✅Κάποτε οι πολίτες ψήφιζαν με γνώμονα το γενικό καλό, τώρα ψηφίζουν με ιδιοτέλεια.
Ζητούμενο τότε ήταν η βελτίωση της λειτουργίας των υπηρεσιών του κράτους και η χάραξη ανάλογων πολιτικών , μέσα από τις οποίες εξελισσόταν το επίπεδο ζωής του μέσου πολίτη.
✅Σήμερα έχουμε αλλαγή διεκδικήσεων όπου οι προσωπικές ανάγκες έχουν αντικαταστήσει εξ ολοκλήρου την απαίτηση για σύγχρονο κράτος σε όλους τους βασικούς πυλώνες(υγεία, πρόνοια, παιδεία, εργασία, κοινωνικές παροχές, δημοσιονομικές πολιτικές ).
✅Η μεταβολή στα κριτήρια της ψήφου αντανακλά τη σταδιακή μετατροπή του πολίτη από ενεργό μέλος του κοινωνικού συνόλου σε απομονωμένο καταναλωτή πολιτικών υποσχέσεων.
✅Στο παρελθόν, παρά τις όποιες ιδεολογικές συγκρούσεις, η συμμετοχή στις εκλογές χαρακτηριζόταν από την αναζήτηση του κοινού οφέλους. Οι ψηφοφόροι συνέδεαν την προσωπική τους ευημερία με την πρόοδο της πατρίδας τους, στηρίζοντας προγράμματα που στόχευαν στην ανάπτυξη των υποδομών, την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και τη θωράκιση των θεσμών. Η ψήφος αποτελούσε πράξη ευθύνης και συλλογικής συνείδησης, με κύριο γνώμονα ένα κοινό όραμα για το μέλλον.
✅Στη σύγχρονη εποχή, το σκηνικό αυτό έχει ανατραπεί δραματικά. Η επικράτηση του ατομικισμού και η κρίση των παραδοσιακών ιδεολογιών έχουν στρέψει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης στην ιδιοτέλεια και το βραχυπρόθεσμο προσωπικό κέρδος. Οι πολίτες προσέρχονται πλέον στην κάλπη με βάση το στενά εννοούμενο ατομικό ή συντεχνιακό τους συμφέρον.
✅Η πολιτική διαδικασία υποβαθμίζεται έτσι σε μια συναλλακτική σχέση, όπου η ψήφος ανταλλάσσεται με προσωπικές εξυπηρετήσεις, επιδόματα ή ευνοϊκές ρυθμίσεις.
✅Αυτή η μετατόπιση από το «εμείς» στο «εγώ» αποδυναμώνει τη δημοκρατία και εμποδίζει την επίλυση των μεγάλων, δομικών προβλημάτων της κοινωνίας. Όταν η ιδιοτέλεια αντικαθιστά το γενικό καλό, το κράτος αδυνατεί να χαράξει μακροπρόθεσμη στρατηγική, καθώς εγκλωβίζεται στην ικανοποίηση εφήμερων και αποσπασματικών αιτημάτων.
✅Η ανατροπή αυτής της φθίνουσας πορείας απαιτεί την επαναφορά της πολιτικής ηθικής και την καλλιέργεια μιας νέας παιδείας του πολίτη, που θα αναδεικνύει ξανά τη συλλογική πρόοδο ως τη μόνη εγγύηση για την ατομική προκοπή.
✅Μέχρι τότε πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε το υπόβαθρο των διεκδικήσεων , των κριτηρίων και των πολιτικών επιλογών , προτάσσοντας το κοινό όφελος και την γενικότερη ευμάρεια από τις προσωπικές αναγκαιότητες οι οποίες και προφανείς δυσκολίες υλοποίησης έχουν και περιορισμένα όρια «διευκόλυνσης» λόγω του πλαισίου νομιμότητας αντιμετωπίζουν.
✅Και κυρίως να αντιληφθούμε ότι κανείς δεν μπορεί να ευημερεί μόνος του, μέσα σε μια κοινωνία που υποφέρει .
Γιώργος Ρούσσος
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΙΓΙΟΥ
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
