Μέσα σε δύο ημέρες ακούσαμε δύο φράσεις που δύσκολα περνούν απαρατήρητες.
“Η εμείς ή κανείς” και λίγο αργότερα, “Αν δεν μπω στη Βουλή, θα φύγω από την Ελλάδα”.
Δεν χρειάζονται ονόματα, οι ίδιες οι φράσεις λένε αρκετά.
Ως πολίτης, τις ακούω και δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ αν κάπου η πολιτική αρχίζει να μετατρέπεται από υπόθεση της κοινωνίας σε προσωπική υπόθεση του καθενός που διεκδικεί μια θέση στην πολιτική σκηνή.
Είναι θεμιτό ένας άνθρωπος να πιστεύει στις ιδέες του, να θέλει να εκλεγεί και να θεωρεί ότι μπορεί να προσφέρει. Χωρίς φιλοδοξία και πίστη στις δυνατότητές του, δύσκολα κάποιος αποφασίζει να μπει στην πολιτική.
Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά που συχνά ξεχνάμε. Η κάλπη δεν είναι υποχρεωμένη να δικαιώσει κανέναν. Ο πολίτης μπορεί να σε ψηφίσει, μπορεί και να μη σε ψηφίσει, μπορεί να σε εμπιστευτεί σήμερα και αύριο να επιλέξει κάποιον άλλον. Αυτό δεν αποτελεί προσωπική προσβολή, είναι η ίδια η ουσία της δημοκρατικής διαδικασίας.
Η κάλπη δεν υπάρχει για να επιβεβαιώνει τη μεγάλη ιδέα που έχει κάποιος για τον εαυτό του. Υπάρχει για να αποφασίζει ο πολίτης ποιον θέλει να τον εκπροσωπεί.Εδώ βρίσκεται ίσως και το πιο ουσιαστικό σημείο.
Το “εγώ μπορώ” είναι πολιτική φιλοδοξία. Το “οι πολίτες αποφάσισαν διαφορετικά και το σέβομαι” είναι πολιτικός πολιτισμός.
Η Βουλή δεν είναι προσωπικό τρόπαιο και η εκλογή δεν αποτελεί προσωπική δικαίωση. Είναι αποτέλεσμα μιας επιλογής που ανήκει αποκλειστικά στους πολίτες.
Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, δεν κερδίζεις πάντα. Διεκδικείς, προσπαθείς, πείθεις και κάποια στιγμή η κάλπη δίνει την απάντησή της. Αν πιστεύεις πραγματικά σε αυτό που κάνεις, η απάντηση αυτή δεν μπορεί να καθορίζει ούτε την αξία σου ούτε το αν θα συνεχίσεις να προσφέρεις.
Στο τέλος υπάρχει μια απλή αλήθεια που καλό είναι να μην ξεχνάμε. Ο πολιτικός ζητά την ψήφο και ο πολίτης αποφασίζει.
Αυτό είναι το νόημα της Δημοκρατίας.
Γιώργος Δρακούλης
ΣΤΕΛΕΧΟΣ ΝΔ ΑΧΑΙΑΣ
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
