Χιλιάδες νεκρά ψάρια στις ακτές της Καλόγριας.
Ένα γεγονός που απαιτεί επιστημονική διερεύνηση — αλλά κυρίως απαιτεί πολιτικές απαντήσεις.
Γιατί η Στροφυλιά και η Καλόγρια δεν είναι απλώς μια όμορφη παραλία και ένα δάσος για φωτογραφίες. Είναι ένα ενιαίο, εξαιρετικά ευαίσθητο οικοσύστημα, ένας φυσικός πλούτος που δεν ανήκει ούτε σε μία δημοτική αρχή ούτε σε μία περιφερειακή διοίκηση. Ανήκει στην κοινωνία και στις επόμενες γενιές.
Η ανοξία μπορεί να είναι η επιστημονική εξήγηση του φαινομένου. Δεν μπορεί όμως να γίνει η πολιτική δικαιολογία για αδράνεια.
Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο:
Τι παρακολουθούμε συστηματικά πριν φτάσουμε στο πρόβλημα;
Πόσο συχνά ελέγχεται η ποιότητα του νερού;
Υπάρχουν διαχρονικές μετρήσεις;
Παρακολουθείται η στάθμη, η θερμοκρασία και το οξυγόνο της λιμνοθάλασσας;
Πώς αντιμετωπίζονται οι πιέσεις από την κλιματική αλλαγή, την ξηρασία και την ανθρώπινη δραστηριότητα;
Και, κυρίως, ποιος έχει την ευθύνη για ένα ολοκληρωμένο σχέδιο προστασίας της Στροφυλιάς και της Καλόγριας;
Δεν χρειάζεται πανικός
Χρειάζεται όμως σοβαρότητα, επιστήμη, διαφάνεια και λογοδοσία.
Η Στροφυλιά δεν πρέπει να μας απασχολεί μόνο όταν καίγεται ή όταν ξεβράζονται χιλιάδες νεκρά ψάρια στην Καλόγρια.
Η πραγματική περιβαλλοντική πολιτική αρχίζει πριν εμφανιστεί η κρίση.
Και αν θέλουμε πραγματικά να μιλάμε για ανάπτυξη στη Δυτική Ελλάδα, ας ξεκινήσουμε από το αυτονόητο:
Να προστατεύσουμε αυτό που δεν μπορεί να αντικατασταθεί.
Η Στροφυλιά και η Καλόγρια είναι φυσικό κεφάλαιο.
Και το φυσικό κεφάλαιο, όταν χαθεί, δεν επανέρχεται με μια ανακοίνωση.
Νίκος Μπελεγρής
ΠΟΛΙΤΕΥΤΗΣ ΑΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
