Η μικρομεσαία επιχείρηση δεν χρειάζεται άλλη μία ρύθμιση που απλώς μεταθέτει το πρόβλημα στο μέλλον. Χρειάζεται μια πραγματική δεύτερη ευκαιρία, ώστε να παραμείνει όρθια, να διατηρήσει τις θέσεις εργασίας και να επιστρέψει ενεργά στην παραγωγικήδιαδικασία.
Η νέα ρύθμιση των 120 δόσεων παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως σημαντική διευκόλυνση για τις επιχειρήσεις. Στην πραγματικότητα, όμως, αποτελεί κυρίως επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής. Δεν προβλέπει ουσιαστική διαγραφή τόκων και προσαυξήσεων,ενώ επιβαρύνει τη ρυθμιζόμενη οφειλή με επιτόκιο 5,84%.
Παράλληλα, στη ρύθμιση μπορούν να ενταχθούν παλαιές οφειλές που κατέστησαν ληξιπρόθεσμες μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2024. Οι νεότερες οφειλές, από την 1η Ιανουαρίου 2025 και μετά, πρέπει να εξοφληθούν ή να ενταχθούν στην πάγια ρύθμιση των 24 δόσεων.
Αυτό σημαίνει ότι ένας επαγγελματίας που έχει παλαιές και νεότερες οφειλές θα κληθεί να εξυπηρετεί ταυτόχρονα δύο ρυθμίσεις, παράλληλα με τις τρέχουσες ασφαλιστικές και φορολογικές υποχρεώσεις του. Επομένως, το πραγματικό ερώτημα δεν είναιπόσες δόσεις προσφέρονται στα χαρτιά, αλλά εάν ο οφειλέτης μπορεί πράγματι να τις καταβάλλει κάθε μήνα.
Τα μαθηματικά είναι αμείλικτα
Για οφειλή 15.000 ευρώ, με αποπληρωμή σε 120 ισόποσες μηνιαίες δόσεις και επιτόκιο 5,84%, στο τέλος της δεκαετίας ο οφειλέτης θα έχει καταβάλει περίπου 19.839,37 ευρώ, δηλαδή 4.839,37 ευρώ περισσότερα από τηναρχική οφειλή.
Δεν πρόκειται, λοιπόν, για γενναία στήριξη της πραγματικής οικονομίας. Πρόκειται για μια μακροχρόνια διαδικασία είσπραξης, κατά την οποία το κράτος εξασφαλίζει τη δική του απαίτηση, χωρίς να εξασφαλίζει τη βιωσιμότητα της επιχείρησης που καλείταινα πληρώσει.
Τα ίδια τα στοιχεία του ΚΕΑΟ αποκαλύπτουν την κοινωνική διάσταση του προβλήματος. Το 68,85% των οφειλετών είχε χρέος έως 15.000 ευρώ και το 84,33% έως 30.000 ευρώ. Την ίδια στιγμή, μόλις 2.992 μεγαλοοφειλέτες, με χρέος άνω του ενός εκατομμυρίουευρώ, συγκέντρωναν το 24,68% του συνολικού υπολοίπου.
Τα δεδομένα αυτά γκρεμίζουν το βολικό αφήγημα ότι όλοι οι οφειλέτες είναι στρατηγικοί κακοπληρωτές. Η μεγάλη πλειονότητα αποτελείται από μικρούς επαγγελματίες, αυτοαπασχολούμενους και μικρομεσαίες επιχειρήσεις που βρέθηκαν αντιμέτωποι με διαδοχικέςκρίσεις: την πανδημία, την ενεργειακή ακρίβεια και τις αυξήσεις στις τιμές των πρώτων υλών, στα ενοίκια και συνολικά στο λειτουργικό κόστος.
Η αδυναμία πληρωμής δεν είναι πάντοτε επιλογή. Συχνά αποτελεί το αποτέλεσμα μιας οικονομικής πολιτικής που κοινωνικοποιεί τις ζημιές, αλλά αφήνει τον μικρό επαγγελματία μόνο απέναντι στο κόστος. Το κράτος δεν μπορεί να αντιμετωπίζει με τονίδιο τρόπο μια μικρή επιχείρηση που αγωνίζεται να επιβιώσει και έναν συστηματικό μεγαλοοφειλέτη.
Μια πραγματικά προοδευτική ρύθμιση
πρέπει να περιλαμβάνει:
α) ουσιαστική διαγραφή τόκων και προσαυξήσεων για όσους τηρούν τη ρύθμιση,
β) χαμηλό ή μηδενικό επιτόκιο για τις μικρές οφειλές,
γ) ενιαία ένταξη των παλαιών και των νεότερων χρεών, ώστε να μην επιβάλλονται παράλληλες δόσεις,
δ) καθορισμό της δόσης σύμφωνα με το πραγματικό εισόδημα και τη δυνατότητα πληρωμής,
ε) αυστηρό διαχωρισμό μεταξύ των οικονομικά αδύναμων και των στρατηγικών κακοπληρωτών,
στ) προστασία της επαγγελματικής στέγης, του εξοπλισμού και των βασικών μέσων παραγωγής,
ζ) πρόσθετη επιβράβευση, με μεγαλύτερη διαγραφή προσαυξήσεων, για όσους αποπληρώνουν τη ρύθμιση χωρίς καθυστέρηση.
Η ρύθμιση των χρεών δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως εισπρακτικός μηχανισμός. Αποτελεί εργαλείο οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής. Στόχος δεν μπορεί να είναι απλώς να εισπράξει περισσότερα το κράτος. Στόχος πρέπει να είναι νασυνεχίσει να λειτουργεί η επιχείρηση, να διατηρηθούν οι θέσεις εργασίας και να δημιουργηθεί εκ νέου εισόδημα.
Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν ζητούν χάρη. Ζητούν όρους επιβίωσης και μια δίκαιη δυνατότητα επιστροφής στην οικονομική κανονικότητα. Χωρίς κούρεμα των προσαυξήσεων, χωρίς χαμηλό επιτόκιο και χωρίς δόση προσαρμοσμένη στην πραγματική δυνατότηταπληρωμής, οι 120 δόσεις δεν αποτελούν λύση. Αποτελούν απλώς μια δεκαετή παράταση της ασφυξίας.
Αν θέλουμε πραγματικά να δώσουμε ανάσα στην αγορά, πρέπει να επιλέξουμε τη διατήρηση της παραγωγικής δραστηριότητας αντί για τη λογική της πάση θυσία είσπραξης. Γιατί μια επιχείρηση που κλείνει δεν πληρώνει ούτε φόρους ούτε εισφορές. Αφήνειπίσω της μόνο ανεργία, χαμένο εισόδημα και μεγαλύτερη κοινωνική ανασφάλεια.
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
