Η φιλία του Γιώργου Μαζωνάκη με τον παπά-Στρατή, κατά κόσμον Ευστράτιο Συρίγο, κρατούσε από τα πρώτα χρόνια της καριέρας του τραγουδιστή, στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Τότε, ο παπά-Στρατής ήταν στο πλευρό του ως βιολιστής, πριν αφήσει αργότερα τη μουσική σκηνή και ακολουθήσει τον δρόμο της ιεροσύνης.
Εκείνη η επαγγελματική συνύπαρξη εξελίχθηκε σε μια ουσιαστική φιλία, η οποία δεν χάθηκε όταν οι δρόμοι των δύο ανδρών πήραν εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Παρέμειναν σε επικοινωνία όλα αυτά τα χρόνια, με τον Γιώργο Μαζωνάκη να ενδιαφέρεται και να μαθαίνει νέα του παλιού του φίλου, ενός ανθρώπου που είχε μοιραστεί μαζί του τις αγωνίες και τις δυσκολίες μιας εποχής κατά την οποία όλα βρίσκονταν ακόμη στην αρχή.
Η μεγάλη αλλαγή στη ζωή του Ευστράτιου Συρίγου ήρθε το 2004. Ο μουσικός αποφάσισε να απομακρυνθεί από τη νυχτερινή διασκέδαση και τον χώρο της μουσικής βιομηχανίας και να χειροτονηθεί ιερέας.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν ξέχασε τον παλιό του συνεργάτη. Λίγο μετά τη χειροτονία του, ήταν μεταξύ των πρώτων ανθρώπων που ταξίδεψαν στη Σίφνο για να τον συναντήσουν και να βρεθούν ξανά μαζί στη νέα πλέον σελίδα της ζωής του.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Έπιασε ξανά το βιολί για τον φίλο του
Η είδηση του αιφνίδιου θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη προκάλεσε βαθιά συγκίνηση στον παπά-Στρατή. Τη στιγμή που πληροφορήθηκε την απώλεια του ανθρώπου με τον οποίο τον συνέδεαν τόσες κοινές αναμνήσεις, ο ιερέας βρισκόταν σε γλέντι στην Άνδρο.
Και τότε επέλεξε να τον αποχαιρετήσει με τη γλώσσα που τους είχε ενώσει πριν από περισσότερα από 30 χρόνια: τη μουσική.
Έπειτα από μεγάλο διάστημα μακριά από τη δημοσιότητα και από την παλιά επαγγελματική του ζωή, ο παπά-Στρατής πήρε ξανά στα χέρια του το βιολί και αφιέρωσε στον φίλο του μία από τις χαρακτηριστικότερες επιτυχίες του.
Έπαιξε το «Μου λείπεις», το τραγούδι που είχε κυκλοφορήσει την 1η Φεβρουαρίου του 1996 και είχε συμπεριληφθεί στον ομώνυμο τρίτο προσωπικό δίσκο του Γιώργου Μαζωνάκη.
Η στιγμή αποκτά ακόμη μεγαλύτερο συναισθηματικό βάρος καθώς εκτυλίχθηκε μόλις λίγες ώρες πριν από την κηδεία του τραγουδιστή.
Ήταν ένα διαφορετικό τελευταίο «αντίο». Χωρίς πολλά λόγια, αλλά μέσα από τις νότες ενός τραγουδιού που, αυτή τη φορά, αποκτούσε για τον ίδιο εντελώς διαφορετικό νόημα.
Ένα αποχαιρετιστήριο παίξιμο από τον άνθρωπο που κάποτε είχε βρεθεί δίπλα στον Γιώργο Μαζωνάκη στις πρώτες πίστες και στις πρώτες αγωνίες της καριέρας του και που, περισσότερες από τρεις δεκαετίες αργότερα, σήκωσε ξανά το βιολί για να αποχαιρετήσει τον παλιό του φίλο.
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
