Ένα λευκό πανί σε μια αυλή σχολείου, λίγες σιδερένιες καρέκλες απλωμένες στο πλακόστρωτο και το σούρουπο να βάφει απαλά τον ουρανό.
Στα Άνω Σουδενέικα, το ταξίδι του φετινού θερινού σινεμά του Δήμου μας έφτασε στον τελευταίο του σταθμό. Μια αυλαία που δεν πέφτει με θόρυβο, αλλά κλείνει με τη γλυκιά ησυχία του καλοκαιριού που σιγά σιγά αποχαιρετάμε.
Αυτό που μένει από όλες αυτές τις βραδιές δεν είναι μόνο οι ταινίες. Είναι οι ανάσες που πήραν τα χωριά μας. Είναι οι γιαγιάδες και οι παππούδες που κάθισαν πλάι στα εγγόνια τους, οι γείτονες που αντάμωσαν ξανά στις πλατείες, τα παιδιά που έτρεξαν ανέμελα κάτω από τα αστέρια με ένα φωτεινό χαμόγελο στα μάτια.
Η επαρχία δεν ζητάει πολλά για να ανθίσει. Ζητάει αφορμές να ενωθεί, να συγκινηθεί, να νιώσει ζωντανή. Κι ένα φως προβολέα μέσα στη νύχτα στάθηκε αρκετό για να ξαναφέρει στις καρδιές μας εκείνη την παλιά, αγνή νοσταλγία των καλοκαιριών μας.
Το σινεμά κάτω από τα αστέρια ολοκλήρωσε τη διαδρομή του για φέτος, αλλά η ζεστασιά που άφησε στις αυλές των χωριών μας θα μας συντροφεύει για καιρό.
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
