Τα χωριά γιορτάζουν όταν τα επισκέπτονται.
Όταν ο διαβάτης διασχίζει τα σοκάκια τους.
Όταν μια πόρτα ανοίγει.
Όταν μια πλατεία γεμίζει ξανά φωνές.
Όταν ένα παλιό σπίτι αποκτά ξανά ζωή.
Δεν χρειάζονται μόνο πανηγύρια και φωτογραφίες μιας ημέρας.
Χρειάζονται ανθρώπους που θα επιστρέψουν.
Παιδιά που θα παίξουν στις αυλές τους.
Νέους που θα τολμήσουν να μείνουν.
Χέρια που θα καλλιεργήσουν τη γη.
Και δρόμους που θα οδηγούν ξανά προς αυτά — όχι μόνο μακριά τους.
Γιατί ένα χωριό δεν πεθαίνει όταν γκρεμίζεται ένα σπίτι.
Πεθαίνει όταν κανείς δεν περνά πια από την πόρτα του.
Κι ίσως η μεγαλύτερη γιορτή για τα χωριά μας να μην είναι αυτή που οργανώνουμε μια νύχτα, αλλά εκείνη που συμβαίνει κάθε μέρα:
να έχουν λόγο να ανοίγουν τα παράθυρά τους.
Να ακούγονται βήματα στα σοκάκια.
Να επιστρέφει η ζωή.
Τα χωριά δεν ζητούν να τα θυμόμαστε.
Ζητούν να τα ζήσουμε.
Γιάννης Λάσκαρης
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
