν τόσα χιλιόμετρα να έρθουν στη χώρα μας οι κατακτητές, γιατί τόση καταστροφή, τόσοι νεκροί, γενοκτονία, ξεριζωμοί…. Ανάθεμα στους αίτιους και στους πολέμους τους, λέει ο λαός. Τιμάμε τους νεκρούς μας, τα νιάτα της χώρας μας που έδωσαν τα καλύτερα τους χρόνια στον αγώνα για τη λευτεριά.
Όλοι μπορούμε να βρούμε τους αίτιους κι αν δεν τα καταφέρουμε, μπορούμε να πάρουμε βοήθεια από τα παιδιά μας, αυτά μπορούν και θα βρουν την απάντηση…
Με όπλο τους την ιστορία και τη γνώση μπορούν να αλλάξουν αυτόν τον κόσμο, που σήμερα φλέγεται ξανά από τους πολέμους.
Το νήμα της ιστορίας που δένει τους αγώνες του χθες με τους αγώνες του σήμερα μάς θυμίζει, ξανά ότι δύο κόσμοι και δύο πατρίδες συγκρούονται.
Από τη μια, η πατρίδα του αστικού κράτους, των κυβερνήσεων του και των κομμάτων του, που υπηρετούν την κερδοφορία και τα συμφέροντα μια χούφτας ανθρώπων. Και από την άλλη η πατρίδα όλων όσοι δίνουν κάθε μέρα τη μάχη της επιβίωσης, που παράγουν τα πάντα, ο κόσμος αυτών που δεν δέχονται να σκοτώνονται οι λαοί για του αφέντη το φαΐ, που δεν συμβιβάζονται και δεν ανέχονται να θυσιάζεται η υγεία και η παιδεία του λαού στο όνομα του πολέμου.
Η ιστορία αποδεικνύει ότι κανένας δεν είναι ανίκητος, γνωρίσαμε πολλές αυτοκρατορίες που τις είδαμε να γκρεμίζονται, οι φασίστες ηττήθηκαν όταν ο λαός αποφάσισε να οργανωθεί και να παλέψει, επειδή έχει το δίκιο με το μέρος του.
Ο λαός μπορεί να κάνει το αδύνατο, δυνατό.
Η Πάτρα τιμά το παρελθόν της για να φωτίσει το μέλλον της. Δεν σκύβουμε το κεφάλι. Διδασκόμαστε από τους αγωνιστές της ζωής για το δίκιο, τους αλύγιστους της Καισαριανής, τους εκτελεσμένους στο κτήμα Μουρτζούχου, στο Γηροκομειό, εδώ στα Ψηλαλώνια, από τις χιλιάδες λαού που έβαλαν το λιθαράκι τους για την απελευθέρωση της πόλης μας.
Οργανώνουμε την πάλη μας για μια κοινωνία χωρίς φτώχεια, χωρίς πολέμους, χωρίς εκμεταλλευτές. Γιατί πραγματική υπερδύναμη ήταν, είναι και θα είναι πάντα ο ίδιος ο λαός, όταν αποφασίζει να πάρει την τύχη του στα δικά του χέρια.
Αθάνατοι οι νεκροί μας, που έδωσαν την ζωή τους για την δική μας λευτεριά!
Τιμή και δόξα στους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ, στους χιλιάδες αγωνιστές».
ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΣΤΕΦΑΝΩΝ
Ακολούθησε κατάθεση στεφάνων από τον Δήμαρχο Πατρέων, Κώστα Πελετίδη, τον Αντιπρόεδρο της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας Παράρτημα Πάτρας, Λευτέρη Χριστόπουλο, τον Αναπληρωτή Περιφερειάρχη, Χαράλαμπο Μπονάνο, τον Μικρασιατικό και Πολιτιστικό Σύλλογο «Παναγία η Γηροκομήτισσα» με τιμητική κατάθεση από τον Κίμωνα Κομματά που συμμετείχε στην 1η παρέλαση της 4ης Οκτωβρίου 1944, την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, τη Νομαρχιακή Επιτροπή της Νέας Αριστεράς, από τον επικεφαλής της Δημοτικής Παράταξης «Πάτρα Σπουδαία και πάλι», Βασίλη Αϊβαλή, την συντονίστρια της Δημοτικής Οργάνωσης Δημοκρατών Προοδευτικό Κέντρο Στέφανου Κασελάκη, Ανδρομάχη Ιωσηφίδη.
Ακολούθησε πορεία προς το ιστορικό Καταφύγιο, κάτω από τα Ψηλαλώνια, όπου πραγματοποιήθηκε ξενάγηση στο χώρο. Στις σκάλες της Τριών Ναυάρχων βρέθηκε η γυναικεία χορωδία Cantelena ερμηνεύοντας τραγούδια, στην είσοδο του Καταφυγίου το κουαρτέτο του Δημοτικού Ωδείου Πατρών με τους Βλαντισλάβ Ιβάνοφ, Τοκάρεβ Γιαροσλάβ, Ρόμπερτ Σμαγκούλοβ και Νικολάι Κομισσάροβ να ερμήνευσαν έργα των Bach, Σκαλκώτα και Mozart, ενώ στο τέλος της εκδήλωσης, ο τσελίστας του Ωδείου, Νικολάι Κομισσάροβ με ηθοποιούς του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας παρουσίασαν πρόγραμμα με σόλο τσέλο.
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
