Σε ανοιχτή εκκρεμότητα παραμένει το μέλλον της διαχείρισης του Φράγματος Πείρου–Παραπείρου, καθώς το σημερινό μεταβατικό καθεστώς δεν έχει ακόμη αντικατασταθεί από οριστική λύση.
Την ίδια ώρα, στην Πάτρα βρίσκεται σε εξέλιξη μια πολιτική αντιπαράθεση για το ποιος πρέπει να αναλάβει την ευθύνη, ποιος θα πληρώνει το κόστος λειτουργίας και συντήρησης και, τελικά, τι θα σημαίνει για τους πολίτες η επιλογή του «δωρεάν νερού».
Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα καθώς το νερό του φράγματος αποτελεί στρατηγικό απόθεμα για την ύδρευση της Πάτρας και της ευρύτερης περιοχής, ενώ η λειτουργία ενός τόσο μεγάλου υδραυλικού έργου απαιτεί μόνιμη τεχνική υποστήριξη, επιστημονική επάρκεια και σταθερούς πόρους.
Το βασικό ερώτημα, λοιπόν, είναι τι θα συμβεί όταν ολοκληρωθεί το σημερινό μεταβατικό στάδιο και ποιος θα έχει την ευθύνη για ένα έργο που δεν μπορεί να μείνει χωρίς οργανωμένο μηχανισμό λειτουργίας.
«Δεν έχουμε καταλήξει» για την επόμενη ημέρα
Ο Ειδικός Γραμματέας Υδραυλικών Έργων και Κτιρίων Χαράλαμπος Μυγδάλης επιβεβαιώνει στο Patrapress ότι το ζήτημα παραμένει ανοιχτό.
Όπως ανέφερε, σήμερα υπάρχει μεταβατικός φορέας λειτουργίας υπό το Υπουργείο Υποδομών, ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη διαδικασίες για να αποφασιστεί το μοντέλο που θα ακολουθηθεί από τον Δεκέμβριο και μετά.
«Υπάρχει ένας μεταβατικός φορέας λειτουργίας, το Υπουργείο Υποδομών, και βρισκόμαστε σε διαδικασία για να δούμε τι θα γίνει από τον Δεκέμβριο και μετά. Δεν έχουμε καταλήξει», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η συγκεκριμένη τοποθέτηση αφήνει ουσιαστικά ανοιχτό το σύνολο των σεναρίων. Δεν υπάρχει ακόμη οριστική απάντηση ούτε για τον φορέα διαχείρισης ούτε για το οικονομικό μοντέλο λειτουργίας του φράγματος.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία της συζήτησης: το κράτος θα συνεχίσει να έχει την ευθύνη ή θα υπάρξει αυτοδιοικητικό σχήμα; Και αν επιλεγεί η αυτοδιοίκηση, ποιος θα αναλάβει το κόστος και με ποιους πόρους;
Κρατικός φορέας και δωρεάν νερό
Στην ανάγκη κρατικής διαχείρισης του φράγματος επιμένει ο αντιπρόεδρος της ΔΕΥΑΠ Νίκος Τσιμογιάννης, ο οποίος συνδέει την επιλογή αυτή τόσο με την επιστημονική επάρκεια όσο και με την πρόσβαση των πολιτών στο νερό.
Όπως υποστηρίζει,στο Patrapressτο κράτος είναι ο καταλληλότερος φορέας για τη διαχείριση ενός τόσο κρίσιμου έργου, καθώς απαιτείται εξειδικευμένο επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό.
«Χρειάζεται προσωπικό, χρειάζεται εξειδικευμένο επιστημονικό δυναμικό. Αυτό δεν μπορούν να το αναλάβουν οι δήμοι», ανέφερε, υποστηρίζοντας ότι το Ελληνικό Δημόσιο μπορεί να εξασφαλίσει την απαραίτητη τεχνογνωσία.
Παράλληλα, ο κ. Τσιμογιάννης τάσσεται υπέρ της δωρεάν διάθεσης του νερού προς τον πατραϊκό λαό, με το επιχείρημα ότι το έργο έχει ήδη χρηματοδοτηθεί και πληρωθεί από δημόσιους πόρους.
Για τον ίδιο, το νερό πρέπει να παραμείνει δημόσιο και κοινωνικό αγαθό και να διασφαλιστούν η ποιότητα και η επάρκειά του.
Ωστόσο, το ζήτημα που προκύπτει είναι ότι «δωρεάν νερό» δεν σημαίνει και μηδενικό κόστος λειτουργίας. Το φράγμα χρειάζεται προσωπικό, ενέργεια, συντήρηση, ελέγχους, τεχνικές παρεμβάσεις και διαρκή εποπτεία. Επομένως, το ερώτημα μεταφέρεται στο ποιος θα επωμιστεί αυτό το κόστος.
Το κόστος ήδη μεταφέρεται στους πολίτες
Από διαφορετική πολιτική αφετηρία τοποθετείται στο Patrapress ο επικεφαλής της παράταξης «Πάτρα Ενωμένη» Κώστας Σβόλης, ο οποίος συνδέει το θέμα του φράγματος με την τιμολογιακή πολιτική της ΔΕΥΑΠ.
Ο κ. Σβόλης ασκεί έντονη κριτική στη Δημοτική Αρχή για τις αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΥΑΠ για το 2026, υποστηρίζοντας ότι τελικά το κόστος του νερού μεταφέρεται στα λαϊκά στρώματα.
Παράλληλα, υποστηρίζει ότι εάν είχε προχωρήσει η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου για τη σύσταση Διαδημοτικού Φορέα διαχείρισης του Φράγματος Πείρου–Παραπείρου, θα μπορούσε να είχε υπάρξει διαφορετική εξέλιξη.
Στη δική του κριτική περιλαμβάνονται ακόμη η αύξηση της εισπραξιμότητας από οφειλέτες, η διαπραγμάτευση του ενεργειακού κόστους, ο περιορισμός των διαρροών και απωλειών νερού, αλλά και η εξόφληση των οφειλών του Δήμου Πατρέων προς τη ΔΕΥΑΠ.
Η θέση Σβόλη ουσιαστικά μεταφέρει τη συζήτηση από το «ποιος διαχειρίζεται το φράγμα» στο «πώς θα μειωθεί συνολικά το κόστος του νερού για τον πολίτη».
Να ανοίξει συνολικά η συζήτηση για το νερό
Ο δημοτικός σύμβουλος της παράταξης «Πάτρα Σπουδαία και Πάλι» Γιώργος Αγγελόπουλος εκτιμά ότι το ζήτημα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αποσπασματικά.
Όπως σημειώνει στο Patrapress η συζήτηση για το φράγμα πρέπει να συνδεθεί με τη συνολική κατάσταση στον τομέα της ύδρευσης και με τη λειτουργία της ΔΕΥΑΠ.
Ο ίδιος υποστηρίζει ότι στο μέλλον οι ανάγκες σε νερό αναμένεται να αυξηθούν και, ως εκ τούτου, το θέμα θα πρέπει να αντιμετωπιστεί πιο κεντρικά και επισταμένα.
Παράλληλα, αναφέρεται στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ΔΕΥΑΠ, σημειώνοντας ότι απαιτείται εκσυγχρονισμός και σειρά παρεμβάσεων.
Για τον κ. Αγγελόπουλο, επομένως, δεν αρκεί μια απλή απόφαση για το ποιος θα διαχειρίζεται το φράγμα. Χρειάζεται συνολικός σχεδιασμός για το νερό και τη ΔΕΥΑΠ, με το θέμα να έρχεται άμεσα προς συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο.
«Δεν υπάρχει μηδενικό κόστος»
Ιδιαίτερα αιχμηρός εμφανίζεται ο δημοτικός σύμβουλος της παράταξης «σπιράλ», Θάνος Δούρος, ο οποίος υποστηρίζει στο Patrapress ότι η παράταξή του είχε προειδοποιήσει επανειλημμένα για τους κινδύνους που δημιουργεί η καθυστέρηση.
Ο κ. Δούρος υπενθυμίζει ότι η αντιπολίτευση είχε ψηφίσει στο Δημοτικό Συμβούλιο την ανάληψη της διαχείρισης από τον Δήμο Πατρέων μαζί με τους όμορους δήμους, μέσω ενός διαδημοτικού φορέα.
Κατά την άποψή του, η απόφαση αυτή δεν υλοποιήθηκε.
Το σημαντικότερο σημείο της παρέμβασής του αφορά, ωστόσο, τον κίνδυνο ιδιωτικοποίησης της διαχείρισης.
Όπως υποστηρίζει, εάν η διαχείριση περάσει σε ιδιωτικό φορέα, υπάρχει κίνδυνος ο δημότης της Πάτρας να κληθεί να πληρώσει το νερό «διπλό και τρίδιπλο».
Ο ίδιος χαρακτηρίζει μη ρεαλιστική την αντίληψη ότι η λειτουργία του φράγματος μπορεί να έχει «μηδενικό κόστος».
«Δεν υπάρχει μηδενικό κόστος στη λειτουργία και συντήρηση ενός τέτοιου έργου», είναι ουσιαστικά το κεντρικό μήνυμα της παρέμβασής του.
Για τον κ. Δούρο, η επιμονή στη διεκδίκηση δωρεάν νερού από το κράτος, χωρίς παράλληλη ανάληψη ευθύνης από την αυτοδιοίκηση, μπορεί τελικά να λειτουργήσει αντίστροφα και να ανοίξει τον δρόμο σε ιδιωτικά συμφέροντα.
Η πρότασή του είναι σαφής: να δημιουργηθεί άμεσα ο διαδημοτικός φορέας διαχείρισης του φράγματος.
Δεν είναι αρμοδιότητα της Περιφέρειας
Από την πλευρά του, ο Αντιπεριφερειάρχης Αγροτικής Ανάπτυξης Ανδρέας Φίλιας ξεκαθάρισε στο Patrapress ότι η διαχείριση του Φράγματος Πείρου–Παραπείρου δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα της Περιφέρειας, παραπέμποντας ουσιαστικά στους καθ’ ύλην αρμόδιους φορείς για τις αποφάσεις σχετικά με το μέλλον του έργου.
Η στάση αυτή έχει τη δική της σημασία, καθώς περιορίζει το πεδίο των άμεσα εμπλεκόμενων φορέων και επαναφέρει στο επίκεντρο το Υπουργείο και τους δήμους της περιοχής.
Το κρίσιμο ερώτημα: Ποιος πληρώνει το «δωρεάν» νερό;
Στην πραγματικότητα, πίσω από όλες τις διαφορετικές προσεγγίσεις υπάρχει ένα κοινό ερώτημα: ποιος θα πληρώνει για να λειτουργεί σωστά το φράγμα;
Η κρατική διαχείριση που προτείνει η πλευρά της ΔΕΥΑΠ σημαίνει ότι το κόστος θα πρέπει να καλύπτεται από το Δημόσιο.
Η διαδημοτική λύση σημαίνει ότι το βάρος μεταφέρεται στους συμμετέχοντες δήμους και, έμμεσα ή άμεσα, στους οργανισμούς ύδρευσης. Η ιδιωτική λύση, την οποία φοβάται η πλευρά του σπιράλ, θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα διαφορετικό μοντέλο χρέωσης.
Πάτρα: Σε «αβαθή» το Φράγμα και η διαχείριση του νερού με ιδιώτη προ των πυλών
Σε κάθε περίπτωση, το κόστος δεν εξαφανίζεται. Αλλάζει απλώς ποιος το αναλαμβάνει.
Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο σημείο της συζήτησης. Γιατί το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι μόνο αν το νερό θα είναι δωρεάν ως πρώτη ύλη. Είναι ποιος θα πληρώνει για την υποδομή που θα το μεταφέρει με ασφάλεια και επάρκεια μέχρι τη βρύση του πολίτη.
Με τον μεταβατικό φορέα να συνεχίζει προς το παρόν τη λειτουργία του και το Υπουργείο να δηλώνει ότι δεν έχει ακόμη ληφθεί απόφαση για την επόμενη ημέρα, ο χρόνος μέχρι τον Δεκέμβριο αποκτά ιδιαίτερη σημασία.
Για την Αχαΐα, το θέμα πλέον δεν είναι θεωρητικό. Είναι ένα κρίσιμο στοίχημα για το νερό, την αυτοδιοίκηση, το κόστος ύδρευσης και, κυρίως, για το ποιος θα έχει την ευθύνη ενός έργου από το οποίο εξαρτάται ένα μεγάλο μέρος της υδροδότησης της περιοχής.
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
